Ἡ κοίμηση τῆς μητέρας του

Ὁ Ὅσιος ὑπεραγαποῦσε τή μητέρα του. Τήν εἶχε ὡς Γερόντισσα μέχρι τήν κοίμησή της τό 1942 καί ὑποτασσόταν σ’ αὐτήν. Ἡ «ἀσκήτρια Θεοδώρα», ὅπως ὁ Γέροντας τήν ἀποκαλοῦσε, ἡ αὐστηρή Γερόντισσα, πού τόν ἐπετίμησε, ὅταν μιά βροχερή ἡμέρα τῆς εἶπε: «Μάνα, πάλι βρέχει!», λέγοντάς του:

«Παιδί μου, Θεός εἶναι, ὅ,τι θέλει κάνει», εἰδοποιήθηκε τρεῖς ἡμέρες πρίν, ἀπό Ἄγγελο Κυρίου, γιά τό θάνατό της. Προετοίμασε τά παιδιά της, γιά νά μή λυπηθοῦν πολύ. Κάλεσε τόν Ἰάκωβο, «ὅταν ὁ ἥλιος ἀνέβηκε ἕνα καλάμι ψηλά», γιατί τότε θά ἔφευγε, ὅπως τῆς εἶχε πεῖ ὁ Ἄγγελος, τόν ἀγκάλιασε καί τοῦ ἔδωσε τήν εὐχή της λέγοντάς του: «Παιδί μου, παπάς νά γίνεις καί τά ἀδέλφια σου τό χέρι νά σοῦ φιλήσουν. Ἐσύ θά πᾶς στόν προορισμό σου, ἀλλά σ’ ἀφήνω αὐτό τό “βάσανο”, τήν ἀδελφή σου. Προστάτεψέ την, ἀποκατέστησέ την καί μετά πηγαίνεις στόν προορισμό σου μέ τήν εὐχή μου».

Ὁ εὐαίσθητος Ἰάκωβος κόντεψε νά ξεψυχήσει καί αὐτός πάνω στόν τάφο τῆς ἁγίας μητέρας του καί δέν ἤθελε νά πηγαίνει στήν ἐκκλησία. «Ὁ Θεός μέ τιμώρησε καί πῆρε τή μητέρα μου κι ἐγώ δέν ξαναπηγαίνω στήν Ἐκκλησία», ἔλεγε. Τοῦ παρουσιάστηκε τότε ἡ μητέρα του στόν ὕπνο του καί τοῦ εἶπε:

«Γιατί, παιδί μου Ἰάκωβε, ἔρχεσαι στό νεκροταφεῖο καί κλαῖς στό μνῆμα μου καί μέ τά δάκρυά σου μοῦ βρέχεις τή στολή μου; Ὁ Θεός δέ σέ τιμώρησε πού μέ πῆρε· ἐμένα ἦρθε ἡ ὥρα μου καί μέ πῆρε ὁ Θεός. Καί τό λόγο πού εἶπες ὅτι δέν ξαναπηγαίνεις στήν Ἐκκλησία νά μήν τόν ξαναπεῖς· νά πηγαίνεις, ὅπως πήγαινες».

Ὁ Γέροντας παρηγορήθηκε καί ἐνδυναμώθηκε. Λόγω αὐτῆς τῆς στάσης του στό θάνατο τῆς μητέρας του, πάντα τόνιζε ἀργότερα· «νά εἴμαστε ἐγκρατεῖς στίς θλίψεις· ἡ ὑπερβολική στενοχώρια εἶναι ἁμαρτία». Συνέχισε λοιπόν τήν ἴδια ἀσκητική ζωή μέχρι τήν ἡλικία τῶν εἴκοσι ἑπτά ἐτῶν, ὁπότε τόν πῆραν στρατιώτη.