Εἷς ἐξ αὐτῶν ἔθηκεν ἐν τῇ διανοίᾳ αὐτοῦ φυλάξαι τὴν σιωπὴν ὀλίγους χρόνους. Καὶ ὁ βασιλεὺς τῶν Ῥωμαίων ἐθαύμασεν ἐκ τῆς ἀκοῆς τοῦ πράγματος, καὶ ὅτε ἠθέλησε λαβεῖν τὴν πεῖραν αὐτοῦ, ἐκέλευσεν ἀχθῆναι αὐτὸν ἔμπροσθεν αὐτοῦ· καὶ ἡνίκα ἐσιώπησε πρὸς πᾶσαν ἐρώτησιν, ἣν ἠρώτησεν αὐτόν, καὶ οὕτως οὐκ ἀπεκρίθῃ αὐτῷ παντελῶς, ἐθυμώθη ὁ βασιλεὺς καὶ ἐκέλευσεν αὐτὸν τεθνάναι, ὅτι οὐκ ᾐδέσθη παρὰ τοῦ θρόνου τῆς τιμῆς αὐτοῦ καὶ τοῦ στεφάνου αὐτοῦ. Ἐκεῖνος δὲ οὐκ ἐφοβήθη ἐξ αὐτοῦ, ἀλλὰ τὸν νόμον αὐτοῦ ἐφύλαξε καὶ παρεσκεύασεν ἑαυτὸν σιωπῶν ἐν ἡσυχίᾳ πρὸς τὸν θάνατον. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐνετείλατο τοῖς σπεκουλάτορσιν ὅτι “ἐὰν λύσῃ τὸν νόμον αὐτοῦ, ἡνίκα φοβηθῇ ἐκ τοῦ ξίφους ἀποκτανθῆναι, ἀποκτείνατε αὐτόν· ἐὰν δὲ ἐμμείνῃ ἐν τῷ θελήματι αὐτοῦ, στρέψατε αὐτὸν πρός με ζῶντα”. Οὗτος δέ, ἡνίκα ἔφθασεν ἡ ὥρα, καὶ αὐτοὶ οἱ ἐπιτραπέντες ἔθλιβον αὐτόν, ἵνα λύσῃ τὸν νόμον αὐτοῦ καὶ μὴ ἀποθάνῃ, διελογίζετο αὐτὸς ὅτι “κρεῖσσον ὁ θάνατος ἐν μιᾷ ὥρᾳ, ἵνα φυλάξω τὸν ὅρον τοῦ θελήματός μου, δι’ ὃν τὸν καιρὸν τοῦτον ὑπέμεινα ὅλον, ἢ νικηθῆναι ἐκ τοῦ φόβου τοῦ θανάτου καὶ καθυβρίσαι τὴν σοφίαν μου καὶ εὑρεθῶ ὀκνηρὸς ἕνεκεν τοῦ πράγματος τοῦ ἐξ ἀνάγκης μοι ἀπαντήσαντος”, καὶ ἥπλωσεν ἑαυτὸν τμηθῆναι ὑπὸ τοῦ ξίφους ἐν ἀταραξίᾳ.