«Χριστός Ανέστη!»

Με επισκέφθηκαν στο κελλί μου σήμερα μερικά πνευματικοπαίδια μου και ψάλλαμε μαζί τρεις φορές το «Χριστός Ανέστη». Τους ευχήθηκα: «Εύχομαι η Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ν' αναστήσει μέσα στις ψυχές μας κάθε ευγενές και ωραίο συναίσθημα. Να μας οδηγήσει όλους προς άγιοσύνη και να νικήσει τον παλαιό άνθρωπο “σύν τοις παθήμασι και ταίς επιθυμίαις”. Αυτό ζητάει ο Κύριος. Γι' αυτό ευχόμαστε η Ανάστασή Του να βοηθήσει, να εύδοχήσει να κατατροπώσομε και να θανατώσομε τον “παλαιόν ημών άνθρωπον”, να γίνομε άξιοι της Εκκλησίας Του. Έτσι ευχόμαστε ο Κύριος να μας βοηθήσει. Το μεγαλύτερο θαύμα που έκανε ο Χριστός είναι η Ανάστασή Του. Αυτό ποτέ να μην το ξεχνάμε. Χρόνια πολλά!».

Κάποιος έλεγε ότι σήμερα όλα προσεύχονται, η γη, ο ουρανός, τ' άστερια, τα λουλούδια που μοσχοβολούν, τα ρυάκια που κελαρύζουν, τα γάργαρα νερά, τ' άηδονάκια που κελαηδούν, οι πεταλούδες που πετούν, όλα ψάλλουν το «Χριστός Ανέστη». Και τόσο είχε ενθουσιασθεί που φώναζε από χαρά δυνατά το «Χριστός Ανέστη!».

Λοιπόν, αυτό το 'χω πάθει κι εγώ στο Άγιον Όρος. Ήταν Πάσχα. Ανέβηκα μόνος μου στο βουνό προς τον Άθω, περίπου στα οχτακόσια μέτρα. Είχα μαζί μου την Παλαιά Διαθήκη κι έβλεπα το γαλάζιο και καθαρό ουρανό, την απέραντη θάλασσα, που δεν είχε τέλος, τα δέντρα, τα πουλιά, τις πεταλούδες, τις ομορφιές και φώναξα δυνατά, γεμάτος ενθουσιασμό: «Χριστός Ανέστη!». Καθώς το έλεγα —χωρίς να το καταλάβω— απ' τη λαχτάρα μου άνοιξα τα χέρια. Ξεράθηκαν εκεί. Είχα πάθει τρέλα! Ανοίγω σε λίγο την Παλαιά Διαθήκη. Έπεσα πάνω σ' αυτά τα λόγια της Σοφίας Σολομώντος:

«Θεε πατέρων και Κύριε του έλεους, ο ποιήσας τα πάντα ἐν λόγῳ Σου καὶ τῇ σοφίᾳ Σου κατασκευάσας ἄνθρωπον, ἵνα δεσπόζῃ τῶν ὑπὸ Σοῦ γενομένων κτισμάτων καὶ διέπῃ τὸν κόσμον ἐν ὁσίότητι καὶ δικαιοσύνῃ καὶ ἐν εὐθύτητι ψυχῆς κρίσιν κρίνῃ, δός μοι τὴν τῶν σῶν θρόνων πάρεδρον σοφίαν καὶ μὴ μὲ ἀποδοκιμάσῃς ἐκ παίδων Σου. Ὅτι ἐγὼ δούλος Σός καὶ υἱὸς τῆς παιδίσκης Σου, ἄνθρωπος ἀσθενῆς καὶ ὀλιγοχρόνιος καὶ ἐλάσσων ἐν συνέσει κρίσεως καὶ νόμων».

Δόθηκα ολόψυχα σ' αὐτά τά θεία λόγια. Ξεχάστηκα ὥρες, μέ χάσανε...

Ἀκούστε παρακάτω τὸν σοφὸ Σολομῶντα:

«...καὶ μετὰ Σοῦ ἡ σοφία, ἡ εἰδυῖα τὰ ἔργα Σου καὶ παρούσα, ὅτε ἐποίεις τὸν κόσμον, καὶ ἐπισταμένη τί ἀρεστὸν ἐν ὀφθαλμοῖς Σου καὶ τί εὐθὲς ἐν ἐντολαῖς Σου. Ἐξαπόστειλον αὐτὴν ἐξ ἁγίων οὐρανῶν καὶ ἀπὸ θρόνου δόξης Σου πέμψον αὐτήν, ἵνα συμπαροῦσά μοι κοπιάσῃ καὶ γνῷ τί εὐάρεστον ἐστι παρὰ Σοί. Οἶδε γὰρ ἐκείνη πάντα καὶ συνίει καὶ ὁδηγήσει με ἐν ταῖς πράξεσί μου σωφρόνως καὶ φυλάξει με ἐν τῇ δόξῃ αὐτῆς».

Καταλάβατε τί σημασία εἶχαν αὐτὰ γιὰ μένα; «Ἐπισταμένη τί ἀρεστὸν ἐν ὀφθαλμοῖς Σου» καὶ «τί εὐάρεστον ἐστι παρὰ Σοί». Αὐτὰ νὰ ζητᾶτε, σ' αὐτὰ νὰ ἐντρυφᾶτε, αὐτὰ νὰ λαχταρᾶτε. Χωρὶς νὰ τὸ καταλάβετε, θὰ ἐρωτευθεῖτε τὸν Χριστό.