*Τὸ χάρισμα μοῦ τό ἔδωσε ὁ Θεός, γιὰ νὰ γίνω καλός*

“Όταν «βλέπω» κάτι με την χάρι του Θεού, τό χαίρομαι πολύ κατά βάθος· με την εν Κυρίω χαρά. Έχει πού με επισκέπτεται ή χάρις του Θεού, έχει πού κοιτάζω και διαβάζω την ψυχή του άλλου διά της θείας χάριτος, τη στιγμή εκείνη ή θεία χάρις φέρνει μέσα μου έναν ενθουσιασμό. Με τόν ενθουσιασμό εκδηλώνεται ή θεία χάρις, πού φέρνει ένα είδος φιλικότητας, οικειότητας, αδελφικότητας, ενώσεως. Μετά απ' αυτή την ένωση έρχεται μεγάλη χαρά, τόση χαρά πού πάει να σπάσει ή καρδιά μου. Φοβάμαι, όμως, να εκδηλωθώ. Βλέπω, αλλά δεν μιλάω, έστω κι αν μού τό βεβαιώνει ή χάρις ότι αυτά είναι αληθινά. Όταν, όμως, με πληροφορήσει ή χάρις να μιλήσω, τότε μιλάω. Λέω μερικά πράγματα πού ό Θεός φωτίζει να πώ απ' την αγάπη μου για όλους. Για να αισθανθεί ό κόσμος τό αγκάλιασμα πού κάνει ό Χριστός σε όλους μας. Σκοπός μου είναι να βοηθηθούν οι χριστιανοί και να σωθούν ευρισκόμενοι σε κοινωνία αγάπης με τόν Χριστό.

Συγχωράτε με, πού τά λέγω έτσι. Δεν ζητώ ποτέ απ' τόν Θεό να μού φανερώσει κάτι, γιατί δεν μ' αρέσει να Τόν ρωτάω. Νομίζω ότι αυτό είναι αντίθετο προς τό θέλημά Του, ότι δεν είναι ευγενικό και ότι —τό χειρότερο— Τόν εκβιάζω. Λέω, όμως, τό «Κύριε Ίησού Χριστέ, ελέησόν με» με παρακλητικό τρόπο κι έπειτα αφήνομαι στον Χριστό. “Ο,τι θέλει Εκείνος.” Ο,τι φανερώσει ό ίδιος.

“Ο Θεός κρύβει τόσα μυστήρια, πού δεν μάς τά έχει αποκαλύψει. Σ' εκείνον πού Τόν αγαπάει, κι αν ζει στην έρημο, ό Θεός του αποκαλύπτει όρισμένα απ' αυτά. Τά βλέπει, αλλά δεν τά λέει όλα· μόνον όσα ό Θεός του επιτρέπει. Ενώ ένας άλλος πού είναι στον κόσμο και μέσα στά πράγματα και σ' όλα τά μέσα επικοινωνίας μπορεί να μην καταλαβαίνει και να μην ξέρει τίποτα.

Τώρα πού τά βλέπω όλα, αισθάνομαι πάρα πολύ ταπεινός. Δηλαδή πώς να σας τό έξηγήσω... Ο Θεός με προστατεύει. Στέλνει την χάρι Του σ' έμενανε. Και λέω: «Εγώ, τόσο ταπεινός και τόσο ανάξιος! Τί θέλει ό Θεός από έμενα;». Κι όμως, ό Θεός και τούς άμαρτωλούς, όπως έμενα, τούς αγαπάει και θέλει να γίνουνε καλοί. Κάνει και τέτοια ή χάρις του Θεού.

Αυτό τό χάρισμα είναι δώρο του Θεού, είναι της θείας χάριτος, αλλά εξαρτάται κι απ' τόν άνθρωπο να τό διατηρήσει. Τά χαρίσματα τά πνευματικά τά χάνει ό άνθρωπος, όταν δεν προσέχει. Χρειάζεται προσοχή σ' αυτά τά πνευματικά πράγματα. Να μη λέτε σ' άλλους τίς μυστικές πνευματικές εμπειρίες πού έχετε. Δεν κάνει. Χάνομε έτσι τη θεία χάρι. Είδατε ή Παναγία; Τηρούσε σιγήν. Στόν Ίωσήφ δεν είπε τό μυστικό του Ευαγγελισμού. Αυτό του τό είπε ό Άγγελος. Κοιμόταν ό Ίωσήφ και άκουσε τη φωνή του Άγγελου. Ήλθε μυστικά, άθορβα, με έχεμύθεια. «Ούδεις τών άμνητων άφηται». Προσοχή! Ο Θεός κρύβεται πολύ τόσο πού νομίζουμε ότι δεν υπάρχει. Παρουσιάζεται σ' αυτούς πού έχουν αξιωθεί του δώρου της ταπεινώσεως.

Εγώ όλα τά αποδίδω στον Θεό για τη δόξα Του. Πιστεύω για τόν εαυτό μου ότι είμαι μία παλιοσωλήνα σκουριασμένη, πού όμως διοχετεύεται τό ύδωρ τό ζών τό πεντακάθαρο, γιατί πηγάζει απ' τό Πνεύμα τό Άγιον. Όταν διψάεις πολύ, δέν σκέπτεσαι άν ή σωλήνα, πού τό νερό περνάει, είναι πλαστική, μεταλλική, σκουριασμένη. Σ' ένδιαφέρει τό νερό. Ενώ εγώ είμαι με την ψυχή στά χείλη, ό κόσμος έρχεται σ' εμένα τόν ταπεινό. Δέν έχει τίποτα νά πάρει από μένα. Εγώ δέν έχω τίποτα, ό Χριστός μόνο έχει τό πάν.

Όταν ό άνθρωπος πληρωθεί ύπρ' της χάριτος τού Θεού, γίνεται αλλιώτικος, πηδάει ή ψυχή του! Ακούει τη φωνή του και χαίρεται ή ψυχή του. Ή χάρις με ώθε να τό παθαίνω κι εγώ αυτό. Αλλάζει ή φωνή μου, τό πρόσωπό μου, αλλάζουν όλα. Έχω μάθει νά καυχώμαι όχι για τά κατορθώματα τά δικά μου αλλά για την χάρι τού Θεού, ή όποια επίμονα και όλοφάνερα θέλει νά με τραβήξει κοντά της με όλα όσα μου παρουσιάζει στη ζωή μου, από τότε πού μικρός έπηγα στο Άγιον Όρος. Εγώ, όμως, έχω πάντα τό ίδιο συναίσθημα, ότι δέν κατόρθωσα νά ζήσω με λαχτάρα τόν Χριστό. Πόσο είμαι πίσω! Πόσο είμαι μακριά! Γιά όλα, όσα μου έδωσε ό Θεός μέσα μου, ή ψυχή μου πολύ με κατακρίνει. Έχω μέσα μου ένα φόβο. Σκέπτομαι κι εκείνο πού λέγει ή Αγία Γραφή: «Κύριε, Κύριε, ού τώ σώ όνόματι προεφητεύσαμεν και τώ σώ όνόματι δαιμόνια έξεβάλομεν και τώ σώ όνόματι δυνάμεις πολλές έποιήσαμεν; Και τότε όμολογήσω αυτός ότι ουδέποτε έγνων ύμας· άποχωρείτε απ' έμοι οι έργαζόμενοι την άνομιαν». Τό σκέπτομαι αυτό, αλλά δέν άπελπίζομαι. Αφήνομαι στην αγάπη τού Θεού και στο έλεός Του και λέω τά χρυσά εκείνα λόγια απ' την ευχή της Θείας Μεταλήψεως:

«Οίδα, Σώτερ, ότι άλλος, ως εγώ, ούκ έπταισέ Σοι, ούδε έπραξε τάς πράξεις, άς εγώ κατειργασάμην· αλλά τούτο πάλιν οίδα, ως ού μέγεθος πταισμάτων, ούχ άμαρτημάτων πλήθος ύπερβαίνει τού Θεού μου την πολλήν μακροθυμίαν και φιλανθρωπίαν άκραν».

Τά χρυσά αυτά λόγια, πού έγραψαν οι Πατέρες, όταν τά λέμε με πίστη κι ευλάβεια, είναι σάν νά τά ζούμε κι εμείς.

Σάς λέω πολλά πού είναι βαθιά, εσωτερικά, δικά μου. Ίσως κάποιος θα με παρεξηγούσε, πού δέν κρατάω μυστικά τά βιώματά μου, αυτά πού μου αποκαλύπτει ό Θεός, και λέω τόσα πολλά. Θά πει κανείς ότι είμαι εγωιστής, πού λέω κι εγώ τά βιώματά μου. Τό κάνω απ' την πολλή μου αγάπη για σάς, τά παιδιά μου. Γιά νά σάς ωφελήσω, νά πάρετε κι εσείς αυτό τό δρόμο. Τί λέει ό σοφός Σολομών; Κάπως τό λέει αυτό... Λέει: «...ούτε μην φθόνω τετηκότι συνοδεύσω, ότι ούτος ού κοινωνήσει σοφία». Κι ακόμη κάτι: «Ούκ άποκρυψώ ύμιν μυστήρια». Δέν θέλει ό σοφός Σολομών νά κρύπτει τή σοφία τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός τόν παρακινεί νά φανερώσει τά μυστήρια τῆς σοφίας.