Ἐὰν δὲ ἴδῃς ὅτι οὐ βαστάζεις, ἀλλ’ ἔρχῃ εἰς βλάβην σου δι’ αὐτοῦ, ἀπόλυσον αὐτὸν ἀπελθεῖν, μιμνῃσκόμενός τινος τῶν ἁγίων λέγοντος· «Ἐὰν ἴδῃς τινὰ καταποντιζόμενον εἰς τὸν ποταμόν, μὴ δώσῃς αὐτῷ τὴν χεῖρά σου, ἵνα μὴ συνελκύσῃ σε, ἀλλὰ δὸς αὐτῷ τὴν ῥάβδον σου. Καὶ ἐὰν δυνηθῇς διὰ τῆς ῥάβδου σῶσαι αὐτόν, ἰδοὺ καλῶς. Εἰ δὲ μήγε, ἀπόλυσον τὴν ῥάβδον, ἵνα μὴ καὶ σὺ συναπώλῃ αὐτῷ.» Μετ’ ὀλίγας ἡμέρας ἔμελλε πειράζειν τὸν αὑτοῦ δεσπότην ἐν κλοπῇ πράγματος, καὶ τοῦ Κυρίου ταῖς εὐχαῖς τῶν ἁγίων σκεπάσαντος ἔφυγε. Καὶ ἐλθὼν ὁ δεσπότης αὐτοῦ ηὐχαρίστει τῷ Γέροντι ἐπὶ τῇ γενομένῃ σκέπῃ, μεμφόμενος ἑαυτόν, ὅτι ὅλως μετὰ τὴν πρώτην ἀπόκρισιν ἀνέμενεν αὐτὸν ἀπολῦσαι.