Βίος καὶ Λόγοι

Ένα βράδυ έγινε αγρυπνία στο Κυριακό, στην Αγία Τριάδα. Ήταν τις πρώτες ημέρες που είχα πάει. Γιόρταζε ή σκήτη μας. Αποβραδίς οι Γέροντές μου έφυγαν για την εκκλησία κι εμένα μ' άφησαν στο κελλί να κοιμηθώ. Μικρούλης ήμουν και σκέφθηκαν μήπως δέν άντεξω ως τό πρωί, που θα τελείωνε ή αγρυπνία.

Μετά τά μεσάνυχτα, έρχεται ό παπα-Ιωαννίκιος και μέ ξυπνάει.

— Ξύπνα, μου λέει, ντύσου, να πάμε στην εκκλησία.

Αμέσως συμμορφώθηκα. Σε τρία λεπτά εφθάσαμε στην Αγία Τριάδα. Μέ πέρασε πρώτο στο ναό. Ήταν ή πρώτη φορά που έμπαινα μέσα. Τά έχασα! Γεμάτη ή εκκλησία με καλογήρους να στέκονται όρθιοι με ευλάβεια και προσοχή. Οι πολυέλαιοι έριχναν τό φως τους παντού, φώτιζαν τις εικόνες στους τοίχους, στα προσκυνητάρια. Όλα έλαμπαν. Τά καντηλάκια αναμμένα, τά λιβάνια να ευωδιάζουν, οι ψαλμωδίες να ηχούν κατανυκτικά μέσα στην απόκοσμη ομορφιά της νύκτας. Δέος με κατέλαβε αλλά και φόβος. Ένιωσα ότι δέν βρίσκομαι στη γη, ότι βρέθηκα στον ουρανό. Μου κάνει νόημα ό παπα-Ιωαννίκιος να προχωρήσω και να προσκυνήσω τις εικόνες. Εγώ τίποτα.

— Τσάκωσέ με, τσάκωσέ με! άρχισα να φωνάζω. Φοβάμαι!

Μέ πήρε απ' τό χέρι κι εγώ κρατώντας τον σφιχτά πλησίασα και προσκύνησα. Ήταν ή πρώτη μου εμπειρία. Χαράχθηκε μέσα μου. Δέν θα την ξεχάσω ποτέ.