32. «Δέν ἤμασταν μόνοι μας, ἀλλά εἴχαμε τόν Ἅγιό μας, αὐτός ἦταν ὁ νοικοκύρης»

Τό κτῆμα τῆς Μονῆς ἦταν, παιδιά μου, καταπατημένο ἀπό τσιφλικάδες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, περίπου τά ὀγδόντα χρόνια. Ἔλεγα:

– Ἅγιέ μου Δαυΐδ, «οὗτοι ἐν ἅρμασι καί οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δέ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα».

Ἔχουνε οἰκόπεδα καί χρήματα, γιά νά δώσουνε, καί θά κερδίσουν τό κτῆμα σου πού εἶναι τετρακοσίων χρόνων κτῆμα. Ἐξ ἀμνημονεύτων χρόνων τό κτῆμα σου καί τό κατεπάτησε τότε ὁ Παπαδόπουλος. Τρεῖς χιλιάδες (3000) στρέμματα ἐλαιόδεντρα καί μᾶς ἀφήσανε πενήντα στρέμματα ἐκεῖ πέρα.

Μετά ἀπό λίγα χρόνια βγῆκε χαρτί πού ἔλεγε, ἡ γῆ εἶναι τοῦ Παπαδοπούλου, τά δέ δέντρα τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ. Καί ἔλεγαν τότε, πέρασαν πολλοί Γέροντες καί προϊστάμενοι ἀπ’ τό Μοναστήρι, ἀλλά δέν μπόρεσαν νά κερδίσουν τήν ὑπόθεση αὐτή.

Λέω στούς πατέρες μιά μέρα:

– Πατέρες μου, τί θά γίνει αὐτό τό κτῆμα; Αὐτοί οἱ καταπατητές μοίρασαν τό κτῆμα σέ τρεῖς Ροβιάτες καί τούς εἶπαν:

«Νά μπεῖτε μέσα στό κτῆμα αὐτό, νά κόψετε τά δέντρα τοῦ Ἁγίου Δαυΐδ, τά γέρικα δέντρα καί νά φυτέψετε δικά σας δέντρα (ὅπως κι ἔγινε). Καί ὅταν ἔρθουν οἱ καλόγεροι νά τούς κόψετε στή μέση. Βάλτε μηχανές, μηχανήματα νά τούς σκοτώσετε. Θά φοβηθοῦν οἱ καλόγεροι ὁ Ἰάκωβος, ὁ Κύριλλος, ὁ Σεραφείμ».

Δέν ἤμασταν ὅμως μόνοι μας, ἀλλά εἴχαμε τόν Ἅγιό μας, αὐτός ἦταν νοικοκύρης, δέν εἶναι δικό μας τό κτῆμα, εἶναι τοῦ Ἁγίου. Πήγαμε μέ προσευχή, καί μέ τό νόμο πήγαμε, βοήθησε καί ἡ Χάρις τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ καί κερδίσαμε τό κτῆμα τῆς Μονῆς καί εἶναι τοῦ Ἁγίου μας τώρα.