Ἐφραίμ ὁ Σύρος – Λόγος κατανυκτικός

Ἐγὼ τοῦτο φοβοῦμαι, τέκνα μου ἀγαπητά, γινώσκω γὰρ ἀκριβῶς τὴν ἐμὴν ἀμέλειαν, μὴ πάντες οἱ θεαταὶ καὶ οἱ μακαρίζοντες τὴν ψευδῆ μου εὐλάβειαν, ἐκεῖ μοι ἐμπτύσωσιν, ὅταν με θεάσωνται ἐν πυρὶ καιόμενον.

Φεῖσαι, φεῖσαι, Κύριε, εὔσπλαγχνε Χριστέ, Σῶτερ καὶ Υἱὲ μονογενές, τοῦ ἀχρείου τοῦ δούλου σου, ἵνα μὴ ἐκεῖ εὑρεθῶ ἔμπροσθεν τοῦ βήματος παρεστηκὼς ἐν φόβῳ καὶ αἰσχύνῃ μεγάλῃ καὶ ὄνειδος θεαταῖς Ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις. Ἀλλ᾽ ἐνταῦθα, Σωτήρ μου, παίδευσόν με ὡς πατὴρ εὔσπλαγχνος 〈καὶ〉 φιλότεκνος, καὶ ἐκεῖ συγχώρησον ὡς Θεὸς οὐράνιος μόνος ἀναμάρτητος. Εἰ μὴ γὰρ ὧδε, Σωτήρ, συνετίσῃς ἄθλιον καὶ δῷς αὐτῷ φωτισμὸν καρδίας καθ᾽ ἑκάστην μετανοεῖν ἀναιδῶς τὰς αὑτοῦ ἁμαρτίας, ἐκεῖ τί ἂν ποιήσῃ ἀναπολόγητος ὤν; Οὐκ ἤμην ἐγώ ποτε ὑπάρχων ἐπὶ τῆς γῆς, ἔδοξέ σοι, Δέσποτα, ἐν πολλοῖς σου οἰκτιρμοῖς πλάσαι με ἐν κοιλίᾳ μητρός μου ἁμαρτωλοῦ. Καὶ τεχθεὶς ἐν ἐλέει ἐγὼ ὁ ἀνάξιος ἠξιώθην γενέσθαι σκεῦος τῇ σῇ χάριτι, καὶ κινύρα ἀγαθὴ μελῳδίζουσα ἀεὶ ῥήματα σωτηρίας ἅπασιν ἀκροαταῖς. Λαβὼν ταῦτα ὁ χαῦνος ἐγὼ καὶ ἁμαρτωλὸς ἠθέτησα ῥᾳθυμῶν χάριτος τὰς ἀμοιβάς. Χάριζε, μελῴδιζε ἐν στόματι ῥᾳθύμου μελῳδίας ὁσίας. Καθὼς καὶ ἐβούλετο, ἡ χάρις ἐφώτισεν ἔννοιαν ἐσκοτισμένην φθέγξασθαι καὶ τὰς φθογγὰς τῆς αὑτοῦ μελῳδίας.

Χάριν τούτου προσπίπτω πάλιν τῇ σῇ χάριτι, Υἱὲ μονογενές, Σῶτερ τῶν ψυχῶν ἡμῶν, ἵνα καθὼς γέγονεν ἐμοὶ τῷ ἀναξίῳ ἐνταῦθα ἡ χάρις σου κατὰ πᾶσαν ὥραν φωτισμός, σκέπη καὶ ἀντίληψις, καταφυγὴ καὶ χαρά, ἵνα καὶ ἐκεῖ, Σῶτερ, ὑπὸ πτέρυγας αὐτῆς σκεπασθήσομαι ἐγὼ ἐκ τῆς φοβερᾶς δίκης· καὶ σταθῶ ἐν δεξιᾷ ἐν τῇ βασιλείᾳ σου, οἰκτιρηθεὶς χάριτι, σωθεὶς δὲ ἐν ἐλέει, ἀνυμνῶν καὶ δοξάζων τὴν σὴν μακροθυμίαν, Δημιουργὲ ἄχραντε, ὅτι οὐχ ὑπερεῖδες δάκρυα τοῦ ἀχρείου καὶ ἁμαρτωλοῦ δούλου σου.