Ὁ Πορφύριος ὁ Γ' μὲ ἔκανε ἱερέα

Στὸν Ἅγιο Χαράλαμπο ζοῦσα σὰν καλόγερος· τὴν ἴδια τακτική. Μοῦ ἄρεσε πολὺ νὰ διαβάζω βίους ἁγίων, κανόνες κ.ἄ. Ἀποστήθιζα Καινὴ Διαθήκη, προσευχές. Τὸ Ψαλτήρι ἀπὸ χρόνια τὸ εἶχα μάθει ἀπ' ἔξω. Ἦξερα ὅλους τοὺς ψαλμούς. Ἦξερα νὰ συνδυάζω τὰ ἐδάφια. Τὸ Ψαλτήρι ἦταν ἡ τροφή τῆς σκέψεώς μου. Ὅπως σᾶς εἶπα, ζοῦσα στὸ μοναστήρι καλόγερος, καλογεράκος μὲ κάτι παλιόρασα ἐκεῖ κι ἐξακολουθοῦσα νὰ βγαίνω ἔξω τὴ νύκτα, ὅπου ἔλεγα τὸ Ψαλτήρι, γιατί δὲν διαβάζανε μέσα στὸ μοναστήρι. Βοηθοῦσα στὶς δουλειές τοῦ μοναστηριού. Ἔτρεχα πάνω κάτω. Μοῦ εἶχαν δώσει καὶ τὰ κλειδιά τοῦ τυροκομείου τοῦ μοναστηριού, γιατί εἶχε δυό-τρεῖς καλογήρους γέρους κι ἤθελαν βοήθεια. Μοῦ ἔδωσαν πολλὴ ἐμπιστοσύνη οἱ καημένοι... Ἀλλὰ καὶ στὶς δουλειές τὸ μυαλὸ δὲν τὸ ἄφηνα·

τό παίδευα. Δέν τό παίδευα δηλαδή, αυτός ήταν ό έρωτάς μου. Πώς νά σάς πώ, σάν ένα κορίτσι, άς πούμε, πού, ενώ αρρώστησε, έπαθε πλευρίτιδα, εκεί, στο νού της ό έρωμένος. Καταλάβατε; Ό αγαπημένος. Αφοσίωση στον έραστή, στον Χριστό. Έγινα και ιερέας εκεί. Ακούστε νά σάς πώ την ιστορία.

Ό δεσπότης, ό Φωστίνης, περιποιόταν πολύ τούς θεολόγους και τούς περιέθαλπε. Πήγε, λοιπόν, στην Κύμη κοντά στον δεσπότη ένας θεολόγος, φοιτητής τελειόφοιτος, για νά μελετήσει, με σκοπό νά δώσει τις πτυχιακές. Εκεί πού τρώγανε στην τραπεζαρία ό δεσπότης μ' όλους τούς καλογήρους ή μετά τό φαγητό, πιάνανε συζήτηση για διάφορα πνευματικά πράγματα. Δηλαδή, ένα παράδειγμα νά σάς πώ. Ρωτούσε ό δεσπότης:

— Παιδιά, πέστε μου ποιά είναι ή πιό μεγάλη αρετή;

Έπειτα λέγονταν οι γνώμες των μοναχών. Είχε καμιά δεκαπενταριά στο τραπέζι. Τά θέματα ήταν διάφορα, πάνω στη Γραφή, στη θρησκεία, στο μοναχισμό.

Ένα βράδυ, πού έτυχε εκεί στη συζήτηση τό θέμα για τό μοναχισμό, ό δεσπότης αναστέναζε και είπε:

— Αχ, φέρτε μου μοναχούς! Τίποτ' άλλο δέν θέλω. Μοναχούς καλούς, πιστούς, υπομονετικούς. Τίποτ' άλλο δέν θέλω. Αυτό μόνο. Και μπορώ πολλά νά κάνω.

Στό σημείο αυτό πετάχθηκε ό θεολόγος — ήταν απ' τά Κόκλα των Θηβών — και τού λέγει:

— Δεσπότη μου, τί νά σου πώ... Φωνάζεις για καλογήρους κι ένας καλόγερος σιγοπεθαίνει πάνω στον Άγιο Χαράλαμπο και δέν τό 'χεις πάρει είδηση.

— Τί λές; τού λέει ό δεσπότης.

— Ναι, έχει έλθει ένα παιδάκι, τό καημένο, απ' τό Άγιον Όρος. Είναι πάρα πολύ καλό, αλλά είναι άδυνατο, πετσί και κόκκαλα. Κι ό ηγούμενος τό βάζει και κάνει και δουλειές.

— Α! Θά κατέβεις κάτω αμέσως, νά πάεις νά μου τόνε φέρεις εδώ.

Έρχεται κάτω μ' επιστολή στον ηγούμενο ζητώντας τόν Νικήτα — τότε εμένα με λέγανε Νικήτα, αυτό ήταν τό καλογετικό μου όνομα. Έπηγα, λοιπόν, αμέσως στον δεσπότη κι όταν έφθασα κοντά του, έβαλε τό χέρι του πάνω απ' τό κεφάλι μου, λέγοντας:

— Παιδί μου, πώς είσαι;

Μέ πήρε και καθίσαμε μαζί.

— Από πού είσαι; Πώς ήλθες εδώ;

Κι εγώ εν ολίγοις τού είπα πόσο αγαπούσα τόν Χριστό και την ασκητική ζωή και έπηγα από μικρός στο Άγιον Όρος. Πώς άρρωστησα κι οι Γέροντές μου με στείλανε έξω στον κόσμο, για νά γίνω καλά. Πώ, πώ, τό τί έγινε! Έφερε τόν ανώτερο γιατρό της Κύμης. Μέ επισκέφθηκε, με εξέτασε, μου έδωσε ένα φορτίο φάρμακα. Κι ήθελε νά με βαστήξει εκεί. Αλλ' εγώ ντρεπόμουν νά μείνω εκεί με τόν δεσπότη. Έμένα μου άρεσε τό δάσος, ή σιωπή, ή απλότητα. Έγυρισα πίσω στον Άγιο Χαράλαμπο.

Ό δεσπότης επισκεπτόταν συχνά τό μοναστήρι. Ήταν αγιότατος ό καημένος. Εγώ τόνε γνώρισα με τό χάρισμα. Κάποια μέρα είχε έλθει στον Άγιο Χαράλαμπο. Τόν άκουσα πού μίλησε και πολύ μου άρεσαν τά λόγια του.

Δεν είχα ακούσει ιεροκήρυκα ποτέ μου. Αυτός ο δεσπότης είχε φτιάξει ένα ίδρυμα κοντά στην Κύμη, που τό λέγανε «Ιερόν Τάγμα του Αγίου Παντελεήμονος». Στό μοναστήρι ερχόντουσαν καμιά φορά ο δεσπότης με τά παιδιά του τάγματος.

Μία άλλη φορά ο δεσπότης ήλθε στο μοναστήρι μαζί με τόν Αρχιεπίσκοπο του Όρους Σινά, τόν Πορφύριο Γ'. Κι αυτοί βαλθήκανε τότε να με κάνουνε παπά. Εγώ δεν τό ήθελα, καταλάβατε; Ήξερα ότι τό σωστό είναι να θέλεις να γίνεις μοναχός, αλλά όχι να κυνηγάς να γίνεις παπάς και δεσπότης. Πρέπει να σου λένε και να φεύγεις. Αυτό ήξερα. Τελικά ο Πορφύριος ο Γ' με έκανε ιερέα και μου έδωσε τό όνομά του. Έ, τόν είχα ενθουσιάσει. Κάτι προσωπικό του του απεκάλυψα με την χάρι πηγαίνοντας κατά τό βουνό κι είπε στον δεσπότη:

— Αυτόν να μην τόν χάσεις.

Ήμουνε τότε είκοσι χρονώ. Δεν τό ήθελα να γίνω παπάς, αλλά δεν γινόταν. Ο δεσπότης επέμεινε πολύ κι ο δεσπότης είναι εις τύπον Χριστού. Δεν μπορείς να αρνείσαι στον επίσκοπο μ' επιμονή. Δεν μπορείς να χαλάσεις τις σχέσεις σου με τόν επίσκοπο, γιατί η προσευχή σου δεν ανεβαίνει στον ουρανό, μένει άκαρπη. Έτσι με κάνανε διάκο την ημέρα της εορτής της Αγίας Παρασκευής και ιερέα την ημέρα της εορτής του Αγίου Παντελεήμονος.