Σεβ. Μητροπολίτου Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας κ. ΙΩΗΛ

Γιά τόν πατέρα Ἰάκωβο εἶχα ἀκούσει ἀπό πολλούς. Ὅταν εἶχα ἕνα πρόβλημά μου οἰκογενειακό, ἐθεώρησα καλό μαζί μέ ἕναν ἄλλο κληρικό ἀπό ἐδῶ, ὁ ὁποῖος τόν ἤξερε πολύ καλά, νά πάω στό Μοναστήρι νά τόν συναντήσω καί νά ζητήσω τήν συμβουλή του. Πράγματι πῆγα, τοῦ τά εἶπα ἐν εἴδει ἐξομολογήσεως, γι’ αὐτό καί μέ ἔβαλε πίσω ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα, γονατίσαμε καί οἱ δύο μπροστά ἀπό τόν Ἐσταυρωμένο καί τοῦ εἶπα ὅλο τό πρόβλημα πού εἶχα καί πῶς μποροῦσε νά μέ στηρίξει στήν περίπτωση αὐτή, πού ἦταν λίγο ὀδυνηρή. Τέλος πάντων καί ἐκεῖνος μοῦ εἶπε ὁρισμένα πράγματα πού ἦταν σοφά καί ἀπό αὐτά πού μοῦ εἶπε ἀρκετά τά ἐφήρμοσα καί βρῆκα λύση στό πρόβλημα. Αὐτή ἦταν ἡ πρώτη φορά.

Ἄλλη μία φορά κατέβηκα ἀπό τήν Ἔδεσσα εἰδικά νά τόν συναντήσω, νά τοῦ ζητήσω τήν συμβουλή του γιά δύο περιπτώσεις ἀνθρώπων πού ἤθελαν νά ἱερωθοῦν καί ἐγώ εἶχα κάποια μικρή ἀντίρρηση ὡς πρός τά κωλύματα τῆς ἱερωσύνης. Ὅταν πῆγα λοιπόν ἐκεῖ, ἕνας Μοναχός, ὁ πατήρ Σεραφείμ μοῦ λέει, «εἶναι ἄρρωστος δέν μπορεῖ νά σᾶς δεῖ ὁ Γέροντας». Λέω σᾶς παρακαλῶ ἔκανα ὁλόκληρο ταξίδι ἀπό τήν Μακεδονία νά ἔρθω. Ἐν τέλει παρουσιάστηκε ὁ π. Ἰάκωβος καί μέ κάλεσε νά πᾶμε μέσα στό ἐκκλησάκι. Ἐκεῖ τοῦ εἶπα τίς περιπτώσεις, τήν περίπτωση μου. Πρίν ὁλοκληρώσω, μοῦ λέει «καί μένα τό ἴδιο μέ ἕνα πνευματικοπαίδι μου. Εἶναι ἡ ἴδια περίπτωση καί δέν τοῦ ἔδωσα μαρτυρία νά γίνει κληρικός, μήν τοῦ δώσεις οὔτε καί ἐσύ». Καί πράγματι ὅταν γύρισα πίσω εἶχα ἀποφασίσει νά μήν δώσω τίς μαρτυρίες καί δέν ἐτελεσφόρησε ἡ χειροτονία. Ὅπως ἀκριβῶς καί μέ τή μαρτυρία Ἰακώβου.

Καί ἀπό αὐτό τόν εἶχα σέ μεγάλη ὑπόληψη, γιατί κατάλαβα ὅτι πρέπει νά ἔχει κάποιο χάρισμα ἀπό τόν Θεό, ἰδίως προορατικό. Και ἄλλη μία φορά πῆγα στήν Μονή καί ἐκεῖ μοῦ ἔλεγε τούς πειρασμούς του ἀπό μία δαιμονισμένη πού τόν φώναζε «κοκκαλιάρη Ἰάκωβε». Καί ἄλλες βρισιές.

Αὐτές ἦταν, ὅσο θυμᾶμαι ἐγώ, οἱ δύο-τρεῖς φορές πού συνήντησα τόν μακαριστό πατέρα Ἰάκωβο τόν Τσαλίκη. Μετά τήν κοίμησή του, διάβασα καί τά βιβλία πού εἶχαν κυκλοφορήσει, γνώρισα καί τόν ἄξιο διάδοχό του τόν πατέρα Κύριλλο, ὁ ὁποῖος ἦταν καί αὐτός ἐξαιρετικός. Τοῦ ἰδίου διαμετρήματος μέ τόν πατέρα Ἰάκωβο, γιά τόν ὁποῖο φημολογοῦνται πάρα πολλά, σπουδαῖα καί χαριτωμένα. Μετά γνώρισα τόν πατέρα Γαβριήλ, πού εἶναι κοντά καί ἀπό τήν πόλη ἐδῶ, πού ὑπηρετῶ, ἀπό τήν Βέροια, καί τοῦ εἶπα ὅτι ἔχω σκοπό νά γράψω μία Ἀκολουθία πρός τιμήν τοῦ Ἁγίου, τοῦ πατρός Ἰακώβου. Ἐπειδή τόν θεωρῶ ἅγιο καί ἐπειδή εἶχα πληροφορίες ὅτι ὁ Πατριάρχης πρόκειται νά προβεῖ στήν ἀνακήρυξη τῆς ἁγιότητός του. Πράγματι ἔφτιαξα αὐτήν τήν Ἀκολουθία καί τήν περασμένη βδομάδα τήν κατέθεσα στόν πολύ ἀγαπητό Μητροπολίτη Χαλκίδος κ.κ. Χρυσόστομο καί στόν πατέρα Γαβριήλ καί πῆρα μέρος καί στήν τελετή τοῦ Μνημοσύνου καί τῆς Θείας Λειτουργίας ἐπί τῇ ἐπετείῳ τῆς κοιμήσεως τοῦ πατρός Ἰακώβου. Αὐτό τό θεώρησα πάρα πολύ μεγάλη εὐλογία. Πολύ μεγάλη εὐλογία. Ὁ Θεός μέ ἀξίωσε ἔτσι νά κάνω καί τήν Ἀκολουθία τοῦ Γέροντος, πού, ὅταν ὀψέποτε ἡ Ἐκκλησία ἀποφασίσει νά τόν κατατάξει στό Ἁγιολόγιο, νά ψάλλεται ὥστε νά τιμᾶται ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος «ἐν ὕμνοις καί ᾠδαῖς πνευματικαῖς».

Μέ ἀξίωσε καί προσκύνησα πάλι τόν τάφο του, ἀλλά αὐτήν τήν φορά πῆγα ἐπίσημα καί θέλω καί ἀπό τήν θέση αὐτή νά εὐχαριστήσω τόσο τόν Μητροπολίτη, τόν ἀγαπητό, τόν πατέρα Χρυσόστομο, Χαλκίδος Χρυσόστομο, γιά τήν φιλόξενη διάθεση πού ἔδειξε ἀπέναντί μου, ὅσο καί τόν ἀγαπητότατον, ἐξίσου ἀγαπητό πατέρα Γαβριήλ, πού μέ φιλοξένησαν μέ τίς πλέον καλύτερες συνθῆκες καί μοῦ ἔδειξαν μεγάλη ἀγάπη. Μεγάλη ἀγάπη! Καί θεωρῶ φυσικά μεγάλη εὐλογία πού προσκύνησα τήν Κάρα τοῦ Ἁγίου Δαυΐδ καί τούς τάφους τῶν ἁγίων Ἡγουμένων Ἰακώβου καί Κυρίλλου.

Τό Μνημόσυνο στίς 15 τοῦ Νοεμβρίου 2015 δέν ἔδινε τήν ἐντύπωση μνημοσύνου, ἀλλά μιᾶς ἑορταστικῆς ἡμέρας, πανηγύρεως. Μεγάλης πανηγύρεως!

Πιστεύω, ὁ Θεός θά δώσει νά ’ρθουμε καί νά τελέσουμε καί τίς Ἀκολουθίες πρός τιμήν τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου, ὡς ἁγίου πλέον καί ὄχι ὡς κεκοιμημένου μέλους τῆς Ἐκκλησίας.

Φαίνεται ὅτι ἔχει μεγάλη παρρησία στόν Θεό καί ἀπό τά θαύματα, ἀλλά καί ἀπό τίς ἐμφανίσεις πού κάνει. «Οἱ ἅγιοι εἰς τόν αἰῶνα ζῶσι, καί ἐν Κυρίῳ ὁ μισθός αὐτῶν». Κανένας ἄνθρωπος δέν πεθαίνει, δέν χάνεται μετά θάνατον, ἀλλά πολύ περισσότερο οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ καί ζοῦν καί παρρησία ἔχουνε μπροστά στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ, στόν Θεό καί νοιάζονται γιά τά προβλήματά μας καί εἶναι ἀρωγοί σέ ὅ,τι τούς ζητήσουμε καί εἶναι κατά Θεόν. Ὁ Θεός μαζί σας.