*Μού μπήκε στο νου να φύγω στην έρημο, μόνος μόνω Θεώ*

'Εγώ εκεί! Τό νου μου να φύγω. Να ζητήσω απ' τον Γέροντα άδεια κι ένα σακί με παξιμάδια και να χαθώ, για να υμνώ και να δοξάζω αδιαλείπτως τον Θεό. Αλλά σκεπτόμουν: «Πού να πάω; Δεν έχω μάθει καλά τό εργόχειρο». Δεν μου τό είχανε διδάξει. Ίσως φοβόντουσαν να μη φύγω. Αυτός ό φόβος κυριαρχούσε στο Άγιον Όρος. Δεν του μαθαίνανε του υποτακτικού να τελειώνει τό εργόχειρο, για να μην τους φύγει. Ενώ είναι αέρας για τον μοναχό να ξέρει εργόχειρο, γιατί έχει τρόπο να πάρει τό παξιμάδι του.

Μού μπήκε, λοιπόν, στο νου αυτό τό πράγμα, να φύγω στην έρημο, μόνος μόνω Θεώ. Ανιδιοτελώς. Χωρίς υπερηφάνεια, χωρίς εγωισμό, χωρίς κενοδοξία, χωρίς, χωρίς... Τό πιστεύετε; Από κει μου γεννήθηκε τό ανιδιοτελώς. Τό άκραιφνές, τό τέλειο επέτυχαν μερικοί άσκηταί που χάθηκαν μες στην έρημο. Δεν επεδίωξαν ούτε κόσμο ούτε τίποτα, τίποτα, τίποτα... Ἀναλύοντο σε δάκρυα πρός τόν Θεό και προσηύχοντο όλοι για τήν Ἐκκλησία. Ὅλοι ἐκόπτοντο πρῶτα για τόν κόσμο και τήν Ἐκκλησία και μετά για τόν ἑαυτό τους.

Λοιπόν, ἐμένα, ὅπως σᾶς εἶπα, μοῦ καρφώθηκε ὁ σκοπός τοῦ ἀηδονίου. Ποιός ὁ σκοπός νά ξελαρυγγιάζεται μὲς στήν ἐρημιά; Ἡ λατρεία, ἡ ὑμνωδία, ἡ δοξολογία στόν Θεό, τόν Δημιουργό. Γιατί, λοιπόν, νά μήν πάω στήν ἔρημο, νά λατρεύω τόν Θεό ἐν σιωπῇ, χαμένος ἀπ' τόν κόσμο κι ἀπ' τήν κοινωνία; Ὑπάρχει τελειότερο πράγμα; Ὅλ' αὐτά τά νοήματα τά εἶχα βγάλει ἀπ' τό ἀηδόνι. Πώ, πώ, πώ, σχέδια πού ἔκανα! Πῶς θά πήγαινα στήν ἐρημιά, πῶς θά χαίρουνα, πῶς θά πέθαινα! Πώ, πώ, πώ, θά ἔτρωγα τά χόρτα, θά ἔκανα τό ἕνα, τό ἄλλο! Θά πήγαινα ὡς ρακένδυτος κι ὡς ἄγνωστος σέ κανένα μοναστήρι, νά μοῦ δίνανε κανένα παξιμάδι και θά τό ἔτρωγα, χωρὶς νά λέω ποῦ κάθομαι και ποῦ μένω και ποιός εἶμαι. Εἶχα κάνει ὁλόκληρο σχέδιο. Αὐτό ἦταν τό μυστικό μου.

Ἐγύρισα στό κελλί γεμάτος ἀπ' ὅλ' αὐτά τά συναισθήματα και τά ὄνειρα. Τό ἐξομολογήθηκα στόν Γέροντα. Ὁ Γέροντας ἐμειδίασε.

— Πλάνη, μοῦ λέει, βγάλ' τα ἀπ' τό μυαλό σου, ούτε και νά τό ξανασκεφθείς, γιατί θά σοῦ κόψουνε και τήν προσευχή αὐτά τά πράγματα.

Κι ὅπως σᾶς ἔχω πεί πολλές φορές, εἶχα ἕνα μεγάλο καλό. Ὅ, τί ἐξομολογιόμουνα στόν Γέροντα, τελείωνε τήν ἴδια στιγμή κι ἔνιωθα μέσα μου μία μεγάλη χαρά. Ἦταν, φαίνεται, ἡ εὐχή τοῦ Γέροντα.

Ἔτσι ζοῦσα σάν ὑποτακτικός μέσα στόν ἐπίγειο παράδεισο τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ποτέ δέν θά ἤθελα νά φύγω ἀπό κεί. Ἀλλά τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ ἦταν διαφορετικό.