*Η Αγία Γραφή μάς φωτίζει να κάνουμε τη διάκριση των πνευμάτων*

Σήμερα συμβαίνει πολύ συχνά να βλέπουμε ανθρώπους αγίους αλλά κι ανθρώπους πεπλανημένους. Μπορεί να πάεις σ' έναν ερημίτη, σ' έναν ασκητή και μόλις σε δει, να σου πει: «Καλώς τόν τάδε! Πώς δέν πρόσεξες κι έμπλεξες σ' εκείνη τήν υπόθεση;». Είπε τ' όνομά σου χωρίς να σε γνωρίζει και μίλησε για μία υπόθεση κρυφή. Και λέεις: «Άγιος είναι αυτός! Είπε τ' όνομά μου, μου είπε τά μυστικά μου». Πηγαίνεις, όμως, και σ' ένα μάγο —πρέπει να ξέρετε ότι έχει γεμίσει ό κόσμος με μάγους, απατεώνες πού θησαυρίζουν— και σου λέει κι αυτός πόθεν έρχεται και πού υπάγεις. Τότε πελαγώνεις, τά χάνεις. Σκέπτεσαι: «Τί γίνεται εδώ, πού είναι ή αλήθεια; Τήν αλήθεια μου είπε ό άγιος, τήν αλήθεια κι ό μάγος. Είπε και τ' όνομά μου... Είναι κι αυτός άγιος;». Να πώς τά μπερδεύομε.

Η Αγία Γραφή μάς φωτίζει να κάνουμε τη διάκριση των πνευμάτων, γι' αυτό πρέπει να τήν κατέχουμε και να τή λεπτολογούμε. Άλλο είναι τό μεθύσι των αποστόλων διά της θείας χάριτος και του Αγίου Πνεύματος κι άλλο πράγμα γίνεται με τους κορυβαντιώντες, που βλέπει κανείς καθαρά τό πνεύμα του σατανά. Αυτό που γίνεται με τόν μάγο είναι πλάνη, σολοικισμός. Παρουσιάζεται ό αντίθετος ως «άγγελος φωτός». Αν δέν ξέρεις τά καμώματά του, δέν θα μπορείς να πεις ότι αυτό δέν είναι απ' τό θεό Πνεύμα και ίσως παρασυρθείς και νομίσεις ότι είναι καλός ενθουσιασμός. Πολλοί τήν παθαίνουν έτσι.

Σ' αυτές τις καταστάσεις δύο πράγματα υπάρχουν, τό καλό και τό κακό. Ό καλός άγγελος και ό κακός άγγελος, ό δαίμονας, τό κακό πνεύμα. Τό ίδιο και μέσα μας υπάρχει και τό καλό και τό κακό, δηλαδή ό παλαιός άνθρωπος και ό κατά Χριστόν άνθρωπος. Ό παλαιός άνθρωπος είναι αυτός που υποκύπτει στον παλαιό εαυτό του. Σ' αυτόν επιδρά πολύ τό κακό πνεύμα και γίνεται κακός. Όλον τόν κόσμο τόν βλέπει μέ κακό μάτι, θέλει τό κακό όλων και καταριέται συνέχεια. Είναι σαν τήν Φραγκογιαννού του Παπαδιαμάντη, που είχε περάσει πολλά βάσανα στη ζωή της και τήν είχαν χιλιοτραυματίσει ψυχικά.

Έτσι, ένας άνθρωπος που δέχεται τήν επίδραση του κακού πνεύματος, ένας μάγος άς πούμε, συνεχώς βλασφημάει. Ίσως προφητεύει, λέει τά μέλλοντα, αλλά όλο προς τό κακό. Είναι στραμμένος προς τά κάτω, κάνει από κακία ταπεινά πράγματα του παλαιού εαυτού του. Έρχεται σε δαιμονική κατάσταση, όχι σε μετάρσιωση. Και εκεί δεν υπάρχει Θεός. Αυτός, όμως, υποστηρίζει ότι είναι του Χριστού. Και πράγματι, ίσως ν' ανήκει φαινομενικά στην Εκκλησία, νά είναι βαπτισμένος, νά γνωρίζει τό Ευαγγέλιο. Αλλά είναι μπερδεμένος μέ τό κακό κι έχει αρρωστημένη τή σκέψη του, τή φαντασία του, τήν ψυχή του. Αυτός ό άνθρωπος μπορεί νά πλανήσει και άλλους. Λέει: «Είδα τόν Χριστό, είδα τήν Παναγία. Μού είπε ότι θα γίνει πόλεμος, ότι θα γίνει φονικό ή κάτι άλλο...». Και όντως αυτό γίνεται. Γίνεται, διότι τό κακό τό σχεδίασε ό διάβολος και γι' αυτό τό γνωρίζει. Καταλάβατε; Αλλά όλ' αυτά είναι μπερδεμένα πράγματα. Ενώ σου λέει ότι είδε τήν Παναγία ή τήν Αγία Τριάδα ή τόν Άγιο Σεραφείμ και του είπε, «έτσι... κι έτσι... κι έτσι...», μπορεί στην πραγματικότητα νά πρόκειται για ένα μέντιουμ. Καταλάβατε; Και πέφτει κάτω, χάνει τις αισθήσεις του κι αφρίζει και κλαίει. Τότε φαίνεται ότι αυτός ό άνθρωπος δεν είναι του Χριστού. Μπορεί νά νομίζει ότι εμπνέεται υπό του Χριστού, υπό της Παναγίας και τών αγίων, αλλά αυτό δεν είναι αληθινό.

'Ένας άνθρωπος που εμφορείται υπό του κακού πνεύματος, άν καμιά φορά κάποιος τόν πλησιάσει και του πει, «είσαι απατεώνας», του δώσει κανένα ράπισμα και του πει μία κακή κουβέντα, θα βλασφημάει και τά θεία ακόμη. Βρίσκεται σε μία δαιμονική κατάσταση, η οποία σιγά σιγά θα τόν πάει στο τρελοκομείο. Δηλαδή, όλες αυτές οι καταστάσεις, οι πνευματισμοί και τά όμοια, είναι αρρωστημένες.