Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 12:13

εʹ. Αυτός δε, μαζί με την εξουσία, έχοντας λησμονήσει και την ύπαρξη του Θεού, καταλήφθηκε από μανία, άναψε από θυμό, απέρριψε τον έλεγχο· δεν μιμήθηκε τον Δαβίδ, ο οποίος, όταν ελέγχθηκε από τον προφήτη Νάθαν για το έγκλημα της μοιχείας, πρόβαλε εκείνη τη φωνή, «αμάρτησα ενώπιον του Κυρίου», και εξαιτίας αυτής της ταπείνωσης ο Κύριος παραμέρισε το αμάρτημα· αλλά, «αφού συνέλαβε», λέει, «τον Ιωάννη, τον έδεσε και τον έβαλε στη φυλακή». Συνέλαβε αυτόν που ήταν ασύλληπτος χάρη στην πνευματική του φιλοσοφία, αυτός που ήταν κυριευμένος από το πάθος της ασέλγειας· έδεσε αυτόν που ήταν αποδεσμευμένος χάρη στην απάθεια, αυτός που ήταν δεμένος με τη μαγγανεία της ακολασίας· έβαλε στη φυλακή τον φύλακα και κήρυκα της Εκκλησίας, αυτός που ήταν φυλακισμένος στην πράξη της ακαθαρσίας· «Εξαιτίας της Ηρωδιάδας, της συζύγου του Φιλίππου, του αδελφού του»· της Ηρωδιάδας που είχε τους ίδιους τρόπους με τη Δαλιδά, και η οποία ήταν συνεργός του διαβόλου· διότι αυτή παρότρυνε τον ομόκλινό της, ή μάλλον τον συνεργό της, στη μανία εναντίον του Ιωάννη. Δεν ανέχομαι, έλεγε, εγώ που είμαι βασίλισσα, να χλευάζομαι από τον γιο του Ζαχαρία· κλείσε στη φυλακή τη γλώσσα που με στηλιτεύει· σκότωσε γρήγορα με το ξίφος αυτόν που τραυματίζει την ψυχή μου με τα λόγια του σαν να είναι βέλη. «Και ενώ ήθελε να τον σκοτώσει, φοβήθηκε το πλήθος, επειδή τον θεωρούσαν ως προφήτη»· διότι, όταν οι άρχοντες θελήσουν να πράξουν κάτι το άτοπο, δεν κάνουν αμέσως πράξη την ορμή τους, αλλά από ντροπή και φόβο προς τους υπηκόους τους το αναβάλλουν, εξυφαίνοντας μέσα τους την κατάλληλη στιγμή για την κακία τους.

Προς το τέκνο Λιτόιο. Ο λόγος μου δεν θα είναι μακροσκελής, διότι η υπερβολική χαρά δεν μου επιτρέπει, ω τέκνον, να καθυστερήσω τη φωνή μου. Επειδή, λοιπόν, είπες «αμάρτησα», ο Κύριος παραμέρισε το αμάρτημά σου, Εκείνος που είναι βραδύς στην οργή και ταχύς στην ευσπλαχνία. Αλλά τι να ανταποδώσω στον Κύριό μου, διότι δεν περιφρόνησε εντελώς την ταπείνωσή μου, ώστε να χάσω το πρόβατο, το οποίο με πολύν κόπο και πόθο απέκτησα, το οποίο είχα στο ποίμνιό μου ανάμεσα στα πιο εκλεκτά, του οποίου η φωνή ακουγόταν και αντηχούσε πολύ γλυκιά, και του οποίου η στάση φαινόταν εξαιρετικά κοσμία; Και τι χρειάζεται να λέω πολλά; Βρήκα αυτό που έχασα, έσφιξα στην αγκαλιά μου αυτό που μου άρπαξαν· χαίρονται μαζί μου οι προστάτες μας άγγελοι, συμμερίζονται τη χαρά μου τα υπόλοιπα πρόβατα του ποιμνίου, ευφραίνονται οι θεόφρονες, σκυθρωπιάζει μόνο ο Βελίαρ, ο ψυχοφθόρος λύκος. Και αν είναι πολλά τα δαγκώματα, τα φάρμακα είναι φιλάνθρωπα και ιάσιμα.

Προς τον σεβαστό Πακουριανό. Και ο Κύριος συγχώρησε το αμάρτημά σου, το οποίο εξάλλου δεν είναι τόσο μεγάλο ώστε να στέκεται διαρκώς μπροστά στα μάτια Του. Εγώ δε θαυμάζω και τούτο σε εσένα, πανσέβαστέ μου υιέ, ότι βλέπεις ακόμα και τα κουνούπια των αμαρτημάτων σαν καμήλες, αντίθετα με το πώς ονειδίζονταν οι Φαρισαίοι από τον θείο λόγο, και ότι έχεις θεωρήσει το σκουπιδάκι στο μάτι ως βαριά δοκό, πράγμα που η δική μας διδασκαλία θέτει ως μεγάλο θεμέλιο της αρετής, εφόσον έχουμε πιστέψει ότι η αρχή της σωτηρίας είναι η αυτομεμψία.