33. «Μέ τούς Ἁγίους νά μήν τά βάζει κανείς»

Ἕνας ἀπό τούς καταπατητές τοῦ κτήματος τῆς Μονῆς ἔφτιαξε παράνομα κτίσματα, ἄλλος μᾶς ἐπιτέθηκε μέ ψευδορκίες καί πολλά ἄλλα, ἄλλος πάλι, μέ συγχωρεῖτε, ἔκοψε τριάντα τρεῖς ρίζες ἐλιές μιά μέρα μέ ἕνα μηχανάκι του καί τά ἔκανε κάρβουνα. Ποῦ νά ξέρω ἐγώ, ἐγώ ἤμουνα στό Μοναστήρι, εὐκαιρῶ νά πάω νά δῶ τά κτήματα; Ἐγώ ἔχω τά διακονήματα.

– Τί νά κάνω τώρα ἐγώ, Ἅγιέ μου Δαυΐδ; Λέω:Ἐσύ, καλά κάθεσαι ἐδῶ στό Μοναστήρι, ἀλλά γιά σκέψου καί μένα, ἐγώ ἄφησα τά δικά μου κτήματα, τήν περιουσία μου, τούς γονεῖς μου, τά ἀδέρφια μου, τά πάντα. Θυσιάστηκα καί ἦρθα γιά σένα. Τώρα, ἦρθα νά τρέχω γιά αὐτές τίς ὑποθέσεις στά δικαστήρια, νά ἔχω καυγάδες καί φασαρίες; Τί εἶναι αὐτά, Ἅγιέ μου Δαυΐδ;

Στενοχωρήθηκα. Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ καί βλέπω τόν Ἅγιο ζωντανό, κατέβηκε ἀπό τήν εἰκόνα Του καί ἔμεινε κενή ἡ θέση. Μοῦ λέει:

Μή στενοχωριέσαι, πάτερ μου, μοῦ λέγει, διότι ἡ μεγαλύτερη ἀρρώστια στόν ἄνθρωπο εἶναι ἡ στενοχώρια. Μήν ἔχεις στενοχώρια, τόν καθένα θά τόν βάλω ἐγώ στή θέση του.

Ἕνας δέ ἐξ αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων πού κυνηγοῦσε τό Μοναστήρι, ἤρχετο καθημερινῶς καί μέ ἐνοχλοῦσε καί μᾶς πῆγε στό δικαστήριο καί ἔλεγε ψέματα, ψευδορκίες καί μέ ἐνοχλοῦσε καθημερινῶς καί λέω τοῦ Ἁγίου:

Ἅγιέ μου, γιά κοίταξε, ἔρχεται αὐτός ὁ ἄνθρωπος νά μέ στενοχωρήσει.

Καί ὤ, τοῦ θαύματος! Ὁ Ἅγιος μέ τό ραβδί του στό χέρι, τόν καταδίωξε καί τοῦ λέγει: Φύγε ἀπό δῶ, κακέ ἄνθρωπε, μήν ἔρχεσαι νά ἐνοχλεῖς τόν ὑπηρέτη μου. Αὐτός ὁ ἄνθρωπος ζεῖ, ἀλλά τρελάθηκε ὅμως.

Αὐτά εἶναι ζωντανά θαύματα!

Τρελάθηκε αὐτός ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά ἐγώ παρακάλεσα τόν Ἅγιο νά τόν συγχωρήσει. Καί ὁ ἄνθρωπος μοῦ τά ἐκμυστηρεύτηκε καί τοῦ εἶπα νά μή χάσει τήν ψυχή του. Εἶναι καλύτερα αὐτός ὁ ἄνθρωπος τώρα.

Ἄλλος πάλι, μέ συγχωρεῖτε, πού ἐνήργησε ἐναντίον τῆς Μονῆς, ἔπεσε μέσα στό κτῆμα τῆς Μονῆς καί ἔσπασε τό πόδι του.

Μέ τούς Ἁγίους νά μήν τά βάζει κανείς, διότι ὁ Θεός εἶναι δίκαιος καί Ἅγιος.