«Θροὺς γογγυσμῶν οὐκ ἀποκρυθήσεται»

Μέσα μας ὑπάρχει ἕνα μέρος τῆς ψυχῆς ποὺ λέγεται «ἠθικολόγος». Αὐτὸς ὁ «ἠθικολόγος», ὅταν βλέπει κάποιον νὰ παρεκτρέπεται, ἐπαναστατεῖ, ἐνῶ πολλὲς φορὲς αὐτός πού κρίνει ἔχει κάνει τὴν ἴδια παρεκτροπή. Δὲν τά βάζει, ὅμως, μέ τόν ἑαυτό του ἀλλά μέ τόν ἄλλο. Κι αὐτό δέν τό θέλει ὁ Θεός. Λέει ὁ Χριστός στό Εὐαγγέλιο: «Ὁ οὖν διδάσκων ἕτερον σεαυτὸν οὐ διδάσκεις; Ὁ κηρύσσων μὴ κλέπτειν, κλέπτεις;». Μπορεῖ νά μήν κλέπτομε, ὅμως φονεύομε· κακίζομε τόν ἄλλο κι ὄχι τόν ἑαυτό μας. Λέμε, παραδείγματος χάριν: «Ἔπρεπε νά κάνεις αὐτό· δέν τό ἔκανες, νά τί ἔπαθες!». Στήν πραγματικότητα, ἐπιθυμοῦμε νά πάθει ὁ ἄλλος κακό. Ὅταν σκεπτόμαστε τό κακό, τότε μπορεῖ πράγματι νά συμβεῖ. Κατά ἕνα μυστηριώδη καί ἀφανή τρόπο μειώνομε στόν ἄλλο τή δύναμη νά πάει στό ἀγαθό, τοῦ κάνομε κακό. Μπορεῖ νά γίνομε αἰτία ν' ἀρρωστήσει, νά χάσει τή δουλειά του, τήν περιουσία του κ.λπ. Μ' αὐτό τόν τρόπο δέν κάνομε κακό μόνο στόν πλησίον μας ἀλλά καί στόν ἑαυτό μας, γιατί ἀπομακρυνόμαστε ἀπ' τήν χάρι τοῦ Θεοῦ. Καί τότε προσευχόμεθα καί δέν εἰσακούμεθα. «Αἰτοῦμεν καί οὐ λαμβάνομεν». Γιατί; Τό σκεφθήκαμε ποτέ αὐτό; «Διότι κακῶς αἰτούμεθα». Πρέπει νά βροῦμε τρόπο νά θεραπεύομε τήν τάση πού ὑπάρχει μέσα μας νά αἰσθανόμαστε καί νά σκεπτόμαστε μέ κακία γιά τόν ἄλλο.

Εἶναι δυνατόν νά πεῖ κάποιος, «ἔτσι πού φέρεται ὁ τάδε θά τιμωρηθεῖ ἀπ' τόν Θεό», καί νά νομίζει ὅτι τό λέει χωρίς κακία. Εἶναι, ὅμως, πολύ λεπτό πράγμα νά διακρίνει κανείς ἄν ἔχει ἤ δέν ἔχει κακία. Δέν φαίνεται καθαρά. Εἶναι πολύ μυστικό πράγμα τί κρύβει ἤ ψυχή μας καί πῶς αὐτό μπορεῖ νά ἐπιδράσει σέ πρόσωπα καί πράγματα.

Δέν συμβαίνει τό ἴδιο, ἄν ποῦμε μετά φόβου ὅτι ὁ ἄλλος δέν ζεῖ καλά καί νά προσευχόμαστε νά τόν βοηθήσει ὁ Θεός καί νά τοῦ δώσει μετάνοια· δηλαδή οὔτε λέμε, οὔτε κατά βάθος ἐπιθυμοῦμε νά τόν τιμωρήσει ὁ Θεός γι' αὐτό πού κάνει. Τότε ὄχι μόνο δέν κάνομε στόν πλησίον κακό, ἀλλά τοῦ κάνομε καί καλό. Ὅταν εὔχεται κανείς γιά τόν πλησίον του, μία καλή δύναμη βγαίνει ἀπ' αὐτόν καί πηγαίνει στόν ἀδελφό καί τόν θεραπεύει καί τόν δυναμώνει καί τόν ζωογονεῖ. Μυστήριο πῶς φεύγει ἀπό μᾶς αὐτή ἤ δύναμη. Ὅμως, πράγματι, αὐτός πού ἔχει μέσα του τό καλό στέλνει τήν καλή αὐτή δύναμη στούς ἄλλους μυστικά καί ἀπαλά. Στέλνει στόν πλησίον του φῶς, πού δημιουργεῖ ἕναν κύκλο προστασίας γύρω του καί τόν προφυλάσσει ἀπ' τό κακό. Ὅταν ἔχομε γιά τόν ἄλλο ἀγαθή διάθεση καί προσευχόμαστε, θεραπεύομε τόν ἀδελφό καί τόν βοηθάμε νά πάει πρός τόν Θεό.

Ὑπάρχει μία ζωή ἀόρατη, ἤ ζωή τῆς ψυχῆς. Αὐτή εἶναι πολύ ἰσχυρή καί μπορεῖ νά ἐπιδράσει στόν ἄλλον, ἔστω κι ἄν μᾶς χωρίζουν χιλιόμετρα. Αὐτό γίνεται καί μέ τήν κατάρα, ἤ ὁποία εἶναι δύναμη πού ἐνεργεῖ τό κακό. Ἄν, ὅμως, πάλι μέ ἀγάπη προσευχηθοῦμε γιά κάποιον, ὅση ἀπόσταση κι ἄν μᾶς χωρίζει, μεταδίδεται τό καλό. Ἄρα καί τό καλό καί τό κακό δέν τά ἐπηρεάζουν οἱ ἀποστάσεις. Μποροῦμε νά τά στείλουμε σέ ἀποστάσεις ἀπέραντες. Τό λέει ὁ σοφός Σολομών: «Θροῦς γογγυσμῶν οὐκ ἀποκρυβήσεται». Ὁ θροῦς τῆς ψυχῆς μας φθάνει μυστηριωδῶς κι ἐπηρεάζει τόν άλλον, έστω κι άν δέν εκφράσομε ούτε μία λέξη. Και χωρίς να μιλήσομε, μπορεί να μεταδώσομε τό καλό ή τό κακό, όση κι άν είναι ή απόσταση που μάς χωρίζει απ' τόν πλησίον. Αυτό που δέν εκφράζεται έχει συνήθως περισσότερη δύναμη απ' τά λόγια.

«Παναγίτσα μου, κάνε τον να δοξάζει τ' όνομά σου!»

Άκουστε κάτι δικό μου που θα σάς πω. Μία φορά πήγαινα στο χωριό μου μέσω Χαλκίδος. Πρός τό σταθμό του τραίνου στη Χαλκίδα βλέπω ένα παιδί που ήταν ανεβασμένο σ' ένα άμαξι και προσπαθούσε να περάσει τις γραμμές του τραίνου. Δεν τόν υπάκομε τό άλογό του κι άρχισε να βλασφημάει την Παναγία. Λυπήθηκα πολύ εκείνη τη στιγμή και αύθαρμα είπα: «Παναγίτσα μου, κάνε τον να δοξάζει τ' όνομά σου, σε παρακαλώ!». Σε πέντε λεπτά τό άμαξι του παιδιού αναποδογυρίστηκε και τόν πλάκωσε. Άνοιξε τό βαρέλι που ήταν στη σούστα κι ό μούστος που είχε μέσα τόν περιέλουσε. Τό παιδί, πιάνοντας τό κεφάλι του και τρέμοντας, άρχισε να φωνάζει: «Παναγίτσα μουου, Παναγίτσα μουου, Παναγίτσα μουου!!!». Εγώ πιο πάνω, βλέποντάς τον, έκλαιγα κι έλεγα στην Παναγία μας: «Παναγίτσα μου, γιατί τό έκανες έτσι; Εγώ είπα να δοξάζει τ' όνομά σου, αλλά όχι μ' αυτό τόν τρόπο». Λυπήθηκα για τό παιδί. Μετάνιωσα, που έγινα αιτία να πάθει ό,τι έπαθε. Νόμιζα ότι με αγαθότητα είχα πει εκείνη την ευχή στην Παναγία, όταν τόν άκουσα να βλασφημάει τ' όνομά της, όμως μέσα στην ψυχή μου ίσως να είχε δημιουργηθεί μυστικά κάποια αγανάκτηση.

Θά σάς διηγηθώ ένα ακόμη περιστατικό και θα θαυμάσετε. Δεν είναι τίποτα της φαντασίας μου. Ό,τι σάς λέγω είναι αληθινό. Άκουστε.

Κάποτε κάποια κυρία επισκέφθηκε ένα απόγευμα μία φίλη της. Στό σαλόνι διέκρινε ένα ωραίο βάζο γιαπωνέζικο, αξίας, γεμάτο λουλούδια.

— Τί ωραίο βάζο! Πότε τό αγόρασες;

— Μού τό έφερε ό άνδρας μου, είπε εκείνη.

Την άλλη μέρα, τό πρωί στις όχτω, ή κυρία που είχε κάνει την επίσκεψη, ενώ έπινε καφέ με τόν άνδρα της, θυμήθηκε τό βάζο. Της είχε κάνει πολλή εντύπωση. Λέει, λοιπόν, στον άνδρα της με θαυμασμό:

— Τί να σου πω για την φίλη μου! Της έφερε ό άνδρας της ένα πολύ ωραίο βάζο γιαπωνέζικο, πολύχρωμο, με ωραίες παραστάσεις και στόλιζε όλο τό σαλόνι.

Την ίδια μέρα ξαναπήγε στην φίλη της για κάποια δουλειά. Κοιτάζει, τό βάζο έλειπε. Της λέει:

— Τί τό έκανες τό βάζο;

— Τί να σου πω, της απάντησε. Σήμερα πρωί πρωί, στις όχτω ή ώρα, όπως ήμουν στο δωμάτιο ήσυχα, ακούω ένα δυνατό «κράκ!» και τό ανθοδοχείο έγινε κομμάτια. Έτσι μόνο του, χωρίς να τό πειράξει κανείς, χωρίς να φυσήξει αέρα, χωρίς κανείς να τό κουνήσει!

Εκείνη δεν μίλησε καθόλου στην αρχή. Μετά της λέγει:

— Τί νά σοῦ πῶ... Στίς ὀχτώ πίναμε μέ τόν ἄνδρα μου καφέ καί μέ θαυμασμό καί χαρά τοῦ περιέγραψα τό βάζο σου. Μέ πολλή λαχτάρα ἔκανα τήν περιγραφή. Τί νά πῶ, λές καμιά κακή δύναμη νά ἐνήργησε; Αὐτό θά συνέβαινε, μόνο ἄν δέν σ' ἀγαποῦσα.

Κι ὅμως, αὐτό ἦτανε. Δέν κατάλαβε ὅτι μέσα της εἶχε κακία. Αὐτό ἦταν φθόνος, ζήλεια, βασανία. Ἡ κακή δύναμη μεταδίδεται, ὅσο μακριά κι ἄν βρισκόμαστε. Αὐτό εἶναι μυστήριο. Δέν ὑπάρχει ἀπόσταση. Γι' αὐτό ἔσπασε τό ἀνθοδοχείο. Θυμάμαι καί κάτι ἄλλο, πού συνέβηκε ἐπίσης ἀπό ζήλεια.

Μιά πεθερά ζήλευε πολύ τήν νύφη της. Δέν ἤθελε νά βλέπει κανένα καλό πάνω της. Μιά μέρα ἡ νύφη ἀγόρασε ἕνα ὥραιο ἐμπριμέ ὕφασμα γιά φόρεμα. Τό εἶδε ἡ πεθερά, τό ζήλεψε. Ἡ νύφη κλείδωσε τό ὕφασμα σ' ἕνα σεντούκι, στό κάτω μέρος, κάτω ἀπ' ὅλα τά ρούχα, μέχρι νά ἔλθει νά τῆς τό ράψει ἡ μοδίστρα. Ἦλθε ἡ μέρα τῆς μοδίστρας. Πάει ἡ νύφη νά βγάλει τό ὕφασμα, τί νά ἰδεῖ! Ὅλο τό ὕφασμα ἦταν κοντά κοντά ψαλιδισμένο, ἄχρηστο. Κι ὅμως, ἦταν κλειδωμένο τό σεντούκι!

Ἡ κακή δύναμη δέν ἔχει φραγμούς, δέν ἐμποδίζεται οὔτε ἀπό κλειδαριές οὔτε ἀπό ἀποστάσεις. Ἡ κακή δύναμη μπορεῖ καί τό αὐτοκίνητο νά τό γκρεμίσει χωρίς νά ὑπάρχει καμιά βλάβη.