Βίος καὶ Λόγοι

Οἱ Γέροντές μου δὲν μέ βάζανε σέ βαριές δουλειές. Πότιζα μόνο τὸν κῆπο κι ἔκανα τό ἐργόχειρο, δηλαδή τὰ ξυλόγλυπτα. Οὔτε μοῦ ἔκαναν διδασκαλίες. Τὸν πρῶτο καιρὸ πήγαινα μαζί τους στίς ἀκολουθίες. Τίποτ' ἄλλο.

Μετὰ ἀπὸ μέρες μέ κάλεσε ὁ Γέροντας, μοῦ ἔδωσε ἕνα κομποσχοῖνι καὶ μοῦ εἶπε νὰ λέω κάθε βράδυ τὴν εὐχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Τίποτ' ἄλλο. Καμία διδασκαλία, καμία ἐξήγηση. Προτοῦ μοῦ δώσει τὸ κομποσχοῖνι, μοῦ λέει:

— Πρόσεχε! Βάλε μετάνοια, φίλησέ μου τὸ χέρι, φίλησε τὸ σταυρὸ ποὺ ἔχει πάνω, γιὰ νὰ σ' εὐλογήσω νὰ σέ βοηθήσει ὁ Θεός.

Κι ἀπὸ κεῖ ἔμαθα νὰ κάνω κομποσχοῖνι.

Ἔξω ἀπ' τὸ κελλί μας, δηλαδή γιὰ ἐξωτερικές δουλειές, δὲν μέ στέλνανε στὴν ἀρχή. Ὅ,τι ἔκανα ἀπὸ δουλειές, τίς ἔκανα μὲς στὸ σπίτι. Πήγαινα μετὰ καὶ στὸν κῆπο. Ἔσκαβα, πότιζα, ξεχορτάριαζα, ὅ,τι μποροῦσα. Ἔπειτα ἔπιανα τὸ ἐργόχειρο. Μετὰ τίς δουλειές μὲ βάζανε νὰ διαβάσω Ψαλτήρι κι οἱ ἴδιοι δουλεύανε. Ἤμουν ἐπιμελὴς καὶ δὲν ἤθελα νὰ τοὺς στενοχωρῶ σέ τίποτα. Τὸ μόνο ποὺ μ' ἀπασχολοῦσε ἦταν πῶς θὰ ὑπηρετήσω, πῶς θὰ εὐχαριστήσω τοὺς Γέροντές μου σ' ὅλα. Ὅ,τι μοῦ λέγανε, τό ἔκανα. Τὸ τηροῦσα ἐπακριβῶς. Γιὰ νὰ εἶμαι σίγουρος, ὅ,τι μοῦ λέγανε, τό ξανασκεπτόμουν καὶ τό μάθαινα σὰν μάθημα. Τὸ ἔβαζα στὸ μυαλό μου καὶ τό δούλευα. Παραδείγματος χάριν, τό ἐργόχειρό μου ἦταν τὰ ξυλόγλυπτα. Πρόσεχα πῶς τό κάνανε οἱ Γέροντες καὶ τό βράδυ ποὺ ἔπεφτα νὰ κοιμηθῶ νοερῶς ἔλεγα τό «μάθημα»: παίρνομε τό ξύλο, τό κόβομε, τό βάζομε στὸ νερό νὰ μουσκέψει· μετὰ τό βγάζομε ἔξω καὶ τό ἀφήνομε νὰ στεγνώσει· ἔπειτα τό πελεκάμε· τό ροκανίζομε μὲ τό ξυλοφάι· τό σιάζομε μὲ γυαλόχαρτο· παίρνομε τὴ ράσπα, τό κάνομε ἔτσι, ἔτσι, ἔτσι... μετὰ τό περνάμε μὲ μία πέτρα τῆς θαλάσσης, ποὺ εἶναι κρυσταλλιζέ καὶ κάνει τό ξύλο νὰ γυαλίζει—ἀδαμαντίνη τὴ λέγανε· μετὰ περνάμε τό σχέδιο κ.λπ. Ὅλο τό ἐργόχειρο σκεπτόμουν μὲ τό μυαλό μου, γιὰ νὰ μὴν ξεχάσω τό παραμικρὸ καὶ νὰ τό κάνω ἀκριβῶς, ὅπως τό ἤθελαν. Φοβόμουνα μήπως κάνω κανένα λάθος καὶ τοὺς στενοχωρήσω. Γι' αὐτὸ ὅ,τι μοῦ λέγανε, τό μάθαινα ἀπ' ἔξω.

Μοῦ ἐξηγοῦσαν καὶ τό γιατί ἔπρεπε νὰ μάθω τό ἐργόχειρο. Μοῦ λέγανε:

— Κοίτα νὰ μάθεις τό ἐργόχειρο. Ἐδῶ δὲν μπορεῖς νὰ μείνεις. Ἐδῶ δὲν εἶναι μοναστήρι, δηλαδή κοινόβιο, γιὰ νὰ ἔχουμε πολλά κηπευτικά, ἀμπέλια, σταφίδες, φρούτα. Πρέπει νὰ ἐργασθεῖς, γιὰ νὰ ἀγοράσεις τό παξιμάδι.

Αὐτὰ μοῦ λέγανε καὶ μοῦ δείχνανε τό ἐργόχειρο. Καὶ γιὰ νὰ μὴν τοὺς στενοχωρήσω, τὰ μελετοῦσα καὶ τὴ νύκτα, ὅπως σᾶς εἶπα, μόλις ἔπεφτα γιὰ ὕπνο. Ἔτσι τό πρωί ἤμουν ἕτοιμος γιὰ τὴν ἐργασία. Ὅ,τι ἔκανα, τό ἔκανα μὲ χαρά. Εἶπα: «Θὰ γίνω μοναχός! Αὐτὸ πρέπει νὰ τό μάθω, τί έννοια έχει». Είχα την περιέργεια να μαθαίνω τό καθετί σ' όλο τό βάθος και τό πλάτος. Ήθελα όλα να τά μαθαίνω. Όχι ότι σκεπτόμουν πώς θα γίνω ιεροκήρυκας αργότερα και θα μού χρειασθούν να τά χρησιμοποιήσω αλλά από έρωτα στον Χριστό. Πήρα την ευλογία απ' τόν Γέροντα να διαβάσω την Ακολουθία της Κουράς και μέσα σε δεκαπέντε ημέρες τά είχα μάθει όλα απ' έξω.