Σημείωσαι πρῶτον, ὡς ἀγαπητὸν οἶδε τοῦ θεοῦ, δεύτερον ὡς «εἰς σύνεσιν» τῶν λεχθησομένων τὸν ἀκροατὴν παρορμᾷ, τρίτον «ὑπὲρ τῶν ἀλλοιωθησομένων» εἴρηται διὰ πλείστας αἰτίας, διά τε τὴν ἐκ θεοῦ εἰς ἀνθρώπους τοῦ δηλουμένου ἀγαπητοῦ ἀλλοίωσιν καὶ διὰ τὴν 〈ἐκ〉 τῆς ἐν ἀνθρώποις αὐτοῦ μεταβολῆς μετὰ ταῦτα εἰς θεὸν ἀποκατάστασιν, ναὶ μὴν καὶ διὰ τοὺς ἐκ πλάνης εἰς τὸν κατὰ εὐσέβειαν τρόπον διὰ τῆς αὐτοῦ διδασκαλίας ὅσον οὔπω μεταβληθησομένους. «ἀγαπητὸν» δὲ τίνα ἂν εἴποι τις τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ ἢ τὸν ἀγγέλων καὶ πνευμάτων καὶ πάσης λογικῆς οὐσίας πολὺ κρείττονα, τὸν μονογενῆ καὶ «πρωτότοκον πάσης κτίσεως», ὃν ἀρτίως σοφίαν θεοῦ καὶ γέννημα πρὸ παντὸς αἰῶνος οὐσιωμένον κατὰ τὰ προηγορευμένα μεμαθήκαμεν. σαφῶς γὰρ τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν ἀγαπητὸν τοῦ πατρὸς ἀνηγόρευσε φωνὴ φωνήσασα κατὰ τὰ ἐν εὐαγγελίοις γεγραμμένα· «οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα». τοῦτον δὴ οὖν αὐτὸν καὶ ὁ παρὼν ὑποσημαίνει ψαλμός, «ὑπὲρ τοῦ ἀγαπητοῦ» τὴν προγραφὴν ἔχων, μεθ᾽ ἣν ἐπιλέγει· «ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν, λέγω ἐγὼ τὰ ἔργα μου τῷ βασιλεῖ· ἡ γλῶσσά μου κάλαμος γραμματέως ὀξυγράφου. ὡραῖος κάλλει παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων».
Μετάφραση
Σημείωσε πρώτον ότι αναγνωρίζει τον αγαπητό του Θεού· δεύτερον ότι, με το «εις σύνεσιν», προτρέπει τον ακροατή στην κατανόηση όσων πρόκειται να λεχθούν· τρίτον, το «υπέρ των αλλοιωθησομένων» έχει ειπωθεί για πάρα πολλούς λόγους: τόσο εξαιτίας της αλλοίωσης του υποδηλούμενου αγαπητού από Θεό σε άνθρωπο, όσο και εξαιτίας της αποκατάστασής του στον Θεό που ακολούθησε μετά τη μεταβολή του ως ανθρώπου, αλλά επιπλέον και εξαιτίας εκείνων που μέσω της διδασκαλίας του επρόκειτο πολύ σύντομα να μεταστραφούν από την πλάνη στον τρόπο της ευσέβειας. Ως «αγαπητό» δε του επί πάντων Θεού, ποιον άλλον θα μπορούσε κανείς να ονομάσει, παρά εκείνον που είναι πολύ ανώτερος των αγγέλων, των πνευμάτων και κάθε λογικής ουσίας, τον μονογενή και «πρωτότοκο πάσης κτίσεως», για τον οποίο μόλις προηγουμένως, σύμφωνα με τα όσα προλέχθηκαν, μάθαμε ότι είναι η σοφία του Θεού και γέννημα που έλαβε υπόσταση προ παντός αιώνος; Διότι σαφέστατα τον Σωτήρα και Κύριό μας ανακήρυξε αγαπητό του Πατρός η φωνή που ήχησε σύμφωνα με όσα είναι γεγραμμένα στα ευαγγέλια: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευδόκησα». Αυτόν ακριβώς, λοιπόν, υποδηλώνει και ο παρών ψαλμός, ο οποίος φέρει την επιγραφή «υπέρ του αγαπητού», και στη συνέχεια προσθέτει τα εξής: «Ανέβλυσε η καρδιά μου λόγο αγαθό, αναγγέλλω εγώ τα έργα μου στον βασιλιά· η γλώσσα μου είναι γραφίδα ταχυγράφου γραμματέα. Είσαι ωραιότερος στο κάλλος από τους υιούς των ανθρώπων».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες