*Όσοι αγάπησαν και προσκολληθήκαν στον Γέροντά τους πήραν τό χάρισμα που είχε*

«Και έλαβεν Ηλίου την μηλωτήν αυτού και είλησε και επάταξε τό ύδωρ και διηρέθη τό ύδωρ ένθα και ένθα και διέβησαν άμφότεροι εν έρημω. Και εγένετο εν τώ διαβήναι αυτούς και Ηλίου είπε προς Ελισαίε· αίτησαι τί ποιήσω σοι, πριν ή αναληφθήναι με από σου· και είπεν Ελισαίε· γεννηθήτω δή διπλά εν πνεύματί σου επ' εμέ· και είπεν Ηλίου· εσκλήρυνας του αιτήσασθαι· εάν ίδης με αναλαμβανόμενον από σου, και έσται σοι ούτως· και εάν μη, ού μη γένηται. Και εγένετο αυτών πορευομένων, έπορεύοντο και έλάλουν· και ίδου άρμα πυρός και ίπποι πυρός και διέστειλαν ανά μέσον άμφοτέρων και ανελήφθη Ηλίου εν συσσεισμώ, ως εις τόν ουρανόν· και Ελισαίε έωρα και έβοα· πάτερ, πάτερ, άρμα Ισραήλ και ίππες αυτού· και ούκ είδεν αυτόν έτι και έπελάβετο τών ιματίων αυτού και διέρρηξεν αυτά εις δύο ρήγματα· και ύψωσε την μηλωτήν Ηλίου, ή έπεσεν επάνωθεν Ελισαίε και επέστρεφεν Ελισαίε και έστη επί του χείλους του Ιορδάνου και έλαβεν την μηλωτήν Ηλίου, ή έπεσεν επάνωθεν αυτού, και επάταξε τό ύδωρ και ού διέστη· και είπε· που ό Θεός Ηλίου άφφω; Και επάταξε τά ύδατα και διέρρηξαν ένθα και ένθα και διέβη Ελισαίε. Και είδον αυτόν οι υιοί τών προφητών οι εν Ιεριχώ εξ έναντι και είπον· επαναπέπαυται τό πνεύμα Ηλίου επί Ελισαίε· και ήλθον εις συναντήν αυτού και προσεκύνησαν αυτός επί την γήν».

Ὁ Προφήτης Ἠλίας χτύπησε μέ τή μηλωτή του τά νερά τοῦ Ἰορδάνου καὶ χωρίσθηκαν καὶ παραμέρισαν ἀπὸ δῶ κι ἀπὸ κεῖ. Ἔτσι ἐβάδισαν κι οἱ δύο μέσα ἀπ' τό στεγνό πέρασμα ποῦ σχηματίσθηκε καὶ πέρασαν στὴν ἄλλη ὄχθη. Καὶ μετὰ εἴδατε τί ἐξήτησε ὁ Ἐλισσαῖος ἀπ' τὸν Προφήτη Ἠλία; Ζήτησε διπλή τὴν χάρι καὶ τὴν πῆρε μέ τὴν εὐχή του. Ἀφοῦ ἀνελήφθη ὁ Προφήτης Ἠλίας στοὺς οὐρανοὺς, ὁ Ἐλισσαῖος ὕψωσε τή μηλωτή, ποῦ τοῦ εἶχε ρίξει πάνω του ὁ Γέροντάς του, καὶ χτύπησε μ' αὐτὴ τά νερά τοῦ ποταμοῦ. Αὐτά, ὅμως, δὲν χωρίσθηκαν καὶ δὲν παραμέρισαν, διότι δὲν εἶχε πάρει τὴν εὐλογία τοῦ Προφήτου Ἠλία. Τότε ὁ Ἐλισσαῖος εἶπε: «Ποῦ ὁ Θεὸς Ἠλίου ἀφφώ;». Ποῦ εἶναι ὁ Θεὸς τοῦ Ἠλία, τοῦ Γέροντά μου, τώρα; Τί λέγει ἡ Παλαιά Διαθήκη στὴ συνέχεια, στὸ στίχο δεκατέσσερα; «Καὶ μα». Τότε ἐκεῖνος εἶπε: «Δύσκολο πράγμα ἐξήτησε. Ὡστόσο, ἂν μὲ δεῖς τή στιγμή ποῦ θὰ φεύγω ἀπὸ κοντά σου, τότε θὰ γίνει αὐτὸ ποῦ ἐξήτησε; ἂν ὅμως δὲν μὲ δεῖς, δὲν θὰ γίνει». Καθὼς προχωροῦσαν συζητώντας, φάνηκε ἕνα ἄρμα ἀπὸ φωτιά κι ἄλογα πύρινα τοὺς χώρισαν τὸν ἕναν ἀπὸ τὸν ἄλλον. Κι ἀνέβηκε ὁ Ἠλίας μέσα σὲ ἀνεμοστρόβιλο στὸν οὐρανό. Βλέποντάς το αὐτὸ ὁ Ἐλισσαῖος φώναξε: «Πατέρα μου, πατέρα μου! Ἐσύ εἶσαι τό ἄρμα καὶ ὁ ἁρματηλάτης τοῦ Ἰσραήλ!». Ὅταν πιά ἔχασε ἀπὸ τά μάτια τοῦ τὸν Ἠλία, ἔσχισε τά ρούχα τοῦ στά δύο. Ἔπειτα μάζεψε τό μανδύα, ποῦ εἶχε ἀφήσει ὁ Ἠλίας νὰ πέσει ἀπὸ πάνω του, γύρισε πίσω καὶ στάθηκε στὴν ὄχθη τοῦ Ἰορδάνη. Πῆρε τό μανδύα τοῦ Ἠλία, ποῦ εἶχε πέσει ἀπὸ πάνω του, χτύπησε μ' αὐτὸν τά νερά κι αὐτὰ δὲν χώρισαν. Καὶ εἶπε: «Ποῦ εἶναι ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἠλία;». Καὶ χτύπησε τά νερά καὶ τότε αὐτὰ ἄνοιξαν στά δύο καὶ πέρασε ὁ Ἐλισσαῖος. Ὅταν τὸν εἶδαν ἀπὸ μακριὰ οἱ υἱοὶ τῶν προφητῶν τῆς Ἱεριχώ, εἶπαν: «Τό πνεῦμα τοῦ Ἠλία ἔμεινε στὸν Ἐλισσαῖο». Ἦλθαν, λοιπόν, νὰ τὸν συναντήσουν καὶ τὸν προσκύνησαν ὡς τό ἔδαφος». Βλ. Δ' Βασ. 2, 8-15.

ἐπάταξε τὰ ὕδατα καὶ διεῤῥάγησαν ἔνθα καὶ ἔνθα καὶ διέβη Ἐλισαίῳ. Αὐτὴ τὴ φορά διεῤῥάγησαν τὰ ὕδατα, διότι ὁ Ἐλισσαῖος κατάλαβε τό λάθος του καὶ ζήτησε τὴν εὐλογία τοῦ Προφήτου Ἠλία.

Τίποτα δὲν γίνεται χωρὶς τὴν εὐλογία τοῦ Γέροντα. Τίποτα δὲν κατορθώνεται χωρὶς τὴν χάρι. Αὐτὰ θὰ τά ἐννοήσετε πραγματικά, ὅταν ἔλθει ἡ χάρις. Ὅταν ἔλθει τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, θὰ σᾶς διδάξει καὶ θὰ σᾶς ὑπομνήσει τά πάντα. Ὅπως τό λέγει ὁ Ἰωάννης, ὁ ἀγαπημένος μαθητὴς τοῦ Κυρίου: «Ὁ δὲ Παράκλητος, τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ὁ πέμψει ὁ Πατὴρ ἐν τῷ ὀνόματί μου, Ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα καὶ ὑπομνήσει ὑμᾶς πάντα, ἃ εἶπον ὑμῖν».

Σᾶς τό ἔχω πεῖ πολλές φορές, τό χάρισμα οὔτε τό περίμενα, οὔτε τό ἤθελα, οὔτε τό ἐξήτησα. Οἱ Γέροντές μου δὲν μοῦ λέγανε τίποτα. Αὐτὴ τὴν παράδοση εἶχαν. Δὲν μὲ διδάσκανε μὲ λόγια, μόνο μὲ τὴ στάση τους. Ὅλα τά μάθαινα ἀπ' τοὺς βίους τῶν ἁγίων καὶ τά πατερικά. Οἱ Πατέρες δὲν ἔκαναν ἐκβιασμούς, δὲν ζητοῦσαν σημεῖα, δὲν ζητοῦσαν χαρίσματα. Κι ἐγὼ δὲν ἐπεδίωξα ποτὲ χαρίσματα, μόνο τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ· τίποτ' ἄλλο. Τὸ χάρισμα μοῦ τό ἔδωσε ὁ Θεός, γιὰ νὰ γίνω καλός.