*Τό νου νὰ ἔχεις στόν Θεό κι ἡ καρδιά αὐθόρμητα σκιρτάει ἀπὸ χαρὰ*

Ἀκούστε νὰ σᾶς πῶ καὶ κάτι ποὺ μοῦ συνέβηκε πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες. Εἶχε ἔλθει ἐδῶ ἀπ' τό Ἅγιον Ὄρος ἕνας μοναχός, ποὺ ἀσχολεῖται μὲ τὴ νοερά προσευχή. Μοῦ λέει, λοιπόν:

— Πῶς κάνεις τὴν εὐχή; Κάθεσαι σέ χαμηλό σκαμνάκι, σκύβεις τό κεφάλι σου καὶ συγκεντρώνεσαι;

— Ὄχι. Μὲς στό νου μου λέω τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ...» καθαρά καὶ προσέχω τίς λέξεις. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με... Κύριε Ἰησοῦ...» ἔτσι τό κάνω μὲς στό νου μου καὶ προσέχω μόνο τίς λέξεις.

— Γέροντα, δὲν τὰ λέεις καλά, πολὺ πλανεμένα τὰ λέεις. Πρέπει ὁ νοῦς νὰ εἶναι μὲς στήν καρδιά· γι' αὐτό λέγεται «καρδιακὴ προσευχή».

— Νὰ σοῦ πῶ καὶ κάτι ἄλλο. Μερικὲς φορές ποὺ τύχαινε νὰ ἔχω κανέναν πειρασμό, ἔβαζα στό νου μου τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ τοῦ Ἐσταυρωμένου, μὲ καρφωμένα τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια νὰ στάζουν αἷμα, μὲ τό ἀκάνθινο στεφάνι νὰ τοῦ τρυπάει τό μέτωπο κι ἐγώ, γονατισμένος στά πόδια Του, Τοῦ ἔλεγα: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με».

— Καὶ δὲν ἔβαζες τό νου στήν καρδιά;

— Ὄχι, τοῦ λέω.

— Ἔχεις πλάνη, μοῦ λέει. Πρέπει ὁ νοῦς νὰ εἶναι στήν καρδιά, γι' αὐτό καὶ λέγεται «καρδιακὴ προσευχή». Πλάνη!

Ἐπῆγε νὰ φύγει.

— Γέροντα, τοῦ λέω, ἄκου νὰ σοῦ πῶ. Ἐκεῖ ὅπου λέω τὴν εὐχή στό νου μου, καμία φορά ἡ χαρά μου δυναμώνει κι ὅταν δυναμώσει ἡ χαρά μου λέγοντας τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ...», αἰσθάνομαι τό νου μου νὰ σκιρτάει μαζί μὲ τὴν καρδιά. Δηλαδὴ αἰσθάνομαι τό νου μου νὰ πέφτει στήν καρδιά κι ἐκεῖ νιώθω ὅλη αὐτὴ τὴ χαρά, λέγοντας τὴν εὐχή. Ἀρχίζω νοερά καὶ μετὰ πηγαίνει μόνος του ὁ νοῦς μου, ὅταν ἔλθει ἡ χαρά.

— Ἄ, ἔτσι, αὐτό εἶναι! μοῦ λέει. Μέ συγχωρεῖς ποὺ εἶπα «πλάνη».

Ὁ νοῦς εἶναι ποὺ σκέπτεται. Ἡ καρδιά δὲν σκέπτεται. Τό νοῦ νὰ ἔχετε στὸν Θεὸ καὶ ἡ καρδιά σκιρτάει ἀπὸ χαρὰ αὐθόρμητα. Κατανύσσεται. Γιὰ νὰ ἔλθει ὁ Χριστὸς στὴν καρδιά, πρέπει νὰ Τὸν ἀγαπήσετε. Γιὰ νὰ Τὸν ἀγαπήσετε, πρέπει νὰ σᾶς ἀγαπήσει πρῶτα Ἐκεῖνος. Πρέπει πρῶτα ὁ Θεὸς νὰ σᾶς γνωρίσει καὶ μετὰ ἔσεις. Θὰ ἐγκύψει καὶ Αὐτός, ἂν ἐσεῖς πρῶτα Τοῦ τὸ ζητήσετε. Γιὰ νὰ σᾶς ἀγαπήσει, πρέπει νὰ εἶστε ἄξιοι. Γιὰ νὰ εἶστε ἄξιοι, πρέπει νὰ κάνετε προετοιμασία.

Πρῶτα ἀπ' ὅλα, μακριὰ ἡ ἰδιοτέλεια. Ἡ προσευχή πρέπει νὰ εἶναι ἀνιδιοτελῆς. Ὅλα νὰ γίνονται μυστικά, ἀνιδιοτελῶς. Δηλαδὴ νὰ μὴ σκέπτεσθε πῶς, ἂν συγκεντρωθεῖτε μὲ τὸ νοῦ, ἡ χάρις θὰ ἔλθει καὶ στὴν καρδιά καὶ θὰ ἔχετε καὶ σκίρτημα. Νὰ μὴν προσεύχεσθε μ' αὐτὸν τὸν ὑπολογισμὸ ἀλλὰ μὲ ἀπλότητα καὶ ταπείνωση. Ν' ἀποβλέπετε πάντοτε στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ. Τί σᾶς εἶπα γιὰ τ' ἀηδόνι; Ἐκεῖνο ψάλλει, χωρὶς νὰ τὸ βλέπει κανείς. Ἔτσι νὰ εἶστε, ἀνιδιοτελεῖς. Νὰ δίδεσθε στὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ μυστικά.

Προσέχετε ὅμως! Ὅπως εἴπαμε, «μὴ γνῶτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου». Νὰ μὴν παίρνει εἴδηση ὁ κακὸς ἑαυτός. Νὰ ζεῖτε τὸν Παράδεισο καὶ νὰ μὴν τὸ γνωρίζει ὁ κακὸς ἑαυτός σας καὶ τὸ φθονήσει. Μὴν ξεχνάτε ὅτι ὑπάρχει κι ὁ φθόνος τοῦ ἀντιθέτου.

Προετοιμασία εἶναι ἀκόμη νὰ μάθετε νὰ τηρεῖτε τίς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Νὰ διώχνετε τὰ πάθη, κατάκριση, θυμὸ κ.λπ. μ' ἕναν τρόπο μαλακό. Δηλαδὴ νὰ μὴ χτυπᾶτε ἀπευθείας τὸ κακό, ἀλλὰ περιφρονώντας τὸ πάθος νὰ στρέφεσθε μὲ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό. Ν' ἀσχολεῖσθε μὲ τοὺς ὕμνους, τὰ τροπάρια τῶν ἁγίων, τῶν μαρτύρων καὶ τοὺς ψαλμούς τοῦ Δαβίδ. Νὰ μελετᾶτε τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Μ' αὐτὸ τὸν τρόπο ἡ ψυχή σας θ' ἀπαλύνεται, θ' ἀγιάζεται, θὰ θεοῦται, θὰ εἶναι ἕτοιμη ν' ἀκούσει τοῦ Θεοῦ τὰ μηνύματα.

Σιγὰ σιγὰ θὰ σᾶς ἐπισκέπτεται ἡ χάρις. Θὰ μπαίνετε μὲς στὴ χαρά. Θ' ἀρχίσετε νὰ ζεῖτε στὴν εἰρήνη, ὁπότε μετὰ θὰ γίνετε πιὸ δυνατοὶ μὲ τὴ θεία χάρι. Δὲν θὰ θυμώνετε, δὲν θὰ ἐκνευρίζεσθε, δὲν θὰ παρεξηγεῖτε, δὲν θὰ κατακρίνετε, θὰ τοὺς δέχεσθε ὅλους μὲ ἀγάπη. Θὰ ἔχετε ἐκεῖνο ποὺ λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται... οὐκ ἀσχημονεῖ... οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει». Ἡ εὐχή καθαρίζει τὴν ψυχή καὶ κρατάει τὸ νοῦ. Τὸ τελειότερο ἔργο γίνεται στ' ἄδυτα τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι κλεισμένα ἑρμητικά, γνωστὰ μόνο στὸν Θεό. Ἔτσι βλέπομε κάτι τὸ συγκλονιστικό: ἀνθρώπους ποὺ μεταβάλλονται σὲ παιδιά τοῦ Θεοῦ, ἂν καὶ ἔφθασαν στὰ βάθη τῆς αὐτοκαταστροφῆς τους.

Κι ἐγὼ ὁ καημένος, σαράβαλο εἶμαι, αὐτὴ τὴν προσπάθεια κάνω. Δὲν ἀναλύομαι σὲ προσευχὲς ἔτσι φανερά, ἀλλὰ μυστικά προσεύχομαι. Καταλάβατε; Ἔρχεται ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ κι ἐπισκιάζει κι ἐσᾶς. Δίδει μιὰ δροσιά, μιὰ χάρι και σ' εσάς, που μένουμε μαζί, που τρώμε μαζί, που συζητούμε, που προσευχόμαστε, που αναστρεφόμαστε απλά. Καταλάβατε; Μόνον ένας απερίσκεπτος, ένας «χοντρός», που δεν μπόρεσε ή προσευχή να τόν συγκινήσει, μένει ξένος ως προς την χάρι. Να προσεύχεσθε να σάς φανερώσει ο Θεός τά άδηλα. Είναι πολλά που δεν τά ξέρουμε. Να λέτε στον Χριστό: «Ό,τι θέλεις Εσύ, ό,τι θέλει ή αγάπη Σου, Κύριε». Εκείνος θα σάς οδηγήσει. Σε Αυτόν ν' ατενίζετε.