Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής – Κεφάλαια περὶ τῆς διπλῆς ἐν Χριστῷ θελήσεως

Εἰ κατὰ τὸν μέγαν Κύριλλον τὰ τῆς αὐτῆς ὄντα οὐσίας καὶ φύσεως, καὶ τοῦ αὐτοῦ τυγχάνουσι θελήματος, πῶς τὰ τῆς αὐτῆς ὄντα φύσεως, τοῦ αὐτοῦ μὴ εἶναι θελήματος δύνανται; Εἰ τὸ μὴ θέλειν ἀποθανεῖν κατὰ τὸ χρυσοῦν στόμα Ἰωάννου φυσικὸν ἔχει ἡ σάρξ, μετὰ πάντων δὲ τῶν φυσικῶς προσόντων αὐτῇ ἰδιωμάτων ὁ Λόγος ἥνωκεν αὐτὴν ἑαυτῷ ἀτρέπτως καθ’ ὑπόστασιν, πῶς τὰ φυσικῶς προσόντα τῇ σαρκὶ τοῦ κυρίου, οὐχ ὁμολογήσουσιν, ἢ πῶς τὰ φυσικῶς προσόντα αὐτῇ ἀρνούμενοι, οὐχὶ καὶ τὴν φύσιν τοῖς φυσικοῖς ἰδιώμασι συναρνοῦνται;

Εἰ τῷ θελήματι καὶ πρόσωπον συνεισάγεσθαι λέγουσι, καὶ διατοῦτο τὸν οὐκ ὄντα φοβούμενοι φόβον, δύο θελήματα ἐπὶ Χριστοῦ λέγειν οὐκ ἀνέχονται, ἵνα μὴ καὶ δύο πρόσωπα ἐξ ἀνάγκης αὐτοῖς συνεισαχθῇ, βιασθήσονται, εἴπερ εὐσυνάρτητον τὸν τοῦ οἰκείου δόγματος λόγον δεῖξαι βούλονται, ἢ διὰ τὸ ἓν θέλημα τῆς θεότητος καὶ ἓν πρόσωπον, ἐπειδὴ τῷ θελήματι κατ’ αὐτοὺς ἐξ ἀνάγκης καὶ πρόσωπον ἕπεται, ἢ διὰ τὰ τρία πρόσωπα καὶ θελήματα, Σαβελλίου τε τὴν συναίρεσιν καὶ Ἀρείου τὴν διαίρεσιν εἰσάγειν.