«Πάντοτε νὰ εὐχόμαστε ἀγαπητικά γιὰ τοὺς ἀδελφούς μας»

Ο άνθρωπος έχει τέτοιες δυνάμεις, ώστε να μπορεί να μεταδώσει τό καλό ή τό κακό στο περιβάλλον του. Αυτά τά θέματα είναι πολύ λεπτά. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Πρέπει να βλέπομε τό καθετί με αγαθό τρόπο. Τίποτα τό κακό να μη σκεπτόμαστε για τους άλλους. Κι ένα βλέμμα κι ένας στεναγμός επιδρά στους συνανθρώπους μας. Και ή ελάχιστη αγανάκτηση κάνει κακό. Νά έχουμε μέσα στην ψυχή μας αγαθότητα κι αγάπη· αυτά να μεταδίδομε.

Νά προσέχουμε να μην αγανακτούμε για τους ανθρώπους που μας βλάπτουν· μόνο να προσευχόμαστε γι' αυτούς με αγάπη. 'Ο,τι κι αν κάνει ό συνάνθρωπός μας, ποτέ να μη σκεπτόμαστε κακό γι' αυτόν. Πάντοτε να ευχόμαστε αγαπητικά. Πάντοτε να σκεπτόμαστε τό καλό. Βλέπετε τόν πρωτομάρτυρα Στέφανο. Ευχόταν: «Κύριε, μη στήσης αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην». Τὸ ἴδιο πρέπει νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς.

Δὲν πρέπει ποτὲ νὰ σκεπτόμαστε γιὰ τὸν ἄλλο ὅτι θὰ τοῦ δώσει ὁ Θεὸς κάποιο κακὸ ἢ ὅτι θὰ τὸν τιμωρήσει γιὰ τὸ ἁμαρτήμά του. Αὐτὸς ὁ λογισμὸς φέρνει πολὺ μεγάλο κακὸ, χωρὶς ἐμεῖς νὰ τὸ ἀντιλαμβανόμαστε. Πολλὲς φορὲς ἀγανακτοῦμε καὶ λέμε στὸν ἄλλο: «Δὲν φοβᾶσαι τὴ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, δὲν φοβᾶσαι μὴ σὲ τιμωρήσει;». Ἄλλη φορά πάλι λέμε: «Ὁ Θεός, δὲν μπορεῖ, θὰ σὲ τιμωρήσει γι' αὐτὸ ποὺ ἔκανες» ἢ «Θεέ μου, μὴν κάνεις κακὸ σ' αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο γι' αὐτὸ ποὺ μοῦ ἔκανε» ἢ «Νὰ μὴν πάθει αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ὁ τάδε».

Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς περιπτώσεις, ἔχουμε βαθιὰ μέσα μας τὴν ἐπιθυμία νὰ τιμωρηθῇ ὁ ἄλλος. Ἀντί, ὅμως, νὰ ὁμολογήσουμε τὸ θυμὸ μας γιὰ τὸ σφάλμα του, παρουσιάζουμε μὲ ἄλλον τρόπο τὴν ἀγανάκτησή μας καὶ, δῆθεν, παρακαλοῦμε τὸν Θεὸ γι' αὐτὸν. Ἔτσι, ὅμως, στὴν πραγματικότητα καταρρίφωμεν τὸν ἀδελφό.

Κι ἂν, ἀντί νὰ προσευχόμαστε, λέμε, «νὰ τὸ βρεῖς ἀπ' τὸν Θεό, νὰ σὲ πληρώσει ὁ Θεὸς γιὰ τὸ κακὸ ποὺ μοῦ ἔκανες», καὶ τότε πάλι εὐχόμαστε νὰ τὸν τιμωρήσει ὁ Θεός. Ἀκόμη καὶ ὅταν λέμε, «ἂς εἶναι, βλέπει ὁ Θεός», ἡ διάθεση τῆς ψυχῆς μας ἐνεργεῖ κατὰ ἕνα μυστηριώδη τρόπο, ἐπηρεάζει τὴν ψυχὴ τοῦ συνανθρώπου μας καὶ αὐτὸς παθαίνει κακὸ.

Ὅταν κακομελετάμε, κάποια κακὴ δύναμη βγαίνει ἀπὸ μέσα μας καὶ μεταδίδεται στὸν ἄλλο, ὅπως μεταφέρεται ἡ φωνὴ μὲ τὰ ἠχητικὰ κύματα, καὶ ὄντως ὁ ἄλλος παθαίνει κακὸ. Γίνεται κάτι σὰν βασκανία, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει γιὰ τοὺς ἄλλους κακοὺς λογισμούς. Αὐτὸ γίνεται ἀπ' τὴ δική μας ἀγανάκτησι. Ἐμεῖς μεταδίδομε μυστικῷ τῷ τρόπῳ τὴν κακία μας. Δὲν προκαλεῖ ὁ Θεὸς τὸ κακὸ ἀλλὰ ἡ κακία τῶν ἀνθρώπων. Δὲν τιμωρεῖ ὁ Θεός, ἀλλὰ ἡ δική μας κακὴ διάθεσις μεταδίδεται στὴν ψυχὴ τοῦ ἄλλου μυστηριωδῶς καὶ κάνει τὸ κακὸ. Ὁ Χριστὸς ποτὲ δὲν θέλει τὸ κακὸ. Ἀντίθετα παραγγέλλει: «Εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς...».

Ἡ βασκανία εἶναι πολὺ ἄσχημο πρᾶγμα. Εἶναι ἡ κακὴ ἐπίδραση ποὺ γίνεται, ὅταν κανεὶς ζηλέψει κι ὀρεχθεῖ κάτι ἢ κάποιον. Θέλει μεγάλη προσοχή. Ἡ ζήλεια κάνει πολὺ κακὸ στὸν ἄλλο. Αὐτὸς ποὺ βασκαίνει δὲν τὸ βάζει κἂν στὸ νοῦ του ὅτι κάνει κακὸ. Εἴδατε τί λέει καὶ ἡ Παλαιά Διαθήκη: «Βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά».

Ὅταν, ὅμως, ὁ ἄλλος εἶναι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐξομολογεῖται καὶ μεταλαμβάνει καὶ ἔχει πάνω του τὸν Σταυρό, δὲν τὸν πιάνει τίποτα. Ὅλοι οἱ δαίμονες νὰ πέσουν πάνω του, δὲν καταφέρνουν τίποτα.