Πιστεύω ότι πολλά θαύματα θά έκανε ο Κύριος με την αγάπη μας

Γιά τό μοναστήρι έχω ονειρευθεί μία παραδεισιακή κατάσταση. Νά γίνονται ακολουθίες και εξομολόγηση όλο τό εικοσιτετράωρο. Νά υπάρχουν πολλοί ιερείς και εξομολόγοι, για να εναλλάσσονται, όπως στά νοσοκομεία που εφημερεύουν. Νά μπορούν έτσι να καταφεύγουν οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και της νύκτας άνθρωποι τραυματισμένοι από διάφορες θλίψεις, σωματικές ή ψυχικές, κι απ' την αμαρτία. Νά υπάρχει επίσης τηλέφωνο, που κι εκείνο να λειτουργεί μέρα-νύκτα από αδελφές, που μπορούν να παρηγορούν τόσους απελπισμένους της ζωής απ' τά διάφορα τραύματα και να τους οδηγούν με τά λόγια τους στον μεγάλο Παρηγορητή, τόν Χριστό, και να σώζονται έτσι οι ψυχές και να γεμίζουν φως ουράνιο, που θα τους διδεί ή θεία χάρις.

Κι εγώ θα ήθελα να εξομολογώ κόσμο που θα έρχεται. 'Όταν θα έρχεται κανείς ασθενής, και προπάντων από πειρασμικά, να τόν εξομολογώ και μετά να έρχονται οι αδελφές και να του ψάλλουν παράκληση μ' ευλάβεια. Δηλαδή να τόν έβαζα γονατιστό τόν ασθενή κι εγώ καθιστός στην καρέκλα με τό επιτραχήλιο να του διάβαζα, ενώ όλες οι μοναχές μ' ευλάβεια και μ' ένα στόμα να έψαλλαν παράκληση. Πιστεύω ότι πολλά θαύματα θα έκανε ο Κύριος με την αγάπη μας αυτή. Πολλοί ασθενείς, με την χάρι του Θεού, θα γινόταν καλά. Έρχεται, για παράδειγμα, ένας πονεμένος πατέρας και λέει: «Τό παιδί μου τό πιάνει ζάλη και πέφτει κάτω». Τό κρατάς κάμποση ώρα στό μοναστήρι. Εκεί γονατίζουν όλες οι αδελφές, που είναι ένα πνεύμα, μία ψυχή, μία καρδιά με τόν γέροντα, και ή προσευχή όλων επηρεάζει την κατάσταση. Μία σύναξη αδελφών που προσεύχονται επηρεάζει, θαύματα κάνει, κι αυτό είναι που ζητάω και λαχταράω. Αυτό θέλω να κάνω μές στό μοναστήρι.

Κι ένα άλλο θα ήθελα για τό μοναστήρι. Θά ήθελα να φτιάξω μία καλή και μεγάλη εκκλησία. Μία μέρα μπορεί εδώ να έρχονται πολλοί να εξομολογούνται, να κοινωνούν, να προσεύχονται, να σπουδάζουν τη νοερά προσευχή. Και τ' όνειρό μου είναι κάτω από τό ναό, στά υπόγεια, να έρχονται αγιορείτες πνευματικοί πατέρες, που έχουν ασχοληθεί με τη μυστική θεολογία πολύ, πολύ έτσι σθεναρά, μές στην έρημο, για να διδάσκουν τη νοερά προσευχή. Νά έρχονται έστω για μία μέρα. Βέβαια, είναι και πολλοί που δεν θέλουν ούτε ν' ανοιχθούν, ούτε να φανερωθούν. Μπορούμε κι αυτούς να τους φέρουμε τη μία μέρα και την άλλη να φεύγουν. Πόση ανακούφιση θα έβρισκαν έτσι όλες οι ψυχές που βασανίζονται από τά πάθη και τ' άλλα βάσανα της ζωής!

Τό μοναστήρι πρέπει μετά φόβου Θεού να δέχεται τις ψυχές και να έμπνέει όχι με τη διδασκαλία και με τά κηρύγματα, αλλά με την προσευχή, τό φόβο του Θεού και τό παράδειγμα. Αυτό είναι ένα πάρα πολύ λεπτό πράγμα. Έρχεται, για παράδειγμα, ένας στό μοναστήρι; Νά τόν φιλοξενούμε. Δεν είναι, όμως, ανάγκη να πολυλογούμε. Η φιλοξενία να γίνεται με την 'Εκκλησία' δηλαδή θα πάμε τόν φιλοξενούμενο στην προσευχή, στον εσπερινό, στο απόδειπνο. Θα διαβάσαμε πολύ καθαρά τα γράμματα. Θα φάλαμε σεμνά, θα κυριαρχεί ή τάξη κι ή σιωπή. Θα πούμε και λίγα λόγια οικοδομής. Θα προσφέρουμε και τα υλικά, κάποιο ρόφημα κ.λπ., αλλά θα κυριαρχεί ή σιωπή και θα μιλάει το παράδειγμα. Πιο πολλά θα τον διδάξει ο τρόπος μας. Δεν χρειάζεται να φύγομε απ' την τακτική μας. Πιο πολύ θα ωφεληθεί απ' αυτή κι όχι απ' τα λόγια. Αν έχουμε καλή τάξη κι είμαστε δοσμένοι στον Χριστό, όλο το μοναστήρι θα είναι αγιασμένο. Αυτό βέβαια θα γίνεται απέριττα, χωρίς σφίξιμο και προσπάθεια από τις μοναχές. Αυτό, νομίζω, είναι η καλύτερη ιεραποστολή.

Στο μοναστήρι πολύ σύντομα θ' αρχίσουν να έρχονται και πουλιά. Θ' άκουνε το καμπανάκι και θα έρχονται να τρώνε. Θα κάθονται έξω και θ' άκουνε τον εσπερινό. Είναι οι σύντροφοί μας του δάσους, που θα έρχονται να συμμετέχουν στην προσευχή μας.