Οί «πειράζοντες» τόν Θεό είναι όσοι αμφιβάλλουν

Λέγει ό σοφός Σολομών ότι ό Χριστός «εὑρίσκεται τοῖς μὴ πειράζουσιν Αὐτόν». Οί «πειράζοντες» τόν Θεό είναι όσοι αμφιβάλλουν, διστάζουν ή και, χειρότερα ακόμη, ανθίστανται στην παντοδυναμία Του και πανσοφία Του. Δεν πρέπει ή ψυχή μας ν' αντιστέκεται και νά λέει, «γιατί τό έκανε έτσι αυτό ό Θεός, γιατί τό άλλο αλλιώς, δεν μπορούσε νά κάνει διαφορετικά;». Ολ' αυτά δείχνουν μία εσωτερική μικροψυχία και αντίδραση. Δείχνουν την μεγάλη ιδέα που έχουμε γιά τόν εαυτό μας, την υπερηφάνειά μας και τό μεγάλο εγωισμό μας. Αυτά τά «γιατί» πολύ βασανίζουν τόν άνθρωπο, δημιουργούν αυτά που λέει ό κόσμος «κόμπλεξ»: παραδείγματος χάριν, «γιατί νά είμαι πολύ ψηλός;» ή —και τό αντίθετο— «πολύ κοντός;». Αυτό δεν φεύγει από μέσα. Και προσεύχεται κανείς και κάνει αγρυπνίες, αλλά γίνεται τό αντίθετο. Και ύποφέρει κι αγανακτεί χωρίς αποτέλεσμα. Ενώ με τόν Χριστό, με την χάρι φεύγουν όλα. Υπάρχει αυτό τό «κάτι» στο βάθος, δηλαδή τό «γιατί», αλλά ή χάρις του Θεού επισκιάζει τόν άνθρωπο κι ενώ ή ρίζα είναι τό κόμπλεξ, εκεί πάνω φυτρώνει τριανταφυλλιά με ωραία τριαντάφυλλα κι όσο ποτίζεται με την πίστη, με την αγάπη, με την ύπομονή, με την ταπείνωση, τόσο παύει νά έχει δύναμη τό κακό, παύει νά υπάρχει δηλαδή δεν εξαφανίζεται, αλλά μαραίνεται. Όσο δεν ποτίζεται ή τριανταφυλλιά, τόσο μαραίνεται, ξηραίνεται, χάνεται κι αμέσως ξεπετάγεται τό αγκάθι.

Δεν είναι, όμως, μόνο ή αντίδραση και τά «γιατί», που δείχνουν ότι εκπειράζομε τόν Θεό. Εκπειράζομε τόν Θεό, όταν ζητούμε κάτι από Εκείνον, αλλά ή ζωή μας είναι μακράν του Θεού. Τόν εκπειράζομε, όταν ζητούμε κάτι, αλλά ή ζωή μας δεν είναι σύμφωνη με τό θέλημά Του —πράγματα, δηλαδή, ενάντια στον Θεό: άγχος, αγωνία, απ' τό ένα μέρος, κι απ' τό άλλο παρακαλούμε.