«Ἔλα νὰ κάνουμε ἁγιασμό»

Γιὰ κάποιο διάστημα εἶχα διορισθεῖ σ' ἕνα χωριό τῆς Εὐβοίας. Ἀπ' τὰ πολλά θὰ σᾶς διηγηθῶ ἕνα περιστατικό. Μία φορά στὴν ἐκκλησία ποῦ ἤμουνα ἐφημέριος ἔρχεται μία γυναίκα καβάλα στό γαϊδαρό της. Μόλις μὲ εἶδε, κατέβηκε, μὲ πλησίασε καὶ μοῦ λέει:

— Παππούλη, ἔχω τὸ παιδί μου ἄρρωστο.

— Τί ἔχει;

— Κόπηκε ἡ φωνή του.

— Ἔχει καιρό ἔτσι;

— Ναί. Δὲν μιλάει καθόλου.

Ἦταν ἕνα ἀγόρι περίπου δεκαοχτώ χρονῶν. Λοιπόν, παίρνω τὸ πετραχήλι καὶ κατεβαίνω μαζί της στό χωριό. Ἔφθασα στό σπίτι της. Εἶδα τὸ παιδί, ποῦ πράγματι δὲν μιλοῦσε. Τῆς λέω:

— Ἔλα νὰ κάνουμε ἁγιασμό.

Μοῦ ἔβαλε μία καρέκλα καὶ πάνω σ' αὐτὴν ἕνα πιάτο μὲ νερό καὶ μία πετσέτα. Ἄρχισα νὰ διαβάζω. Τὸ παιδί ἀμίλητο ἐκεῖ. Λοιπόν, τελείωσα τὸν ἁγιασμό κι ἄρχισα νὰ ραντίζω λέγοντας τὸ «Σῶσον Κύριε τὸν λαόν Σου...». Ὅταν μετὰ τοῦ χτύπησα τὸ μέτωπο μὲ τὸ Σταυρὸ καὶ τὸ βασιλικό, μοῦ λέει:

— Σ' εὐχαριστῶ πολύ!

Αὐτό τὸ παιδί στὴ συνέχεια μ' ἀγάπησε πολύ. Πιό ἔπειτα ἐβάπτισε ἕνα παιδάκι καὶ τὸ ἔβγαλε Πορφύριο. Ἦλθε μετὰ καὶ μοῦ λέει:

— Ἔβγαλα τ' ὄνομά σου.

Τοῦ λέω:

— Μὲ ρώτησες;

— Ἐγώ, λέει, σ' ἀγαπάω κι ἤθελα νὰ βγάλω τ' ὄνομά σου.

Ἀκοῦστε κι ἕνα ἄλλο σχετικό. Συνέβηκε κι αὐτὸ στὴν Εὔβοια.

Κάποια φορά ἦλθε καὶ μὲ βρῆκε μία κυρία μὲ τὴν κόρη της. Ἡ κόρη ἦταν βουβή. Μοῦ λέει ἡ μάνα:

— Παππούλη, ἔχω μεγάλη θλίψη μὲ τὴν κόρη μου.

Ἐδῶ κι ἕνα μήνα δὲν μιλάει.

Τῆς λέω:

— Πῶς τὸ ἔπαθε αὐτό;

— Εἴχαμε δέσει μία κατσίκα στό ρέμα. Ἐκεῖ εἶχε πολλά βάτα. Πῆγε, λοιπόν, ἡ κόρη μου νὰ τὴν πάρει ἀπὸ κεῖ τὴν κατσίκα. Ἦταν νύκτα. Κι ὅταν γύρισε, ἦταν βουβή.

Πῆγα καὶ τῆς ἔκανα ἁγιασμό. Ἡ μητέρα, μάλιστα, ἦταν καὶ παπαδιά.

Τῆς λέω:

— Ποιανοῦ παπᾶ εἶσαι;

— Εἶμαι τοῦ παπᾶ ἀπό...

— Ἄ, εἶσαι τοῦ παπα-Χρήστου;

— Ναί, παππούλη.

Καὶ διαβάζω τὸν ἁγιασμό καὶ γίνεται καλά ἡ παπαδοπούλα· βέβαια, μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ.