*Η πλημμύρα της θείας αγάπης γεμίζει την ψυχή από χαρά κι αγαλλίαση*

Ν' αγαπήσομε τόν Χριστό. Τότε από μέσα μας θα βγαίνει μέ λαχτάρα, μέ θέρμη, μέ θεο έρωτα τό όνομα του Χριστού, θα φωνάζουμε τό όνομά Του μυστικά, αλάλητα. Νά στεκόμαστε απέναντι στον Θεό μέ λατρεία, ταπεινά, πάνω στά χνάρια του Χριστού. Νά μάς ελευθερώσει ό Χριστός από κάθε πτυχή του παλαιού μας ανθρώπου. Νά παρακαλούμε νά μάς έλθουν δάκρυα πριν την προσευχή. Αλλά προσοχή! «Μή γνώτω ή αριστερά σου τί ποιεῖ ή δεξιά σου». Νά προσεύχεσθε μέ συντριβή: «Είμαι άξιος νά μου δώσεις τέτοια χάρι, Χριστέ μου»; Και τότε τά δάκρυα αυτά γίνονται δάκρυα εύγνωμοσύνης. Συγκινούμαι: δεν έκανα τό θέλημα του Θεού, αλλά ζητώ τό έλεός Του.

Νά προσεύχεσθε στον Θεό μέ λαχτάρα κι αγάπη, μέσα σέ ηρεμία, μέ πραότητα, μαλακά, χωρίς εκβιασμό. Κι όταν λέτε την ευχή, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ελέησόν με», νά τη λέτε άργα, ταπεινά, απαλά, μέ θεο έρωτα. Μέ γλυκύτητα νά λέτε τό όνομα του Χριστού. Νά λέτε μία μία τίς λέξεις, «Κύριε... Ἰησοῦ... Χριστέ... ελέησόν με», απαλά, τρυφερά, αγαπητικά, σιωπηλά, μυστικά, νοερά, αλλά και μέ έξαρση· μέ λαχτάρα, μέ έρωτα, δίχως ένταση, βία ή άπρεπη έμφαση, χωρίς σφιξίματα και σπρωξίματα. Πώς εκφράζεται ή μάνα, πού αγαπάει τό παιδί της; «Παιδάκι μου!... κορούλα μου!... Παναγιωτάκη μου!... Χρηστάκη μου!». Μέ λαχτάρα. Λαχτάρα! Αυτό είναι όλο τό μυστικό. Εδώ μιλάει ή καρδιά. «Παιδάκι μου, ψυχή μου!». «Κύριέ μου, Ἰησοῦ μου, Ἰησοῦ μου, ...». Αυτό πού έχεις στην καρδιά σου, στο νου σου, αυτό εκφράζεις «έξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της ισχύος σου και εξ όλης της διανοίας σου».

Κάποιες φορές καλό είναι νά λέτε δυνατά τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ελέησόν με», γιά νά τ' άκουνε και οι αισθήσεις, ν' ακούει και τ' αυτί! Είμαστε ψυχή και σώμα και υπάρχει αλληλεπίδραση.

Όταν, όμως, ερωτευθείς τόν Χριστό, προτιμάεις τη σιωπή και τη νοερά προσευχή. Τότε παύουν τά λόγια. Είναι ή εσωτερική σιωπή, ή σιγή, πού προηγείται, συνοδεύει και ακολουθεί τη θεία επίσκεψη, τη θεία ένωση και σύγκραση της ψυχής μέ τό θεόν. Όταν βρεθείς σ' αυτή την κατάσταση, δεν χρειάζονται λόγια. Αυτό είναι κάτι πού τό ζεῖς. Κάτι πού δεν εξηγείται. Μόνο αυτός πού τή ζει αυτή την κατάσταση την καταλαβαίνει. Τό αίσθημα της αγάπης σε πλημμυρίζει, σε ενώνει μέ τόν Χριστό. Γεμίζεις από χαρά κι αγαλλίαση, πού δείχνει ότι έχεις μέσα σου τη θεία αγάπη, την τελεία αγάπη. Η θεία αγάπη είναι ανιδιοτελής, απλή, αληθινή.

Ὁ τελειότερος τρόπος προσευχῆς εἶναι ὁ σιωπηλός. Ἡ σιγή. «Σιγησάτω πᾶσα σάρξ βροτεία». Ἐκεῖ γίνεται ἡ θέωση. Μές στή σιγή, στή σιωπή, στό μυστήριο. Ἐκεῖ γίνεται ἡ πιό ἀληθινή λατρεία. Γιά νά τό ζήσετε ὅμως αὐτό, πρέπει νά φθάσετε σέ μέτρα. Τότε τά λόγια ὑποχωρούν. Θυμηθείτε: «Σιγησάτω πᾶσα σάρξ βροτεία». Αὐτός ὁ τρόπος, τῆς σιγῆς, εἶναι ὁ πιό τέλειος. Ἔτσι θεοῦσαι. Μπαίνεις στά μυστήρια τοῦ Θεοῦ. Δέν πρέπει ἐμεῖς νά μιλάμε πολύ. Ν' ἀφήνουμε νά μιλάει ἡ χάρις.

Ἔλεγα τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» καὶ νέοι ὁρίζοντες ἄνοιγαν. Δάκρυα χαρᾶς κι εὐφροσύνης κυλοῦσαν ἀπ' τά μάτια μου γιά τήν ἀγάπη καὶ τή σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ. Λαχτάρα! Ἐδῶ κρύβεται τό μεγαλειό, ὁ Παράδεισος. Ἐπειδή ἀγαπάεις τόν Χριστό, λέεις τά λόγια αὐτά, αὐτές τίς πέντε λέξεις λαχταριστά, μέ καρδιά. Καί σιγά σιγά τά λόγια χάνονται. Εἶναι τόσο γεμάτη ἡ καρδιά, πού ἀρκεῖ νά πεῖς μία λέξη, «Ἰησοῦ μου!», καὶ τέλος καμία λέξη. Ἡ ἀγάπη ἐκφράζεται καλύτερα χωρὶς λόγια. Ὅταν μία ψυχή ὄντως ἐρωτευθεῖ τόν Κύριο, προτιμᾶ τή σιωπή καὶ τή νοερά προσευχή. Ἡ πλημμύρα τῆς θείας ἀγάπης γεμίζει τήν ψυχή ἀπό χαρά κι ἀγαλλίαση.

Αὐτή ἡ ψυχή προηγουμένως εἶχε διαπρέψει στό Ψαλτήρι, στήν Παρακλητική, στά Μηναία κ.λπ. Τώρα ἔπαυσαν τά λόγια. Βιώνει μέσα τῆς βαθιά τή θεία ταπείνωση. Ἔχει ἐγκύψει ὁ Χριστός μέσα τῆς κι αἰσθάνεται τή θεία φωνή. Εἶναι μέσα στόν κόσμο κι ἐκτός τοῦ κόσμου, μέσα στόν Παράδεισο, δηλαδή στήν Ἐκκλησία, στόν ἄκτιστο Παράδεισο. Λέει ὁ Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ:

«Πολύ ἐπιθυμητή εἶναι ἡ προσευχή τῆς καρδιάς, πολύ ἐπιθυμητή ἡ σιωπή τῆς καρδιάς, πολύ ἐπιθυμητό εἶναι νά ζοῦμε στήν πιό ἀπομονωμένη ἔρημο, γιατί αὐτές οἱ συνθήκες εἶναι ἰδιαίτερα εὐνοϊκές γιά τήν προσευχή τῆς καρδιάς καὶ τή σιωπή τῆς καρδιάς».

Ἡ σιωπή τῆς καρδιάς εἶναι νά μή σέ ἀποσπάει τίποτα. Νά ζεῖς μόνος μόνῳ Θεῷ.

Ὁ Θεός εἶναι πανταχοῦ παρών καὶ τά πάντα πληρών. Προσπαθῶ νά πετάξω μές στ' ἄπειρο, μές στ' ἄστρα. Ὁ νοῦς μου πελαγώνει μές στό μεγαλειό τῆς παντοδυναμίας τοῦ Θεοῦ, ἀναλογιζόμενος τίς ἀποστάσεις τῶν ἐκατομμυρίων ἐτῶν φωτός. Τόν παντοδύναμο Θεό Τόν αἰσθάνομαι ἐνώπιόν μου κι ἀνοίγω τά χέρια κι ἀνοίγω τήν ψυχή μου, νά ἐνωθῶ μαζί Του. Νά μεταλάβω τῆς θεότητος...