35. «Ὁ Ἅγιος Δαυΐδ φανερώνει καί αὐτόν πού ἔκοψε μία καστανιά τῆς Μονῆς»

Ἐδῶ ἔξω στήν πηγή ὑπάρχουν, παιδιά μου, καστανιές. Ἐκεῖ ὑπῆρχε ἕνα δέντρο, πολύ μεγάλο, διακοσίων χρόνων δέντρο θά ἤτανε, ὅπως μᾶς λέγανε οἱ πατέρες.

Αὐτό, ἕνας ἄνθρωπος, ἕνας δασοφύλαξ, ἐδῶ τῆς περιφέρειας, εἶχε φτιάξει ἕνα σπίτι στίς Ροβιές καί ἤθελε νά κόψει τό δέντρο αὐτό. Λοιπόν ἤρθανε μία ἡμέρα, τήν ὥρα πού ἐμεῖς κάναμε προσευχή, μία ἀγρυπνία, καί κόψανε τό δένδρο ἀπό τή ρίζα, καί φέρανε τρακτέρ τό τραβήξανε, μέ συγχωρεῖτε, καί τό πήρανε.

Μπορεῖ νά κάνει προκοπή αὐτός ὁ ἄνθρωπος; Χωρίς νά ρωτήσει νά κόψει τό δέντρο τῆς Μονῆς! Διακοσίων χρόνων δέντρο καί περισσότερων. Μᾶς εἶπαν μετά ἀπό δεκαπέντε μέρες ὅτι κόψανε τό δέντρο. Ποιός, ποιός;

Ἔκανα προσευχή στόν Ἅγιο καί μοῦ φανέρωσε τόν ἄνθρωπο αὐτόν ὁ Ἅγιος. Εἴδαμε καί τά ξύλα μέσα στό σπίτι του. Καί αὐτόν τόν συγχωρήσαμε.

Ὁ Ἅγιος μοῦ τό ἀποκάλυψε. Ἐμεῖς τόν συγχωρήσαμε, ἀλλά ἤξερα ποιός εἶναι. Αὐτός δέν πατάει στό Μοναστήρι. Αὐτός πού μέ τό τρακτέρ μετέφερε τά ξύλα, τήν ἴδια ἡμέρα ἔσπασε τό τρακτέρ του. Ἀντί ἑκατό δραχμές πού πῆρε αὐτός πού μετέφερε τά ξύλα ἔπαθε ζημία ἑξήντα χιλιάδων, τήν ἴδια ἡμέρα. Ἔγινε κομμάτια τό τρακτέρ καί πῆγε στήν Ἱστιαία νά τό φτιάξει.

Αὐτά εἶναι τά θαύματα τοῦ Ἁγίου.

Οἱ Ἅγιοι δέν εἶναι κακοί, ἀλλά, μέ συγχωρεῖτε, εἶναι καί δίκαιοι. Εἶναι δίκαιος ὁ Θεός.

Πολλά θαύματα κάνει ὁ Ἅγιος, ὅπου εἶναι ἀναρίθμητα σ’ αὐτά τά τριάντα ἕνα χρόνια πού εἶμαι ἐδῶ πέρα. Πολλά θαύματα.

Ἔρχονται στό Μοναστήρι πολλοί ἄνθρωποι καί ξεκουράζονται, παίρνουν δύναμη. Ἔρχονται ἀπό δεξιά, ἀριστερά, ἀπό πολλά μέρη καί πολλοί ἐπίσημοι.

Ἔ, τί τούς κάνουμε ἐμεῖς, ἕνα τσάι, ἕνα νεράκι τούς δίνουμε. Μᾶς κάνανε δωρεά, μᾶς δωρίσανε στό Μοναστήρι μέσα κλινοσκεπάσματα, καμηλοκουβέρτες γιά τό νέο ξενώνα, σεντόνια, προσόψια καί χρήματα.

Γι’ αὐτό μποροῦμε καί φτιάχνουμε τό Μοναστήρι καί δοξάζουμε τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ γιά τή δωρεά, καί τόν Ἅγιο Δαυΐδ δοξάζουμε.

Ἐμεῖς δέν κάνουμε τίποτα, ὁ Ἅγιος βοηθεῖ.