Ταῦτ’ ἄρα κατὰ τὸν πολὺν πάλιν τὰ θεῖα Μάξιμον, «μία ἐνέργεια τοῦ θεοῦ καὶ τῶν ἁγίων ἐστὶν ὡς κατὰ ταύτην ἡνωμένων αὐτῷ». Καθ’ ὑπόστασιν δ’ οὔμενουν· μόνου γὰρ τοῦτο τοῦ μόνου Χριστοῦ. Καὶ τοίνυν ἐπειδὴ κατὰ τὸν αὐτὸν αὖθις θεορρήμονα Μάξιμον, «ὁ τεθεωμένος ἄνθρωπος κατὰ τὴν ἕξιν τῆς χάριτος ὅλος ὅλῳ περιχωρήσας ὁλικῶς τῷ θεῷ γίνεται πᾶν ὅ,τιπέρ ἐστιν ὁ θεὸς πλὴν τῆς κατ’ οὐσίαν ταυτότητος ὅλον αὐτὸν ἀντιλαβὼν ἑαυτοῦ τὸν θεόν», ἀντιμεθίστανται κἀνταῦθα καταλλήλως αἱ κλήσεις. Καὶ ὁ ἐπιτυχὼν τῆς θεώσεως ἄνθρωπος ἀπ’ ἀμφοτέρων εἰκότως καλεῖται, νῦν μὲν ἄναρχος καὶ ἀΐδιος καὶ οὐράνιος, ὡς ἀνωτέρω μικρὸν ἀκηκόαμεν, «διὰ τὴν χάριν τὴν ἄκτιστον καὶ ἀεὶ οὖσαν ἐκ τοῦ ἀεὶ ὄντος θεοῦ», νῦν δὲ καινὴ κτίσις, καὶ νέος ἄνθρωπος καὶ τὰ παραπλήσια τούτοις δι’ ἑαυτὸν καὶ τὴν ἑαυτοῦ φύσιν, καίτοι μετὰ τῆς συνημμένης καλούμενος οὕτω χάριτος. Ὅτι γὰρ γεννώμεθα θείως ὑπὸ θεοῦ μᾶλλον κατὰ τὴν χάριν ἀλλ’ οὐ κτιζόμεθα, παραστήσει σαφῶς ὁ μέγας Ἀθανάσιος, «ἄλλως», λέγων, «οὐκ ἂν γένοιντο οἱ ἄνθρωποι υἱοὶ θεοῦ ὄντες φύσει κτίσματα, εἰ μὴ τοῦ ὄντος φύσει καὶ ἀληθινοῦ υἱοῦ τὸ πνεῦμα δέξονται· διὸ ἵνα τοῦτο γένηται, ‘ὁ λόγος σὰρξ ἐγένετο’, ἵνα τὸ ἀνθρώπινον δεκτικὸν θεότητος ποιήσῃ καὶ υἱὸν καλέσῃ».