Ἐφραίμ ὁ Σύρος – Περὶ τῆς ἐνεργείας τοῦ πονηροῦ δαίμονος

Ἀπόστα πόρρω ἀπ᾽ ἐμοῦ, δραπέτα τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ τῷ τοῦ σταυροῦ σημείῳ ἑαυτὸν σφράγισον· καὶ φεύξεται ἀπὸ σοῦ. Ἀδελφοί μου, μὴ πεισθῶμεν τῷ Ἐχθρῷ τῷ κακῶς συμβουλεύοντι εἰς τὸ ἀπολέσαι ἡμᾶς, ἀλλὰ πιστεύσωμεν ὅτι ἔστι κρίσις καὶ ἀνταπόδοσις ὑπὲρ ἔργου, ὑπὲρ λόγου, ὑπὲρ ἐνθυμήματος, ὑπὲρ κινήματος, ὑπὲρ ἐννοίας. Ταῦτα πάντα εἰδότες ἑαυτοὺς ἀσφαλισώμεθα, ἵνα, τοὺς ἐξεναντίας μηδὲν ἔχοντας λέγειν περὶ ἡμῶν φαῦλον ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς φοβερᾶς κρίσεως, εὕρωμεν ἄνεσιν μετὰ τῶν φοβουμένων τὸν Κύριον· καὶ σὺν πᾶσι τούτοις ἐργασώμεθα τὸ ἀγαθόν· διότι ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων νεκρά ἐστι· καθὼς καὶ τὰ ἔργα ἄνευ πίστεως. Ἀδύνατον γάρ ἐστι τινὰ σπαταλῶντα εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, κατὰ τὴν αὐτόλεκτον φωνὴν τοῦ Εὐαγγελίου· βλέπετε μήποτε βαρυνθῶσιν ὑμῶν αἱ καρδίαι ἐν κραιπάλῃ καὶ μέθῃ.

Τοιγαροῦν χρὴ πᾶσαν ὥραν ἑτοίμους εἶναι ἡμᾶς, μήπως ἐξαίφνης κληθέντες εὑρεθῶμεν ἀνέτοιμοι, καὶ στυγνάσουσιν ἐφ᾽ ἡμῖν οἱ σταλέντες πρὸς ἡμᾶς ἅγιοι Ἄγγελοι, ἀνακαγχάσουσι δὲ οἱ πονηροὶ δαίμονες· μὴ εὑρεθῶμεν τῇ κλήσει μὲν Χριστιανοί, τῷ δὲ τρόπῳ Ἕλληνες· Χριστιανισμὸς γάρ ἐστι μίμημα Χριστοῦ κατὰ τὸ δυνατόν. Ἐὰν γὰρ θαρρήσωμεν τῷ ἁγίῳ βαπτίσματι καὶ ἀμελήσωμεν τῶν λοιπῶν ἐντολῶν, γεγόναμεν ἄπιστοι. Χριστὸς οὐδὲν ἡμᾶς ὠφελήσει, ἐπιμένοντας τῇ κακίᾳ καὶ ἁμαρτίᾳ· ἀκηκόαμεν γὰρ αὐτοῦ λαλοῦντος ἐν τῷ ἁγίῳ Εὐαγγελίῳ ὅτι οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ᾽ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.

Ἴδετε πῶς εὐηρέστησαν οἱ Ἅγιοι τῷ Θεῷ; Οὐ ῥέγχοντες καὶ ἀναπεπτωκότες, ἀλλ᾽ ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. Διό, ἀγαπητοὶ καὶ φιλόχριστοι, καὶ ἡμεῖς ἀγωνισώμεθα ἕκαστος κατὰ δύναμιν, μὴ παντελῶς εὑρεθῶμεν ἄκαρποι, καὶ διαδέξηται ἡμᾶς ἡ αἰώνιος κόλασις. Ὥσπερ οὖν τὸ ἁμαρτάνειν ἐν ἡμῖν ἐστι, τοῦ Θεοῦ παραχωροῦντος διὰ τὸ αὐτεξούσιον, οὕτω καὶ τὸ δικαιοπραγῆσαι ἐν ἡμῖν ὑπάρχει, τοῦ Θεοῦ συνεργοῦντος διὰ τὴν πρόθεσιν.

Οὐκοῦν ποθήσωμεν τὴν στενὴν καὶ τεθλιμμένην ὁδόν· δι᾽ αὐτῆς γὰρ συμβασιλεύσομεν. Φύγωμεν δὲ τῆς πλατείας καὶ εὐρυχώρου ὁδοῦ τὰ βαδίσματα, ἥτις πρόξενος γίνεται ἡμῖν τῆς ἀτελευτήτου κολάσεως. Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί, ἐργασώμεθα τὸ ἀγαθὸν ἐξ ὅλης τῆς διανοίας· νεκρώσωμεν τὸ φρόνημα τῆς σαρκός, ἵνα μὴ εὑρεθῶμεν ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ· Παῦλος, ὁ μέγας ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ, ταῦτα εἴρηκεν. Ἐλεηθῶμεν. Δώσομεν ἄρτον, καὶ λάβωμεν τὸν οὐρανόν· δώσομεν ὀβολόν, καὶ οἰκήσομεν παράδεισον· δώσομεν ἱμάτιον, καὶ κληρονομήσομεν τὴν τῶν οὐρανῶν βασιλείαν· δώσομεν ὀλίγα, ἵνα λάβωμεν πολλά· δώσομεν προαίρεσιν, καὶ τὸ πᾶν ἀνύσομεν· δώσομεν προθυμίαν, καὶ ληψόμεθα ἰσχύν. [Φησὶ γὰρ ὁ Νυσσαέων Γρηγόριος· μόνον ἀρετὴ καμάτῳ τρέφει τὴν δύναμιν, μὴ ἐνδοῦσα τὸν τόνον, ἀλλ᾽ ἐπαύξουσα.] Δακρύσωμεν ἐνταῦθα, φιλόχριστοι ἀδελφοί, ἵνα σβέσωμεν τὴν ἀτελεύτητον φλόγα. Οἱ γὰρ ὧδε χαριεντιζόμενοι, ἐκεῖ καταδικασθήσονται· οἱ ὧδε κλαίοντες, ἐκεῖ γελάσουσιν· οἱ ὧδε ὀνειδιζόμενοι, ἐκεῖ μακαρισθήσονται· οἱ ὧδε πεινῶντες, ἐκεῖ χορτασθήσονται· οἱ ὧδε διψῶντες, ἐκεῖ κορεσθήσονται. Νήψωμεν, γρηγορήσωμεν ὅσην δύναμιν. Μὴ ἐκκακήσωμεν κρούοντες καὶ παρακαλοῦντες, καὶ πάντως ἀνοίξει Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν. Αὐτῷ ἡ δόξα πρέπει, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.