Στό «Πανεπιστήμιο τῆς Ἐκκλησίας»

Ἐγὼ τότε ποῦ σκεπτόμουν νὰ φτιάξω τὸ μοναστήρι τὸ γυναικεῖο, πολλές σκέψεις ἐρχόντουσαν στὸ νοῦ μου. Πάρα πολλές. Ἡ πιὸ σπουδαία σκέψη μου ἦταν νὰ μαζέψω μερικές ἀδελφές μοναχές καὶ νὰ εἶναι ὅλες κοντά μου, νὰ μὲ ἀγαπᾶνε ἐν Χριστῷ καὶ νὰ τὶς ἀγαπᾶω ἐν Χριστῷ. Θὰ ἔθελα ὅλες νὰ εἶναι μοναχές ἀληθινές, νὰ ἔχουν πνεῦμα μοναχικῆς ζωῆς, χωρὶς ζήλειες, χωρὶς τέτοια πράγματα ποὺ συνήθως ἔχουν οἱ γυναῖκες. Νὰ ἔχουν ἀγάπη μεταξύ τους καὶ τάξη. Ἐπίσης θὰ ἔθελα νὰ κάνεμε κι ἕνα ἐργόχειρο, μία τέχνη, ποὺ νὰ κρατάει δύο-τρεῖς ὥρες τὴν ἡμέρα, τὶς πρωινές.

Τὸ κέντρο τοῦ βάρους, ὅμως, θὰ ἔθελα νὰ τὸ ρίξουμε στὸ «Πανεπιστήμιο τῆς Ἐκκλησίας». Κι ἐννοῶ στοὺς ὕμνους, κανόνες, μεσονυκτικά, μεσώρια, Ψαλτήρι, Παρακλητική, Μηναῖο, Θεοτοκάριο, Τριώδιο, Πεντηκοστάριο. Ἔθελα νὰ τὰ διαβάζουμε ὅλα, εἰ δυνατόν, ὅσα γράφει τὸ Τυπικό. Καὶ τὰ ψαλτήρια νὰ τὰ διαβάζουμε ἀκόμη πρὶν τὸ μεσημέρι, γιὰ οἰκονομία. Νὰ μὴν τὰ διαβάζουμε τὴ νύκτα καὶ κουράζονται οἱ ἀδελφές. Ἡ ἀφοσίωση, ἡ ἀπασχόληση μὲ τοὺς ὕμνους καὶ τ' ἀναγνώσματα εἶναι μεγάλο πράγμα γιὰ μένα, πολὺ μεγάλο, διότι ἀγιάζεται ὁ ἄνθρωπος χωρὶς νὰ τὸ καταλάβει. Ἀποκτάει καὶ ἀγάπη καὶ ταπείνωση καὶ ὅλα, ἀκούγοντας τῶν ἁγίων τὰ λόγια, τοῦ Μηναίου, τῆς Παρακλητικῆς κ.λπ. Νὰ ἐνδιατρίψουμε ἐκεῖ. Αὐτὸ πρέπει νὰ εἶναι καθημερινὸ ἐντρύφημά μας μὲς στὴν ἐκκλησία. Καὶ μετὰ πάλι καθημερινῶς, σὲ μία ὥρα πρὸ τοῦ φαγητοῦ ἢ τὸ ἀπόγευμα, νὰ καθίσωμε μία ὥρα ἢ μιάμιση καὶ νὰ διαβάζουμε ἀπ' τοὺς μεγάλους Πατέρες. Καταλάβατε; Τὸ ἀπόγευμα, ἀνάγνωση πάλι ὅλοι μαζί. Καὶ στὸ κελλί, πάλι ὁρισμένη ὥρα. Πρέπει νὰ γίνει ὥρα.

Πολλοὶ ἔχουν μία συνήθεια. Ὁρισμένη ὥρα καλεῖ ἡ καμπάνα τρεῖς φορές κι ἐπὶ δέκα λεπτά, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται κανείς, γονατίζει καὶ λέγει τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ...». Εἶναι δύσκολο αὐτὸ στὴν πράξη. Ὅμως, ξέρετε τὶ ὥραίο εἶναι νὰ ποτίζεις τὸν κῆπο καὶ, μόλις ἀκούσεις τὴν καμπάνα, νὰ γονατίζεις; Ἡ οἱ πάντες νὰ βγαίνουν ἔξω καὶ νὰ γονατίζουν ἐν σιωπῇ; Δηλαδὴ νὰ λέμε δέκα λεπτά ἔντονα τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ...» ὅλοι μαζί, ὅπου κι ἂν βρισκόμαστε, σὰν ἕνας ἄνθρωπος, νὰ ἐνούμεθα στὴ νοερά προσευχή μὲ τὸν Χριστὸ καὶ μετὰ νὰ συνεχίζεται ἡ ἐργασία. Πρέπει νὰ γίνει σχολή, δὲν γίνεται ἀλλιώς. Σχολή, ξέρετε τὶ θὰ πεῖ σχολή; Νὰ ἔχουμε ἐνδιαφέρον. Δὲν μποροῦμε νὰ κοιμόμαστε. Κι ἀγράμματη, κι ὅ,τι νὰ εἶσαι, θὰ ἔλθεις ἐκεῖ, στὴν ἀνάγνωση. Μία, δύο, τρεῖς, πέντε, δέκα... θὰ ξυπνήσεις. Ἔ, σιγὰ σιγὰ θὰ μάθεις τὸ «Πάτερ ἡμῶν», τὸ «Πιστεύω». Θὰ ἔχεις μία ἄλλη ἀδελφή νὰ σοῦ δείχνει. Σ' ἕνα, δύο, τρία χρόνια πρέπει νὰ μάθεις. Θὰ ἔθελα, ὅμως, νὰ διαβάζετε ὅλες ὥραίο, δηλαδὴ καθαρά καὶ μὲ τὴν καρδιά τους.