*Μὲ ἀπαλὸ τρόπο νὰ βάλουμε στὸ νοῦ μας τὸν Χριστό λέγοντας τὴν εὐχή*

Ἡ νοερά προσευχή γίνεται μόνο ἀπὸ ἐκεῖνον ποῦ ἔχει ἀποσπάσει τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ. Δὲν πρέπει νὰ γίνεται μὲ τὴ σκέψη, «νὰ τὴ μάθω, νὰ τὴν καταφέρω, νὰ τὴ φθάσω», γιατί μπορεῖ νὰ ὁδηγηθοῦμε στὸν ἐγωισμό καὶ στὴν ὑπερηφάνεια. Χρειάζεται πείρα, λαχτάρα, ἀλλὰ καὶ σύνεση, προσοχή καὶ φρόνηση, γιὰ νὰ εἶναι ἡ προσευχή καθαρή καὶ θεάρεστη. Ἕνας λογισμός, «εἴμαι προχωρημένος», τὰ χαλάει ὅλα. Τί νὰ ὑπερηφανευθούμε; Δὲν ἔχουμε τίποτα δικό μας. Αὐτὰ τὰ θέματα εἶναι λεπτά.

Νὰ προσευχάσθε χωρὶς νὰ σχηματίζετε στὸ νοῦ σας εἰκόνες. Νὰ μὴ φαντάζεσθε τὸν Χριστό. Οἱ Πατέρες ἐτόνιζαν τὸ ἀνεικόνιστον στὴν προσευχή. Μὲ τὴν εἰκόνα ὑπάρχει τὸ εὐθύλιο, διότι ἐνδέχεται στὴν εἰκόνα νὰ παρεμβληθεῖ ἄλλη εἰκόνα. Ἐνδέχεται καὶ ὁ πονηρὸς νὰ κάνει παρεμβολές καὶ νὰ χάσουμε τὴν χάρι.

Ἡ εὐχή νὰ γίνεται μέσα μας μὲ τὸ νοῦ καὶ ὄχι μὲ τὰ χείλη, γιὰ νὰ μὴ δημιουργεῖται διάσπαση καὶ ὁ νοῦς νὰ πηγαίνει ἀπὸ δῶ κι ἀπὸ κεῖ. Μὲ ἕναν ἀπαλὸ τρόπο ἐμεῖς νὰ βάλουμε στὸ νοῦ μας τὸν Χριστό, λέγοντας ἀπαλὰ ἀπαλά: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Νὰ μὴ σκέπτεσθε τίποτα, παρὰ μόνο τὰ λόγια «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Τίποτ' ἄλλο. Τίποτα. Ἥρεμα, μὲ τὰ μάτια ἀνοικτά, γιὰ νὰ μὴν κινδυνεύετε ἀπὸ φαντασίες καὶ πλάνες, μὲ προσοχή καὶ ἀφοσίωση νὰ στρέφεσθε στὸν Χριστό. Νὰ λέτε τὴν εὐχή μὲ τρόπο ἀπαλὸ καὶ ὄχι συνέχεια, ἀλλὰ ὅταν ὑπάρχει διάθεση καὶ ἀτμόσφαιρα κατανύξεως, ἡ ὁποία εἶναι δῶρο τῆς θείας χάριτος. Χωρὶς τὴν χάρι αὐτοϋπνωτίζεσαι καὶ μπορεῖ νὰ πέσεις σὲ φῶτα καὶ πλάνη καὶ παράκρουση.

Νὰ μὴ γίνεται ἡ εὐχή ἀγγάρια. Ἡ πίεση μπορεῖ νὰ φέρει μία ἀντίδραση μέσα μας, νὰ κάνει κακό. Ἔχουν ἀρρωστήσει πολλοὶ μὲ τὴν εὐχή, γιατί τὴν ἔκαναν μὲ πίεση.

Κάτι γίνεται, βέβαια, κι όταν τό κάνεις ἀγγάρια, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὑγιές. Οὔτε νὰ χρησιμοποιείτε τεχνητούς τρόπους. Δὲν χρειάζεται οὔτε μικρό σκαμνάκι, οὔτε σκύψιμο τῆς κεφαλῆς, οὔτε κλείσιμο τῶν ματιῶν. Λένε πολλοί: «Κάτσε σ' ἕνα μικρό σκαμνάκι, σκύψε καὶ στύψου καὶ συγκεντρώσου». Ἀλλὰ ποῦ... Δοκιμάστε νὰ δείτε. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ συγκεντρωθείτε ἰδιαίτερα, γιὰ νὰ πεῖτε τὴν εὐχή. Δὲν χρειάζεται καμία προσπάθεια, ὅταν ἔχεις θεῖο ἔρωτα. Ὅπου βρίσκεσθε, σέ σκαμνί, σέ καρέκλα, σέ αὐτοκίνητο, παντοῦ, στό δρόμο, στό σχολείο, στό γραφείο, στή δουλειά μπορεῖτε νὰ λέτε τὴν εὐχή, τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», ἀπαλά, χωρὶς πίεση, χωρὶς σφίξιμο. Νὰ μὴ δένεσθε μὲ τὸν τόπο. Τό πᾶν εἶναι ὁ ἔρωτας στόν Χριστό. Ἄμα ἡ ψυχή σας ἐπαναλαμβάνει μὲ λατρεία, μὲ πόθο τίς πέντε λέξεις, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», δὲν χορταίνει. Εἶναι λέξεις ἀχόρταστες! Σ' ὅλη σας τὴ ζωὴ νὰ τίς λέτε. Κρύβουν τόσους χυμούς!