Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 5:6

Με τον υετό, λοιπόν, εννοεί τη διδασκαλία· και αυτό που έλεγε πιο πάνω, «Ενώ οφείλατε να είστε δάσκαλοι λόγω του χρόνου», αυτό λέει και εδώ. Και σε πολλά σημεία η Γραφή ονομάζει τη διδασκαλία υετό· «Διότι θα δώσω εντολή», λέει, «στις νεφέλες να μη ρίξουν σε αυτόν υετό», ομιλώντας για τον αμπελώνα· πράγμα που αλλού το ονομάζει πείνα άρτου και δίψα ύδατος. Και πάλι: «Ο ποταμός του Θεού γέμισε από ύδατα». «Διότι η γη», λέει, «που ήπιε τον υετό, ο οποίος πολλές φορές πέφτει πάνω της». Εδώ δηλώνει ότι και δέχθηκαν και αφομοίωσαν τον λόγο, και πολλές φορές τον άκουσαν, και ούτε έτσι ωφελήθηκαν. Διότι, αν δεν είχες δεχθεί καλλιέργεια, λέει, αν δεν είχες απολαύσει τους υετούς, το κακό δεν θα ήταν τόσο μεγάλο· «Διότι αν δεν είχα έλθει», λέει, «και δεν τους είχα μιλήσει, δεν θα είχαν αμαρτία»· εάν όμως πολλές φορές ήπιες και δέχθηκες, για ποιον λόγο, αντί για καρπούς, έβγαλες άλλα;

Και θα φυτρώσουν σε αυτόν αγκάθια όπως σε χέρσα γη· και στα σύννεφα θα δώσω εντολή, να μη βρέξουν επάνω του βροχή. Είτε εννοεί την ερήμωση της πόλεως, είτε τη δική τους ερήμωση και της ψυχής του καθενός· και μερικοί λένε ότι ως σύννεφα εδώ νοούνται οι προφήτες, επειδή δέχονται άνωθεν τον υετό και μεταδίδουν στον λαό τα λεγόμενα. Αλλά ούτε και αυτοί, λέει, θα πράξουν τα συνηθισμένα. Διότι, έστω και αν συμπορεύτηκε κάπου ένας και δεύτερος, εντούτοις το πλήθος των προφητών τότε σιωπούσε.

Και αν εισέλθεις στις συναγωγές, θα τους ακούσεις να λένε αυτά τα λόγια συνεχώς. Και ο μεν Δαβίδ, περιγράφοντας εκείνο το ληστρικό δικαστήριο του Καϊάφα, λέει ότι εξαιτίας αυτού καταστραφήκατε. Διότι, αφού είπε: «Ας συντρίψουμε τα δεσμά τους και ας απορρίψουμε από εμάς τον ζυγό τους», πρόσθεσε: «Τότε θα τους μιλήσει μέσα στην οργή του και με τον θυμό του θα τους ταράξει». Ο δε Ησαΐας, αφού είπε ότι «Σαν πρόβατο οδηγήθηκε στη σφαγή», πρόσθεσε: «Και θα παραδώσω τους πονηρούς αντί της ταφής του, και τους πλουσίους αντί του θανάτου του»· και πάλι αλλού, μιλώντας για τον αμπελώνα: «Περίμενα να πράξει δικαιοσύνη, έπραξε όμως ανομία, και όχι δικαιοσύνη, αλλά κραυγή». Και ποια κραυγή; «Σταύρωσον, σταύρωσον». Και επιφέρει: «Γι' αυτό θα γκρεμίσω τον φράχτη του, και θα παραδοθεί σε καταπάτηση· και θα διατάξω τα σύννεφα να μη ρίξουν βροχή σε αυτόν». Επομένως, δεν διασκορπιστήκατε γι' αυτό, αλλά εξαιτίας των όσων τολμήσατε στον σταυρό· και αυτό είναι φανερό από τους προφήτες. Και για να μάθετε τη δύναμη του Χριστού, και για να διδαχθείτε από τους ίδιους σας τους εαυτούς εκείνα για τα οποία δεν συνετιστείτε από τους προφήτες, δες λοιπόν και τα ίδια τα γεγονότα που το μαρτυρούν. Διότι αυτό που σας δίδαξε ο νόμος, αυτό το έπραξε σε υπεραφθονία η δύναμη του Χριστού.

«Επειδή ανασταυρώνουν για τον εαυτό τους τον Υιό του Θεού και τον διαπομπεύουν.» Το βάπτισμα είναι σταυρός, και ο παλαιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε. Διότι έχουμε γίνει σύμμορφοι με το ομοίωμα του θανάτου του. Και πάλι: Διότι συνταφήκαμε μαζί του μέσω του βαπτίσματος στον θάνατο. Όπως λοιπόν εκεί δεν είναι δυνατόν να σταυρωθεί δεύτερη φορά ο Χριστός – διότι αυτό σημαίνει να τον διαπομπεύσει κανείς – επειδή, αν ο θάνατος δεν τον εξουσιάζει πλέον, και έπειτα σταυρώνεται πάλι, τότε όλα εκείνα είναι μύθος· επομένως, αυτός που βαπτίζεται δεύτερη φορά, τον σταυρώνει και πάλι. Διότι, όπως ακριβώς ο Χριστός πέθανε στον σταυρό, έτσι κι εμείς στο βάπτισμα· όχι ως προς τη σάρκα, αλλά ως προς την αμαρτία. «Διότι η γη που ήπιε τη βροχή που πέφτει πολλές φορές πάνω της, και η οποία παράγει βλάστηση χρήσιμη για εκείνους για τους οποίους και καλλιεργείται, μεταλαμβάνει.» Βροχή εννοεί τη διδασκαλία, όπως λέει και αλλού: «Διότι θα δώσω εντολή στα σύννεφα να μη ρίξουν βροχή πάνω του». Εδώ δηλώνει ότι δέχθηκαν και απορρόφησαν τον λόγο, και όμως δεν ωφελήθηκαν, επειδή λιγοψύχησαν στους πειρασμούς. «Ευλογία από τον Θεό». Εδώ λέει ότι ο Θεός είναι η αιτία των πάντων, πλήττοντας ελαφρά τους Έλληνες (ειδωλολάτρες), οι οποίοι αποδίδουν τη δημιουργία των καρπών στη δύναμη της γης. «Ενώ εάν βγάζει αγκάθια». Επειδή και πάλι δεν είπε, «αν γεννά αγκάθια», ούτε χρησιμοποίησε αυτήν τη λέξη που υποδηλώνει κάτι το χρήσιμο (τη γέννα). Αλλά τι; «Αν βγάζει αγκάθια»· σαν να έλεγε κανείς, «αν τα ξερνάει». «Και τριβόλους, είναι αδόκιμη.»

Διότι λέει μετά το «και ξέσπασε οργή εναντίον του και εναντίον του Ιούδα και εναντίον της Ιερουσαλήμ»: «και ταπεινώθηκε ο Εζεκίας από την υπερηφάνεια της καρδιάς του και οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, και δεν ήλθε επάνω τους η οργή του Κυρίου στις ημέρες του Εζεκία», δηλαδή η άλλη οργή, της αφαίρεσης των χαρισμάτων, επειδή η πρώτη εγκατάλειψη έγινε σε αυτόν δάσκαλος καλής επίγνωσης. Διότι εκείνος που δεν συνετίστηκε από το πρώτο είδος της οργής, δηλαδή της εγκατάλειψης, ώστε να οδηγηθεί στην ταπείνωση, δέχεται ξεκάθαρα την άλλη οργή που έρχεται εναντίον του, η οποία του αφαιρεί την ενέργεια των χαρισμάτων και τον καθιστά έρημο από τη δύναμη που μέχρι τότε τον φρουρούσε —«και θα αφαιρέσω τον φράχτη του», λέει ο Θεός για τον αγνώμονα Ισραήλ, λέγοντας «και θα παραδοθεί σε διαρπαγή, και θα γκρεμίσω τον τοίχο του και θα καταπατηθεί, και θα εγκαταλείψω τον αμπελώνα μου και δεν θα κλαδευτεί ούτε θα σκαφτεί, και θα φυτρώσουν σε αυτόν αγκάθια σαν σε χέρσο χωράφι· και θα διατάξω τα σύννεφα να μη ρίξουν βροχή πάνω του»—, όπως ακριβώς αναφέρεται ότι έπαθε και ο Σαούλ, ο πρώτος βασιλιάς του Ισραήλ. Διότι εκείνος, αφού έλαβε μαζί με τη βασιλεία, μέσω του χρίσματος, και τη χάρη της προφητείας, επειδή δεν τη διαφύλαξε, δέχεται ως πρώτη οργή την ενέργεια του πονηρού πνεύματος· και μη έχοντας καμία συναίσθηση αυτής, παραδόθηκε στην άλλη οργή και κατέληξε, μένοντας γυμνός, εξαιτίας της αφροσύνης του, από κάθε θεοσέβεια πριν από τον θάνατό του.

Και λέει: «Βγείτε και δείτε, θυγατέρες της Σιών, τον βασιλιά Σολομώντα με το στεφάνι με το οποίο τον στεφάνωσε η μητέρα του, κατά την ημέρα του γάμου του και κατά την ημέρα της χαράς της καρδιάς του». Διότι, έχοντας συλλάβει στον νου του το νόημα αυτού του ρητού, κάποιος υμνωδός είπε εν συντομία για τον Χριστό: «Εσένα, η ακανθοφόρος συναγωγή των Εβραίων, επειδή δεν φύλαξε προς εσένα, Ευεργέτη Χριστέ, μητρική στοργή, στεφάνωσε εσένα, τον Γενάρχη, που λύνεις το επιτίμιο της άκανθας». Το μεν «ακανθοφόρος» προέρχεται από τον Ησαΐα: «Περίμενα, λέει, να κάνει σταφύλια, αλλά έκανε αγκάθια». Γι' αυτό και «θα αφαιρέσω τον φράχτη και τον τοίχο του αμπελώνα μου, και θα παραδοθεί σε λεηλασία και θα γίνει καταπάτημα, και δεν θα δοθεί βροχή σε αυτόν· ούτε θα σκαφτεί και θα φυτρώσουν σε αυτόν αγκάθια όπως σε χέρσα γη». Το δε «στεφάνωσε» προέρχεται από το Άσμα των Ασμάτων, σύμφωνα με το παραπάνω ρητό· ενώ το ότι «δεν [έδειξε] μητρική στοργή» λέγεται επειδή ο Χριστός δεν έχει πατρική γενεά επί της γης, αλλά έχει μητρική γενεά την ακανθοφόρο συναγωγή των Εβραίων, από την οποία και γεννήθηκε κατά σάρκα, η οποία, μη φυλάσσοντας μητρική στοργή προς αυτόν, τον στεφάνωσε με αγκάθι. Αυτό δε το θλιβερό, που επινοήθηκε από την ακανθοφόρο συναγωγή, νοήθηκε ως νυμφικό και χαρμόσυνο. «

{ "chunk_id": "", "translation": "Εάν όμως η ψυχή σκεπαστεί με άκαρπες παραφυάδες και φύλλα απροσεξίας και δεν φέρει καρπό δικαιοσύνης, και παραμείνει ακλάδευτη και άσκαφτη, και την τρυγούν οι δαίμονες που περνούν από τον δρόμο του βίου, και την καταστρέφει το αγριογούρουνο του δάσους και ο άγριος χοίρος, δηλαδή ο δαίμονας της ακαθαρσίας, θα ακούσει ίσως το «κατακαμένη με φωτιά και κατεστραμμένη» από το πρόσωπο του Θεού· και αφαιρείται ο φραγμός και γκρεμίζεται το τείχος του θείου φόβου από αυτήν, και δεν της δίνεται η βροχή των δακρύων, και σκληραίνει και χερσεύει, και φυτρώνουν πάνω της αγκάθια όπως σε χέρσα γη, και καλλιεργεί σταφύλι χολής από το αμπέλι των Σοδόμων, τσαμπί της πικρίας, παράγοντας ως κρασί το δηλητήριο των δρακόντων και το αθεράπευτο δηλητήριο της ασπίδας, δηλαδή την αναισθησία και την απόγνωση [***" }

Γι' αυτό σας εγκατέλειψε, λέγοντας μέσω του ίδιου προφήτη: «Εγκατέλειψα τον οίκο μου και την κληρονομιά μου ... Θα εγκαταλείψω τον αμπελώνα μου και δεν θα κλαδευτεί ούτε θα σκαφτεί, και θα φυτρώσουν σε αυτόν αγκάθια σαν σε χέρσα γη, και στα σύννεφα θα δώσω εντολή να μη ρίξουν βροχή πάνω του.» Γι' αυτό είπε προς εσάς: «Τι να το κάνω, λέει, το πλήθος των θυσιών σας; Έχω χορτάσει· ολοκαυτώματα κριαριών και πάχος αρνιών και αίμα ταύρων και τράγων δεν επιθυμώ, ούτε καν αν έρχεστε να εμφανιστείτε μπροστά μου. Διότι ποιος τα ζήτησε αυτά από τα χέρια σας; Δεν θα συνεχίσετε πλέον να πατάτε την αυλή μου. Εάν μου προσφέρετε σιμιγδάλι, είναι μάταιο· το θυμίαμα μου είναι βδέλυγμα· τις νουμηνίες σας και τα σάββατα και τη μεγάλη ημέρα δεν τα ανέχομαι· τη νηστεία και την αργία και τις γιορτές σας τις μισεί η ψυχή μου. Μου έχετε γίνει βάρος.» Και πάλι: «Γιατί μου φέρνεις λιβάνι από τη Σαβά και κιννάμωμο από μακρινή γη; Τα ολοκαυτώματά σας δεν είναι δεκτά και οι θυσίες σας δεν μου είναι ευχάριστες ...»