*Ζοῦσα μὲς στ' ἄστρα, μὲς στὸ ἄπειρο, στὸν οὐρανό*

Τὸ χάρισμα τῆς διοράσεως, ὅπως σᾶς εἶπα, ποτὲ δὲν τὸ εἶχα ἐπιθυμήσει. Οὔτε ὅταν τὸ ἔλαβα, προσπάθησα νὰ προχωρήσω, δηλαδὴ νὰ τὸ καλλιεργήσω. Δὲν τοῦ ἔδωσα σημασία. Οὔτε ζήτησα ποτὲ, οὔτε ζητῶ ἀπ' τὸν Θεὸ νὰ μοῦ ἀποκαλύψει κάτι, γιατί νομίζω ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀντίθετο μὲ τὸ θέλημά Του. Ἀλλὰ μετὰ τὸ γεγονός μὲ τὸν Γερο-Δημὰ ἄλλαξα ἐντελῶς. Ἡ ζωὴ μου ὅλο χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση. Ζοῦσα μὲς στ' ἄστρα, μὲς στὸ ἄπειρο, στὸν οὐρανό. Πρῶτα δὲν ἤμουν ἔτσι.

Ἀπὸ τότε ποὺ αἰσθάνθηκα τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, ὅλα τὰ χαρίσματα πολλαπλασιάσθηκαν. Ἔγινα ἔξυπνος. Ἔμαθα τριαδικούς κανόνες, τὸν Κανόνα τοῦ Ἰησοῦ, ἄλλους κανόνες. Μόνο ποὺ τοὺς διαβάζανε καὶ τοὺς ψάλλανε στὴν ἐκκλησία, τοὺς μάθαινα ἀπ' ἔξω. Τὸ Ψαλτήρι τὸ ἔλεγα ἀπ' ἔξω. Πρόσεχα κι ὁρισμένους ψαλμούς ποὺ ταυτίζανε τὰ λόγια τους νὰ μὴν τοὺς μπερδεύω. Ὄντως ἄλλαξα. «Ἔβλεπα» πολλὰ πράγματα, ἀλλὰ δὲν μιλοῦσα· δηλαδὴ δὲν εἶχα τὸ δικαίωμα νὰ τὸ πῶ, δὲν εἶχα «πληροφορία». Ὅλα τὰ ἔβλεπα, ὅλα τὰ πρόσεχα, ὅλα τὰ ἤξερα. Ἀπ' τὴ χαρὰ μου δὲν πατοῦσα στὴ γῆ. Τότε ἄνοιξε ἡ μύτη μου καὶ μύριζα τὰ πάντα, ἄνοιξαν τὰ μάτια μου, ἄνοιξαν τ' αὐτιά μου. Ἀπὸ μακριὰ τὰ καταλάβαινα. Τὰ ζῶα, τὰ πουλιά, τὰ ξεχώριζα ὅλα. Ἤξερα ἀπ' τὸ κελάηδημα ἂν εἶναι κότσυρας, ἂν εἶναι σπουργίτι, ἂν εἶναι σπίνος, ἂν εἶναι ἀηδόνι, ἂν εἶναι κομπογιάννηδες, ἂν εἶναι τσίχλες. Ὅλα τὰ πουλάκια τὰ καταλάβαινα ἀπ' τὴ φωνή τους. Τὴ νύκτα, ξημερώνοντας, χαίρομουνα τὴ συναυλία ποὺ ἔκαναν τ' ἀηδόνια, τὰ κοτσύφια, ὅλα, ὅλα...

Ἔγινα ἄλλος, καινούργιος, διαφορετικός. Ὅ,τι ἔβλεπα, τὸ ἔκανα προσευχή. Τὸ γύριζα στὸν ἑαυτό μου. Γιατί τὸ πουλί ψάλλει καὶ δοξολογεῖ τὸν Πλάστη; Ἤθελα νὰ τὸ κάνω κι ἐγώ. Τὸ ἴδιο καὶ μὲ τὰ λουλούδια. Τὰ λουλούδια τὰ καταλάβαινα ἀπ' τὶς μυρωδιές καὶ τὸ ἄρωμά τους τὸ ἄκουγα ἀπὸ μισὴ ὥρα μακριά. Παρατηροῦσα τὰ χόρτα, τὰ δέντρα, τὰ νερά, τὰ βράχια. Ἄ! μὲ τὰ βράχια μιλοῦσα. Πόσα εἶχαν δεῖ αὐτά! Τὰ ρωτοῦσα καὶ μοῦ λέγανε ὅλα τὰ μυστικὰ τῶν Καυσοκαλυβίων. Κι ἐγὼ συγκινιόμουν καὶ κατανυγόμουν. Τά έβλεπα όλα μέ την χάρι του Θεού. Έβλεπα, αλλά δέν μιλούσα. Συχνά πήγαινα στο δάσος. Πολύ μ' ενθουσίαζε να περπατώ ανάμεσα απ' τις πέτρες και τά σχοίνα, τά μικρά και τά μεγάλα δέντρα.