Οὕτω τὸν Χριστὸν ἐκεῖνος ἐφίλει. «Μείζονα ταύτης τῆς ἀγάπης μηδένα ἀνθρώπων ἔχειν» αὐτὸς ὁ φιλούμενος ἀπεφήνατο. Τῆς δὲ φιλανθρωπίας οὐδέσιν, οἶμαι, τῶν ἐκ τοῦ παντὸς αἰῶνος εἰς τοὺς χριστιανοὺς πολιτευσαμένων ἐξηνέχθη σημεῖα πλείω ἢ καλλίω ἢ φανερώτερα. ᾯγε σπουδὴ μὲν ἦν ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ πλείων ἢ ἑτέροις ὑπὲρ σφῶν αὐτῶν, ἡ δὲ τῶν ψυχῶν σωτηρία πέρας εὐδαιμονίας ἐδόκει, ἔργα δὲ καὶ λόγοι καὶ ὁτιοῦν τῶν ἐν βίῳ οὐδενὸς ἢ ταύτης εἶναι καὶ ἐγίνετο τῆς σπουδῆς. Καὶ τοίνυν ἡμέρας μὲν αὐτῷ ἡ γλῶσσα ἐνεργὸς ἦν καὶ πολὺς ἦν ὑπὲρ εὐσεβείας ῥέων καὶ τοῦ ποιοῦντας τοὺς ἀνθρώπους καὶ τῶν θείων ἀγαθῶν ἀξίους ἔνι γενέσθαι καὶ ὁ λόγος καλὸς καὶ ἐπαγωγός, τοῦ Θεοῦ τὴν ὥραν παρεχομένου μεγάλην τε εἶχε τοῖς ἀκροωμένοις τὴν ἡδονήν, ἐπὶ τὸν δρόμον ἐγείρων τοῦ εὐαγγελίου τῆς εἰρήνης, ᾗ φησι Παῦλος. Αἱ νύκτες δὲ τῷ Θεῷ περὶ αὐτῶν εὐχόμενον εἶχον, ὅτε ἔδει τε καὶ τῷ σώματι συγχωρεῖν. «Ἡ γὰρ μέριμνα τῶν Ἐκκλησιῶν», ἣν Παῦλος εἶχεν, οὐκ ἐκεῖνον εἴα καθεύδειν, ἀλλ’ ἔστενε μὲν ὑπὲρ τῶν πιπτόντων, ἐδεδίει δὲ περὶ τῶν ἱσταμένων, ἐδεῖτο δὲ τοῦ Θεοῦ πέμπειν βοήθειαν ἑκατέρῳ τῶν χορῶν καὶ τοῖς μὲν στῆσαι τὴν συμφοράν, τοῖς δὲ οὖσι τὴν ἄγουσαν εἰς αὐτὸν τῶν ἀμώμων, ᾗ Δαβὶδ εἶπε, τήν τε ἀρετὴν διασώσασθαι τὴν παροῦσαν καὶ ὁδοῦ βελτίονος ἡγήσασθαι.