Ἐφραίμ ὁ Σύρος – Περὶ τοῦ πῶς δεῖ τὴν ψυχὴν μετὰ δακρύων προσεύχεσθαι τῷ θεῷ, ὅταν πειράζηται ὑπὸ τοῦ ἐχθροῦ

Ἐγὼ μὲν τεθλιμμένη ψυχὴ ἔτι καὶ ἔτι βοῶ πρός σε, Δέσποτα, καὶ ἐντυγχάνειν σοι περὶ τοῦ Ἐχθροῦ μου ἀναγκάζομαι· ἴδε, Δέσποτα, καὶ γενοῦ μοι καταφυγή, καὶ ἐπιτίμησον τοῖς πειραταῖς αὐτοῦ, ὅτι κατὰ πᾶσαν ὥραν περιπτοοῦσίν μου καὶ οὐ συνιῶ, κλέπτουσίν μου καὶ οὐ γινώσκω, μετεωρίζουσίν με καὶ οὐ κατανύσσομαι· ἐμποδίζουσίν με, ἵνα παρακαλέσω σε, γινώσκουσι γάρ, ὅτι ἐὰν βοήσω πρὸς σὲ μετὰ δακρύων καὶ κλαυθμοῦ, οὐχ ὑφήσεις· οἴμοι, οἷον ἀντίπαλον ἔχω ἐν τῷ σκάμματι· μακαρία εἰμί, οἷον λυτρωτὴν ἔχω καὶ μισθαποδότην τοῦ ἀγῶνος. Ὁ μὲν βασιλίσκος, τὸ θηρίον, εἰς τὰ ἑκάτερα δεινὸς τυγχάνει, ἐν τῷ βλέμματι καὶ ἐν τῇ πικρότητι, καὶ οὗτος ὁ δράκων εἰς τὰ ἀμφότερα πονηρότερος αὐτοῦ ὑπάρχει, ἐν τῇ πάλῃ καὶ ἐν τῇ ἀναιδείᾳ· ἡ δύναμις ἡ ἁγία, ἡ καταπιοῦσα τὰς ῥάβδους τὰς μεταβληθείσας εἰς δράκοντας, ἐπιτίμησον καὶ τούτῳ τῷ δράκοντι, ὅτι ἀναιδῶς μοι προσέρχεται, καὶ τῇ ἀναιδείᾳ τῆς πάλης αὐτοῦ τοῖς ὑπομένουσι θησαυρὸν κατεργάζεται, καὶ ἡ θλῖψις, ἣν φέρουσιν αἱ ἀπειλαὶ αὐτοῦ, μακαρισμὸν ἔχουσιν ἐγκεκρυμμένον· ἡ γὰρ χαρὰ τοῦ αἰῶνος τούτου ἀνάμεστος λύπης ἐστίν· ἡ δὲ θλῖψις καὶ ὁ στεναγμὸς χαρὰν καὶ ζωὴν αἰώνιον προξενεῖ.

Πάντοτε μὲν ἠσθένησα καὶ ἀσθενῶ, Δέσποτα, καὶ ἀδιαλείπτως ἐπισκέπτεταί με ἡ χάρις σου καὶ ἴαταί με· καὶ καθ᾽ ὥραν ἠθέτησα τὸν μισθὸν τῶν ἰαμάτων αὐτῆς καὶ ἀθετῶ. Ἐπειδὴ ἀτίμητά εἰσιν τὰ ἰάματα τῆς χάριτός σου, δωρεὰν αὐτὰ παρέχεις, καὶ ἐπειδὴ διὰ τῶν δακρύων χαρίζῃ αὐτά, χάρισαι καὶ ἐμοὶ διὰ τῶν δακρύων μου τὰ ἰάματα τῆς ψυχῆς μου.

Εὔδηλόν ἐστι πᾶσιν, ὅτι ὁ αἰὼν οὗτος σκάμματι ἔοικεν, καὶ ὁ δράκων ὁ ἰσχυρὸς πᾶσιν ἀνταγωνίζεται. Ὑπό τινων μὲν νικᾶται καὶ καταπατεῖται, τινὰς δὲ νικᾷ καὶ καταπατεῖ· ὑπό τινων καταβάλλεται καὶ ἐκμυκτηρίζεται, τινὰς δὲ αὐτὸς καταβάλλει καὶ ἐκμυκτηρίζει· οἱ μὲν διὰ τῆς πάλης αὐτοῦ στεφανοῦνται, οἱ δὲ διὰ τῆς πάλης αὐτοῦ ἡττῶνται· οἱ μὲν διὰ τῆς πικρότητος αὐτοῦ, τῆς γλυκύτητος τῆς αἰωνίου ζωῆς ἐπιτυγχάνουσιν, οἱ δὲ διὰ τῆς γλυκύτητος αὐτοῦ καὶ χαυνότητος τὴν πικρότητα τῆς αἰωνίου κολάσεως εὑρίσκουσιν· οἱ μὲν διὰ τῆς αὐτῶν ἄκρας ἀκτημοσύνης εὐχερῶς αὐτοῦ περιγίνονται, τῶν δὲ διὰ τὴν περιβολὴν τῶν γηΐνων πραγμάτων αὐτὸς περιγίνεται· τοῖς δὲ ποθοῦσι τὸν Θεὸν ἐξ ὅλης ψυχῆς, ὁ πόλεμος αὐτοῦ ὡς οὐδέν ἐστιν· τοῖς δὲ ποθοῦσι τὸν κόσμον δυσχερὴς καὶ ἀβάστακτος.