2. «Ὁ Ἅγιος Δαυΐδ ἐρχόταν στό ἀσκητήριο τό μεσονύκτιο»

Ἐκεῖνα τά χρόνια πάρα πολλά θαύματα εἴχαμε, παιδιά μου. Δέν τά ἔλεγα αὐτά τότε πού τά ζοῦσα, γιατί, μέ συγχωρεῖτε, ντρεπόμουν. Τά λέγω τώρα. Εἶχα ἔρθει νέος στό Μοναστήρι. Ἦταν ἰδιόρρυθμο τότε, ἦταν τρεῖς γέροντες. Ἐγώ μόνος μου, μέ συγχωρεῖτε, τό ἔκανα κοινόβιο. Τρώγαμε μαζί ὅ,τι εἴχαμε καί τά πράγματα ἦταν κοινά.

Τήν 1η Αὐγούστου τό βράδυ μετά τήν παράκληση, ἑτοιμαζόμουν, ἔπαιρνα, μέ συγχωρεῖτε, τά κεράκια μου, τό λιβανάκι μου καί σηκωνόμουνα καί, ἀφοῦ ἔκλεινα τίς ἐκκλησίες, ἔλεγα στό ὀρφανό παιδί, πού εἴχαμε στό Μοναστήρι καί μᾶς βοηθοῦσε στίς δουλειές γιά τό πανηγύρι.

– Ἐγώ, παιδί μου, θά φύγω γιά τό ἀσκητήριο. Θά πάω νά κάνω ἐκεῖ ἀγρυπνία καί τό πρωί, πού εἶναι τοῦ Ἁγίου Στεφάνου, 2 Αὐγούστου, θά ’ρθῶ νά κάνω Λειτουργία. Δέν θά πεῖς, ὅμως, τίποτα σέ κανέναν ἀπό τούς πατέρες. Οἱ πατέρες δέν ξέρουν ὅτι θά πάω στό ἀσκητήριο. Θά κτυπήσουν οἱ καμπάνες στίς 4 τό πρωί. Νά κλειδώσεις τήν πόρτα τοῦ Μοναστηριοῦ τώρα πού θά φύγω καί τό πρωί στίς 4 νά σηκωθεῖς σιγά-σιγά, νά ἀνοίξεις τήν πόρτα μέ πολλή προσοχή, γιά νά πάω στήν ἐκκλησία, νά μπῶ στόν Ὄρθρο καί τή Λειτουργία, ἀφοῦ θά ἔκανα τήν ἀγρυπνία στό ἀσκητήριο.

Ἐκεῖ, στό ἀσκητήριο, ἔβλεπα πολλά θαυμαστά! Ἔβλεπα τόν Ἅγιο πού ἐρχόταν τό μεσονύκτιο καί ἐρχόταν, ὅπως τόν εἶχα παρακαλέσει, πότε μέ τήν μορφή τοῦ πατρός Νικοδήμου καί πότε μέ τήν μορφή τοῦ πατρός Εὐθυμίου, πού ἦταν πενήντα χρόνια στό Μοναστήρι καί ἦταν ἕνα γεροντάκι, πολύ ἀδύνατο καί πέθανε τό 1974.

Τή νύκτα ἐκεῖ ἄναβα τά καντηλάκια, θυμίαζα, διάβαζα διάφορα πνευματικά καί προσευχόμουνα γονατιστός καί στίς 3 ἡ ὥρα σηκωνόμουνα ἔβγαινα ἔξω καί ἔκανα μία δέηση στό Θεό, στήν ἡσυχία τῆς νύκτας, καί τήν ἄκουγε ὁ Θεός καί ὁ Ὅσιος Δαυΐδ. Μετά ἐρχόμουνα στό Μοναστήρι καί ἔκανα τή Λειτουργία, χωρίς νά ξέρει κανένας τίποτα.

Μία νύκτα ὁ Ἅγιος μοῦ παρουσιάστηκε μέ τή μορφή τοῦ πατρός Εὐθυμίου, ἄνοιξε τήν πόρτα καί μπῆκε μέσα. Ἐγώ τότε, νομίζοντας ὅτι εἶναι ὁ πάτερ Εὐθύμιος, τοῦ εἶπα:

– Παππούλη μου, ἦρθες νά μείνεις στό ἀσκητήριο μαζί μου ἀπόψε; Καλά ἔκανες καί ἐγώ στό ἀσκητήριο τοῦ Ὁσίου Δαυϊδ ἦρθα.

Ἐκεῖ, πού ἔκανα τήν προσευχή μου, εἶδα τόν παππούλη νά κρατάει στό χέρι του τό σκουφί του καί νά ἔχει λευκή μεγάλη γενειάδα καί μετά ἔγινε ἄφαντος.

Μία φορά πάλι ὁ Ὅσιος Δαυϊδ παρουσιάστηκε μέ τήν μορφή τοῦ πατρός Νικοδήμου.