*Απ' την αγάπη μου σάς λέω μερικά απ' όσα μου αποκαλύπτει ό Θεός*

Αὐτό πού κάνω καί σάς λέω τί μοῦ ἔδωσε ὁ Θεός εἶναι καί ἀποστολικό. Τό λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή του: «Ἐπιποθῶ γὰρ ἰδεῖν ὑμᾶς, ἵνα τί μεταδῶ χάρισμα ὑμῖν πνευματικόν, εἰς τὸ στηριχθῆναι ὑμᾶς, τοῦτο δὲ ἐστι συμπαρακληθῆναι ἐν ὑμῖν διὰ τῆς ἐν ἀλλήλοις πίστεως ὑμῶν τε καί ἐμοῦ». «Μετάδοση» σημαίνει: Πήρες κάτι; Νά τό μεταδώσεις ἀπό ἀγάπη. Δέν πιστεύεις ὅτι ἔχεις κάτι δικό σου. Εἶναι τοῦ Θεοῦ καί τό μεταδίδεις. Αὐτό εἶναι ἀληθινή ταπείνωση. Ἐνῶ ἕνας φανατικός, ἕνας παλαιοημερολογίτης, λέει: «Πώ, πώ! Μιλάει γιά τόν ἑαυτό του· αὐτό εἶναι ἐγώισμός!». Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τό κάνει αὐτό «εἰς τὸ στηριχθῆναι». Σάν τό δέντρο, πού, ὅταν φυσάει πολύ, λυγίζει, ἔτσι συμβαίνει καί στόν ἄνθρωπο. Γι' αὐτό χρειάζεται νά βάλει ἕνα στήριγμα, γιά νά μή λυγίσει καί στραβώσει. Ἄν στραβώσεις, ἀναπτύσσεσαι στραβά κι ἔτσι «χοντραίνεις», δέν εἶσαι ἄξιος τοῦ Θεοῦ.

Βέβαια, γιά τά μυστήρια πού ὁ Θεός ἀποκαλύπτει μέσα μας καλύτερη εἶναι ἡ σιωπή. Νά, ὅμως, πού μπορεῖ νά μᾶς συμβεί, ὅπως στόν Ἀπόστολο Παῦλο, πού λέγει: «Παραφέρθηκα· ἐσείς μέ ἀναγκάσατε νά τά πῶ λόγῳ τῆς ἀγάπης». Τό ἴδιο στενοχωριέται καί ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ, πού ἀναγκάζεται νά πεῖ τά μυστήρια καί τά βαθιά βιώματα τῆς καρδιάς του, ὁρμώμενος ἀπό ἀγάπη καί μόνο. Νά πῶς τό λέει: «Ἔγινα μωρός· δέν ὑποφέρω νά φυλάξω τό μυστήριον ἐν σιωπῇ, ἀλλὰ γίνομαι ἀνόητος διὰ τὴν ὠφέλειαν τῶν ἀδελφῶν...». Τά δικά μου ἔκανε κι ἐκεῖνος πρίν ἀπό τόσα χρόνια!

Κι ἐγώ ὁ καημένος ἀπ' τὴν ἀγάπη μου σᾶς λέω μερικά ἀπ' ὅσα μοῦ ἀποκαλύπτει ὁ Θεός. Ἔχω, ὅμως, πολύ βαθιά τή συναίσθηση στήν καρδιά μου ὅτι ἄλλος τά λέει. Αὐτό τό πιστεύω πολύ, γιατί βλέπω κάτι κι ἀμέσως μετά αἰσθάνομαι τίς ἀδυναμίες μου πάρα πολύ, διότι δέν εἶναι οὔτε ἀπό ἀγιοσύνη, οὔτε ἀπό τίποτ' ἄλλο, ἀλλὰ ἀπ' τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός ἐμένα, πού μέ θέλει νά γίνω καλός. Αὐτά, ὅμως, πού μοῦ ἀποκαλύπτει ὁ Θεός σέ λίγους τά λέω, γιατί πρέπει ὁ ἄνθρωπος νά εἶναι πνευματικός, γιά νά τά καταλάβει. Μπορεῖ ἕνας ἐπιστήμονας νά δεῖ, ν' ἀκούσει κάτι καί νά τό διηγηθεί καί νά τό γράψει καί τελικά νά πεῖ: «Νά, τά ἴδια λέει κι ὁ Πλάτωνας». Δέν συμβαίνει ὅμως ἐδῶ αὐτό, γιατί μπορεῖ νά χρησιμοποιούμε τίς ἴδιες λέξεις ἀλλὰ μέ διαφορετικό νόημα.

Ὅταν δέν θέλω νά πῶ κάτι ἀπ' αὐτά πού βλέπω, δέν πρέπει κανείς νά μέ βιάζει, γιατί ἔχω συνηθίσει νά κάνω ὑπακοή. Εἴμαι πολύ μαλακός καί ἁπλός κι ὅταν δέν θέλω κάτι νά δώσω καί μέ πίεση τό δίνω, μετά μετανοῶ. Αὐτό εἶναι ἀδυναμία μου, ἡ ὁποία ἔχει προέλθει ἀπό τήν ἄκρα ὑπακοή πού ἔκανα στούς Γέροντές μου στό Ἅγιον Ὄρος.

Κι ὅταν καμιά φορά βλέπω ὅτι κάποιος πάει γιά καταστροφή στή ζωή του, δέν μπορῶ νά κάνω τίποτα. Τοῦ τό δείχνω λίγο, δέν καταλαβαίνει. Δέν πρέπει νά επέμβω ισχυρά και νά περιορίσω τήν ελευθερία του. Δέν είναι απλό τό πράγμα.

Πολλές φορές, μέ τήν χάρι του Θεού, έχω μπει σέ μία άλλη κατάσταση. Άλλαξε ή φωνή μου, τό πρόσωπό μου μπήκε σέ ατμόσφαιρα θείου φωτός. Αυτό τό έχω πάθει στό Άγιον Όρος αλλά και άλλο. Μού συνέβηκε και στό χωριό Αγόριανη, στόν Παρνασσό, στό εκκλησάκι τής Αγίας Τριάδος, και μέ είδαν δύο κοπέλες, ή Βασιλική Κ. και ή Παναγιώτα Κ., πού βρισκόντουσαν μαζί μου. Μέ ενέπνευσε ή εκκλησία· ήταν ένα έρημοκλήσι. Νά σάς πώ τί έγινε εκεί.