Νικόλαος Καβάσιλας – Εἰς τὸν ἅγιον Δημήτριον καὶ τὰ θαύματα αὐτοῦ

Αὐτὰρ ἔπειτα Λεόντιος ................................. ἐν δὲ ὄχεσφιν ἔβη· σὺν δ’ εἶχε ψέλλια καλά, ἐκ δ’ ἔλα πρὸς πάτρην· ἤπειγε γὰρ ἔρως οἰκείων. Ἀλλ’ ὅτε δὴ δινήεντα ποταμὸν ἵκανεν, Ἴστρον, τῷ δ’ ἄγριον ὤρνυτο ῥεῖθρον οὔρεσιν ἶσον μαίνετο δ’ ἐν ὄχθῃσιν, ὤτρυνε γάρ μιν ὥρη.

Χειμὼν γὰρ ἔτ’ ἔην κρυόεις, ἔνθα τοι πάντες ποταμοὶ πλήθουσι μεῖζον δέ τε ἵεται ῥεῖθρον, οὐδέ τ’ ἔα πεζὸν ἐπιβήμεναι ἠδὲ περᾶσαι. Ὁ μὲν ἧστο παρ’ ὄχθαις ἀχνύμενος περὶ θυμῷ ὅττι νυ στῆ πορείης· ἕλε γὰρ ἔρως οἰκείων.

Αὐτὰρ μὶν Δημήτριος ᾤκτειρε θεοειδής, ἷκε δὲ ὄναρ εὕδοντα καὶ ἐπέτελλε μύθῳ. Ξεῖνε, Λεόντιε, τίη νῦν ἀκαχίζεαι θυμῷ; ἔγρεο· ἤτοι τίη νυ ποταμὸν ἀλεείνεις; Ἀλλ’ ἐγώ σοι τὰ κελεύω, σὺ δ’ ἔνθεο σῷ ἐνὶ θυμῷ.

Ἔγρεο· αὐτὰρ ἔχε χείρεσσιν ἀγλαὰ δῶρα ..................... ἠδὲ χλαῖναν αἱματόεσσαν· τὴν μὲν ἕλεν ἄπο Λοῦπος ἀμύμων τοῖσι πίσυνος, βῆ τ’ ὀχέεσσιν· ἔχε δ’ ἐπί νύ τοι ῥέεθρον ἵππους. Ἴστρος αἰδέσεται ἐμὸν αἷμα, ἄγξει δὲ ῥεῖθρον.

Θάρρει, Λεόντιε, μηδέ τι δείει· ἔχηαι θυμόν. Ταῦτα ὁ μὲν ἐπέτελλεν, ὁ δ’ ἐτέλεσεν ἐφετμάς. Ἰλλυριῶν ἀρχὸς ἀγανόφρων βῆ δ’ ἐπὶ ῥείθρων, Ἴστρος δὲ ῥέεν ἠύτ’ ἔλαιον ὑπὸ ὀχέεσσιν. Ὃ γὰρ ἐστόρεσε Δημήτριος ἠπιόδωρος· ὁ δὲ περάσας, καγχαλόων ἵκανεν ὄχθην· ἦμος δὲ πάτρην ἤλυθεν ἱμερόεσσαν, οὔ τοι ὃ Δημητρίου λήθετο μερμέρων ἔργων, ἀλλὰ Θεὸν ὡς ἔτισεν, αὐτὰρ ἔπειτα οἵφι νηὸν ἱδρύσατο καὶ στήλην εἶδος ὁμοίαν.

Τὸ μὲν πρῶτον ἔρεξε μέγα Δημήτριος ἔργον.