κβʹ Ὁ Θεὸς ἐξ ἀρχῆς δύο κόσμους πεποίηκεν, ὁρατὸν καὶ ἀόρατον, ἕνα δὲ βασιλέα τῶν ὁρωμένων τῶν δύο κόσμων ἐν ἑαυτῷ τοὺς χαρακτῆρας ἐπιφερόμενον κατά γε τὸ ὁρώμενον καὶ αὐτὸ τὸ νοούμενον. Τούτοις καταλλήλως καὶ δύο ἐπιλάμπουσιν ἥλιοι, αἰσθητὸς οὗτος καὶ νοητὸς ἄλλος· καὶ ὅπερ ἐστὶν ἐν τοῖς ὁρωμένοις καὶ αἰσθητοῖς ἥλιος, τοῦτο ἐν τοῖς ἀοράτοις καὶ νοητοῖς Θεός, ἥλιος γὰρ τῆς δικαιοσύνης καὶ ἔστι καὶ λέγεται. Ἰδοὺ γοῦν δύο κατὰ ταῦτα ἥλιοι, εἷς αἰσθητὸς καὶ εἷς νοητός, ὥσπερ καὶ δύο κόσμοι, καθὼς εἴρηται· καὶ ὁ μὲν εἷς τῶν δύο, ἤγουν ὁ αἰσθητὸς κόσμος καὶ τὰ ἐν αὐτῷ πάντα, ὑπὸ τοῦ αἰσθητοῦ τούτου καὶ ὁρωμένου ἡλίου φωτίζονται· ὁ δὲ ἕτερος, ἤτοι ὁ νοητὸς καὶ οἱ ἐν αὐτῷ, ὑπὸ τοῦ νοητοῦ ἡλίου τῆς δικαιοσύνης καταλάμπονται καὶ φαιδρύνονται. Τά τε οὖν αἰσθητὰ ὑπὸ τοῦ αἰσθητοῦ, τά τε νοητὰ ὑπὸ τοῦ νοητοῦ ἡλίου διῃρημένως ἀλλήλων καταφωτίζονται, μηδεμίαν ἐχόντων πρὸς ἄλληλα ἕνωσιν ἢ γνῶσιν ἢ κοινωνίαν τὸ σύνολον, μήτε τῶν νοητῶν πρὸς τὰ αἰσθητά, μήτε τῶν αἰσθητῶν πρὸς τὰ νοητά.